Bibliothecaris in blog: februari 2009

Virtueel uitstel

"There's nothing to match curling up with a good book when there's a repair job to be done around the house" liet Joe Ryan zich ooit ontvallen. Tegenwoordig is er ook nog internet als excuus om niet te moeten beginnen klussen. Van uitstel komt afstel, luidt het ook in de virtuele realiteit.

The time to begin most things is ten years ago. (Mignon McLaughlin, The Second Neurotic's Notebook, 1966)

cartoon from www.weblogcartoons.com

cartoon from www.weblogcartoons.com

Cartoon van Dave Walker. Bron: We Blog Cartoons.

Catalogus middeleeuwse manuscripten

Het laatste decennium werden er wereldwijd ettelijke zeldzame en waardevolle middeleeuwse manuscripten gedigitaliseerd. Met de Catalogue of Digitized Medieval Manuscripts kan je doorklikken naar een groot aantal van dee ingescande manuscripten uit de achtste tot vijftiende eeuw. Deze portaalsite van het Center for Medieval and Renaissance Studies van de Universiteit van Californië ging in december 2008 online. Ondertussen linkt de Catalogus naar meer dan 1.000 manuscripten. Wereldwijd participeren zo'n zestig bibliotheken in dit project, waarbij de Bibliothèque nationale de France en enkele Nederlandse bibliotheken (Museum Meermanno-Westreenianum , Utrecht University Library). Voorlopig zijn er nog geen Belgische bibliotheken in de lijst opgenomen. Er kan gezocht worden op locatie, auteur, titel of taal.

Hebben alle bibliothecarissen katten?

“Librarians are hiding something.”
~ Stephen Colbert on Librarians

“The Librarians will never take back Egypt.”
~ Cleopatra on Librarians

“There are only two kinds of people who are really fascinating: people who know absolutely everything, and Librarians.”
~ Oscar Wilde on Librarianism

Drie leuke citaten over bibliothecarissen die de uncyclopedia wiki pagina's over Librarians en librarianism openen. Je kan op deze pagina al de clichés vinden die er over bibliothecarissen de ronde doen:

- bibliothecarissen slapen soms van pure uitputting verschillende dagen in dezelfde kleren;
- bibliothecarissen hebben meestal ellebooglapjes op hun vestjes of truien;
- alle bibliothecarissen hebben katten, alleen allergieën zijn een geldig excuus, degenen met honden zijn hebben een ernstige afwijking.

Voor mij gaan bovenstaande clichés helaas niet op. Een kat had ik wel gewild maar Cindy is allergisch aan katten en honden. Geheel vrij van afwijkingen ben ik echter ook niet: in mijn spaarzame vrije tijd durf ik - in een stoere bui -wel eens mijn cd's alfabetisch en per subgenre te klasseren. De subgenres definiëren is al niet makkelijk, hoort Will Oldham aka Palace aka Bonnie Prince Billy bij de alt-country of bij de indie, en zet ik al zijn alter-ego's samen of toch niet? Aan de zin van het leven kom ik zo nooit toe, maar ik word er wel rustig van. Met dank aan collega Karen voor deze grappige en relativerende wikia tip.

Zestig jaar in de beschaving

Van zijn negende levensjaar af maakte Wim Zaal (geb. 1935) notities, geen doorlopend dagboek want periodes waarin hij veel schreef werden afgewisseld met maandenlang niets schrijven. Uit deze notities en de herinneringen die het herlezen opwekte, destilleerde de auteur de verhalenbundel "Zestig jaar in de beschaving". In zijn proloog laat hij weten dat de lezer geen wilde avonturen moet verwachten want in de kookpot bij de kannibalen heeft hij nooit gezeten. Maar iemand die 65 jaar in de 20e eeuw doorbracht, is uiteraard wel een kenner te noemen.

"Zestig jaar in de beschaving" kan dan ook als een persoonlijke kroniek van de 20e eeuw beschouwd worden.Als prille tiener in de jaren '40 opgroeien was vreemd en de notities van Wim Zaal schetsen dan ook de belevingswereld van een kind dat de wereld op zijn grondvesten ziet daveren. Doorleefde passages over de hongerwinter en de bevrijding illustreren dit. Nadien trekt het leven weer op gang en doen de gouden jaren '50 hun intrede. Wim Zaal laat ons kennismaken met zijn jaren op het college en verklaart de reden waarom hij vaak spijbelde. Na het afstuderen zet hij zijn eerste voorzichtige passen in de schrijverij met opdrachten voor tijdschriften van diverse pluimage. Ook zijn eerste reis naar Italië wordt met veel gevoel voor detail uit de doeken gedaan. Bijzonder boeiend zijn eveneens de talrijke herinneringen aan actoren uit de Nederlandse (en Vlaamse) literaire wereld. Er zijn anekdotes over Louis-Paul Boon, W.F. Hermans en Gerard Reve, met welke laatste Wim Zaal de passie voor religie en geloof gemeen heeft. Zijn verteltoon is afwisselend mild en humoristisch maar nooit haatdragend. Beter dan zich te wreken is vergeten en de modder afslaan door het onrecht te negeren, zo motiveert Zaal zijn milde aanpak. Ook eigenlof, een euvel waarin nogal wat chroniqueurs zich bezondigen, is tot het minimum beperkt. Het is echter tegelijk een minpunt aan "Zestig jaar in de beschaving" dat door gebrek aan gal en venijn soms wat scherpte mist. Ook de beschouwingen over zijn eigen literair oeuvre zijn beperkt. Het is duidelijk dat Wim Zaal als heer op leeftijd zijn authentieke notities zo selecteerde (en bewerkte) dat er op achteloze, bijna toevallige wijze een coherente wereldvisie wordt gepresenteerd: dat de wereld wel meetbaar is, maar niet geloofwaardig. En dat is dan weer de charme van "Zestig jaar in de beschaving", dat het in de chaos die een mensenleven is, toch een rustgevende ordening weet te krijgen.

Wim Zaal: Zestig jaar in de beschaving, Aspekt Soesterberg, 2002, 175 p., € 16,98. ISBN 90-5911-085-4. Distributie: Denis

Point of no return

Op minder dan zes weken van de marathon van Parijs. De intensiefste trainingsweken zijn bezig. Nu stoppen en terugkeren naar Lazy Town is geen optie meer, daarvoor staan er al veel te veel kilometers op de teller. Mijn knieën zouden mij een proces aandoen indien die duizend kilometer voor niks geweest zouden zijn. Deze week alleen al 78 km, met op zondag een heel erg lange duurloop van 32 km. Gezwind spring ik 's morgens niet meer uit bed. Maar kom, dat deed ik vroeger ook niet. En heel in de verte gloort de Champs-Élysées, la plus belle avenue du monde.

Undercover

Ik heb een zwak voor goede covers. Covers zijn vaak als suikerspin, bij de eerste beluistering gaat het er meteen lekker in, zoet, maar het is zo weer vergeten. Van bijv. The Smiths worden talloze song gecoverd, maar slechts heel sporadisch levert dat iets op dat meer dan een keer beluisterbaar is. Billy Bragg komt nog het dichtst bij de essentie met zijn versies van Jeanne en Never Had No One Ever. Maar ik ging het over goede covers hebben. Wat Johnny Cash op zijn laatste platen deed met nummers van Depeche Mode (Personal Jesus) , U2 (One) en Nine Inch Nails (Hurt) was vaak mooier dan het origineel, of toch zeker pakkender. Zijn versie van I can See a Darkness (Bonnie Prince Billy) was ook ijzingwekkend, Will Oldham deed zelf de backing vocals. Andere mooie, tijdloze cover: de bloedstollende, intense versie van I Believe To My Soul door The Animals, oorspronkelijk een Ray Charles nummer. Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik dat nummer al beluisterd heb. Vroeger op kot op krakend vinyl en nu ook op cd (the complete work of the Animals).

"Walk on By" (Burt Bacharach), met lyrics van Hal David en een grote hit voor Dionne Warwick eind 1963, is nog zo'n klassieker die vermoed ik honderden keren gecoverd werd. Ik heb het nogal voor de felle versie van The Stranglers die meteen ook bewezen dat er wel degelijk punks waren die hun instrumenten ook effectief konden bespelen. Latere eigen nummers als Golden Brown, Strange Little Girl bewezen dat in de jaren tachtig met verve. Tenslotte nog wat chauvinisme, bijna alle covers van Arno zijn geslaagd en de back catalogue van Jacques Brel blijkt ook vaak onverwoestbaar. Wat Nina Simone met Ne me Quitte pas en David Bowie met Amsterdam deden hoort ook in de categorie grote klasse thuis.

In de categorie bizarre covergroepen hoort Nouvelle Vague thuis, ze zorgen voor een metamorfose van ijskoude new wave in zuiderse warmte, zoals deze Eisbaer, original van het Zwitserse Grauzone. Ook het claustrofobische I can't escape Myself van The Sound krijgt zo'n behandeling. De realiteit is grauw en in zwart-wit maar met de Franse touch krijgt het de allures van een kitscherige Henry Mancini melodie.

Gentse bibliotheek van de 21ste eeuw

Enkele jaren geleden werd voor het Forumproject in Gent een breed debat opgezet met de inwoners, in combinatie met een architectuurwedstrijd. Dat project leek een luchtkasteel te blijven toen het afgeschoten werd door minister van Cultuur Bert Anciaux. De Gentse schepen van cultuur Sas van Rouveroij bleef echter pleiten om een indrukwekkend architecturaal project op te starten, met een bibliotheekproject dat de klassieke bibliotheekfuncties ver overstijgt. Het gaat er dan vooral om de bibliotheek multifunctioneel in de ruimste betekenis te maken. Zo wordt de openbare bibliotheek een stedelijk knooppunt. Nu blijkt er een doorbraak te komen in het dossier. De Vlaamse regering zet het licht op groen en investeert 25 miljoen euro in het ambitieuze project.

De 'bibliotheek van de 21ste eeuw' moet tegen 2013 verrijzen aan de Waalsekrook (zie luchtfoto). Met die princiepbeslissing van gisteren is de kogel door de kerk, weinig kan de bouw van bibliotheek 'van het niveau-Seattle' nog in de weg staan. Zowel qua architectuur, maar ook qua bibliotheek moeten alle modernste multimediatoepassingen aangeboden worden. Daarom zullen ook de UGent en het IBBT (Instituut voor Breedbandtechnologie) er ook een Centrum voor Nieuwe Media uitbouwen. Het project Waalsekrook zal zo'n 83 miljoen kosten, plus daar bovenop nog eens de inrichting van de nieuwe bibliotheek voor 8 miljoen. De stad Gent en het Stadsontwikkelingsbedrijf brengen 14,3 miljoen in voor het bibliotheekgebouw, Vlaanderen dus 25 miljoen. (Bron: Het Nieuwsblad, 21.02.2009)

Touch and Go Records

Klein berichtje in de krant vandaag: Touch & Go Records maakt noodgedwongen enkele drastische keuzes en stopt met zijn distributietak. Alle twintig medewerkers zijn ontslagen en voorlopig komen er geen nieuwe albums meer uit. De distributietak bestond uit enkele gewaardeerde onafhankelijke labels als Thrill Jockey, Drag City en Merge Records. Het aantal cd's in mijn collectie die uitgebracht werden door een van die labels of door Quartersticks, het sublabel van Touch and Go, is enorm: van Lambchop, Portastatic, Calexico tot de math rock van June of 44, de post rock van Rachel's, Dirty Three (zie cover) en de rock noir van Shannon Wright en The Shipping News. En ik vergeet vast en zeker nog een aantal belangrijke releases.

Touch & Go werd opgericht in 1979 in East Lansing, Michigan als een magazine dat uitgegeven werd door Tesco Vee en Dave Stimson. In de jaren tachtig maakte het label naam met talloze underground bands die vandaag de dag een cultstatus genieten: Butthole Surfers, Killdozer, Big Black, Jesus Lizard en in de jaren daaropvolgend bands als Yeah Yeah Yeahs, Shellac, Enon, TV on the Radio. De handelswijze van het label was aanvankelijk soortgelijk als bij Factory Records. Geen van de artiesten hebben een platencontract maar werken samen in een sfeer van wederzijds vertrouwen. De winst uit de verkoop werd op basis van 50% / 50% verdeeld met de artiesten. Na een rechtszaak die ze verloren over de rechten van de oude albums van één van hun grootste bands uit hun stal, de Butthole Surfers , zijn er wel wat contracten opgesteld, maar deze droegen nog altijd hetzelfde idealisme uit. (Bron: Wikipedia)

Anti-Facebook

Men twittert er tegenwoordig vaak als vogels zonder kop op los. Het lijkt nu plotseling bon ton om tegen sociale netwerken te zijn. Collega-bloggers met een vinger op de pols van de Zeitgeist stappen uit facebook, en defriending is de nieuwste trend. Your friend or a hamburger! Mijn vrienden (alle drie!) hoeven geen schrik te hebben, hamburgers eet ik - sinds ik aan hardlopen doe -niet meer. Er staan in de U.K. massaal "Facebook refusenicks" op, die protesteren tegen het sociale netwerk dat oorspronkelijk ontstond om studenten te verbinden. Er zijn nu anti-facebook groepen opgericht op...Facebook. Dat is even logisch als je kater wegdrinken met nog meer drank.
Facebook zou de echte contacten doen afnemen. Gisteren zei een collega me dat ze liever "in het echt een klapske doet dan op facebook". Een andere collega liet ontvallen dat het café-bezoek door Facebook ferm achteruit gaat, wat de crisis alleen maar doet toenemen. Zo zijn er wel nog een aantal andere fabeltjes te horen. Eventjes terug naar de essentie: facebook is net als twitter een extra tool om online te communiceren. Het vervangt echte contacten niet. Mensen die nu niet Facebooken, zitten vaak zelf elke avond voor de buis te foeteren dat mensen niet meer naar de kroeg gaan. Soms heb ik er ook de buik van vol, van al die ongevraagde verzoekjes en tijdrovende applicaties, maar dan log ik gewoon niet in. Zo simpel is dat. Net zoals er een knop op je TV staat. En trends? Daar hoeven we ons al lang niet meer druk om te maken. Alles waait weer voorbij, After the storm, the ocean will be soon flat again.

Meer lezen:
on Facebook itself, ClickZ, Lonely Schnozz, Hatebook

KBR lanceert Belgica

'Belgica' lijkt als term niet uit het nieuws weg te denken de jongste dagen, na de berichtgeving omtrent de berging van het wrak van de Belgica, meldde de Koninklijke Bibliotheek nu de lancering van haar eigen Belgica. Precies veertig jaar na de inhuldiging van de 'fysieke' bibliotheek op de Kunstberg, is er nu de installering van een 'virtuele' bibliotheek. Door delen van de collectie te digitaliseren, zijn veel items voortaan online te consulteren. De Koninklijke Bibliotheek draagt, net als de collega's lidstaten van de Europese Unie, zijn steentje bij in de digitale portaalsite Europeana. Daarnaast wil ze voor het Belgisch publiek toch andere accenten blijven leggen. Op dit moment zijn 185.000 krantenpagina's digitaal beschikbaar. Er zijn er al veel meer gedigitaliseerd maar die zijn om redenen van auteursrechten nog niet vrijgegeven. Daarnaast zijn er zowat 3.500 negentiende-eeuwse medailles, drieduizend zegels en 1.475 plannen te bekijken. Er zijn ook negen kostbare oude drukken gedigitaliseerd. (Bron: De Standaard)

Openbare bibliotheken in het digitale tijdperk

Op 12 februari organiseerde Bibnet een denk- en discussiedag over de digitale toekomst van de openbare bibliotheken in Vlaanderen. Ruim 200 geïnteresseerden zakten af naar Brussel om stil te staan bij onze veranderende omgeving en de impact ervan op openbare bibliotheken. Samen zochten ze naar antwoorden van bibliotheken om aan deze veranderingen het hoofd te bieden en de rol die Bibnet in dit proces kan spelen. Bij collega blogger de infocaris kan men een adequaat verslag van deze studiedag vinden. Ondertussen staan de presentaties ook online op www.bibnet.be. Key note speakers waren Jo Caudron over de resultaten van het onderzoek Future Talking en Koen Calis, bibliothecaris van de openbare bibliotheek Brugge, over de innoverende Cabrio catalogus. Last but not least: Jan Braeckman lanceerde de nieuwe versie van bibnet. De openbare bibliotheken lijken klaar voor het digitale tijdperk. (Bron: Locus)

Op zoek naar de Belgica

De Belgica, het schip waarmee ontdekkingsreiziger Adrien de Gerlache in 1897 naar Antarctica voer, kan gelicht worden en naar België worden vervoerd. Volgens het Belgica Genootschap verkeert het wrak, dat voor de Noorse kust ligt, in betrekkelijk goede staat. Het wrak van de Belgica werd pas in 1992 ontdekt. Het Belgica Genootschap wil nu een museumstuk maken van het schip. De bedoeling is hem te tonen in de staat zoals hij is bovengehaald. Het is wel nog zoeken naar een locatie. Ook het benodigde geld ontbreekt nog. Hoeveel de berging en het transport kosten, wordt momenteel volop onderzocht. De organisatie hoopt op overheidssteun, maar start ook een eigen merchandisinglijn met onder ander Belgica-jenever. (Bron: De Morgen en Het Laatste Continent).

Web 3.0 : Thin Line Between Simplicity and Stupidity

Ik had het vroeger als eens ironisch over zeepbel 2.0. Ondertussen zijn we drie jaar verder en is er web 3.0. Een echte eenduidige definitie geven is niet makkelijk, Web 3.0 wordt het semantische web genoemd. Hiermee wordt bedoeld dat het web de inhoud van websites gaat begrijpen. Het web is hierdoor in staat om steeds meer voor de gebruiker te gaan denken. Verschillende types data worden gecombineerd, waardoor het web in staat is om de gebruiker relevante suggesies en adviezen aan te bieden. Het web vervult hiermee een betekenisvolle rol voor de gebruiker.

In het flashy uitgegeven The Word Magazine verschijnt nu een korte bijdrage over het fenomeen. Titel van het artikel is het lichtjes provocerende Web 3.0 : The Thin Line Between Simplicity and Stupidity. Auteur is Karen Van Godstenhoven, verbonden aan de universiteitsbibliotheek Gent en contactpersoon voor het e-science project DRIVER. Ze vroeg aan enkele web-experts en fanatieke gebruikers hun mening over het semantische web. De geïnterviewden zijn Clo Willaert, Bart Becks, Niels Schillewaert en Alberto Pepe. Je kan het artikel online lezen in het January-February 2009- nummer, pp. 44-47. The Word verschijnt ook in een papieren versie, in de betere boekhandel te vinden. Een PDF van het artikel kan je hier downloaden. Echt intelligent is het web onderussen nog niet concludeert Alberto Pepe, "in contrast we will have more time to think for ourselves". The best has yet to come.

Archief 2.0 en Federaal Archivarissen Forum (FAF)

Web 2.0 is nog niet echt ingeburgerd in het Nederlandse en Vlaamse archiefwezen. Beter gezegd, nog helemaal niet. De Digitale Archivaris Christian van der Ven wilde daar iets aan doen en richtte het sociale netwerk Archief 2.0 op. Dit is een plek waar wakkere en eenzame archivarissen die zich al met web 2.0 bezig houden, elkaar kunnen ontmoeten en actief aan kennis delen kunnen gaan. Er zijn sinds vrijdag 13 februari al 200 leden. Zelf ben ik ook lid geworden. Ik was al lid van het inmiddels zeer succesvolle bibliotheek 2.0, opgericht door Edwin Mijnsbergen, maar ik blijf ook graag op de hoogte van wat er bij de vakbroeders aan het gebeuren is. Via Twitter kan het ook: http://twitter.com/archief20.

Op federaal vlak zetel ik ook in zowel het forum van federale bibliothecarissen als dat van federale archivarissen. Beide zijn informele overlegfora waarbij verantwoordelijken van zowel overheidsbibliotheken als bibliotheken (archieven) van wetenschappelijke onderzoeksinstellingen en nationale musea aan deelnemen. Net zoals bij de sociale netwerken werd het forum van de bibliothecarissen enkele jaren eerder opgericht. Het maakt daarbij gebruik van KMnet op de eCommunities, , het elektronische kennismanagementplatform van de federale overheid.

Het Federaal Archivarissen Forum (FAF) werd pas in de loop van 2008 opgericht. Voorzitter van het forum en stuwende kracht is Rolande De Poortere van het Algemeen Rijksarchief. De 'mission statement' en het gloednieuwe logo werd alvast vorige week gestemd. Later meer over dit prima initiatief om ook in de archiefsector goede praktijken uit te wisselen en gemeenschappelijke projecten op te zetten. De tijd van de ivoren torens is voorbij.

Soundtrack voor Valentijnsdag

Na de literatuur tijd voor wat muziek. Hier mijn persoonlijke soundtrack voor Valentijn 2009, voor zowel de gelukkige koppeltjes als degenen met een gebroken hart. Keuze zat aangezien zowat alle popsongs over liefde gaan. Voor de weekhartigsten is er nog altijd Coldplay en Lullaby for the working class, met hun prachtige cover van Broken Hearted Wine. Oorspronkelijk een song van Codeïne, de legendarische groep uit NYC waarvan men zei dat ze niet met muzieknoten maar met tranen speelden. Maar ik dwaal af, hier zijn de echte Valentine tunes:

1. Malcolm Middleton: Love Comes in Waves

2. Go-Betweens: Finding You
3. José González: Heartbeats
4. Anita Lane: Bella Ciao
5. Cock Robin: When Your Heart Is Weak
6. Chokebore: The perfect date

20 km door Brussel 2009

Samen lopen voor een goed doel met Belgium.be

De 30ste editie van de 20 km door Brussel vindt plaats op 31 mei, om 15 u op de Esplanade van het Jubelpark. De organisatie heeft heel wat verrassingen in petto, zo is de inschrijvingsprocedure veranderd. De organisatoren wensen een meer direct contact te hebben met de lopers en hebben hiervoor beslist een prioriteiten systeem op te zetten. Deelnemers die de koers in 2008 uitliepen krijgen dit jaar een maand prioriteit om zich in te schrijven. Op 1 april zijn de inschrijvingen open voor alle nieuwe kandidaten die zich zullen moeten haasten om nog een startnummer te krijgen.

Ben je federaal ambtenaar en beschik je over een fed plus kaart dan bestaat er nog een andere mogelijkheid: je kan dan de 20 km door Brussel mee lopen namens de federale overheid. Verschillende federale organisaties waren al van de partij op de editie van 2008, maar dit jaar is er een prima initiatief van Fed+. Als je deel uitmaakt van dit federale .beTeam, help je eveneens de ALS-Liga (Amyotrofe Laterale Sclerose). Dat is een niet-besmettelijke neuromusculaire aandoening die doorgaans dodelijk is door de verlamming van de ademhalings- en slikspieren. Lopen voor mensen die het zelf niet meer kunnen... een gebaar van verzet tegen een slepende ziekte. Ook niet onbelangrijk, als je over een fed+ kaart beschikt hoef je het inschrijvingsgeld van 15 euro niet te betalen.

>> lees hier verder

Behoud de begeerte 25 jaar

De begeerte behouden is makkelijker gezegd dan gedaan, liever maken we er elke dag opnieuw een knoeiboel van en ondergaan we onze chagrin d'amour gelaten. Edoch, op Valentijnsdag kan een beetje extra moeite doen geen kwaad. Behoud de Begeerte viert straks alvast zijn 25ste verjaardag. Deze bekende literaire vereniging geleid door Luc Coorevits organiseert immers al sinds 1984 literaire tournees met veelal Vlaamse maar ook Nederlandse, en gelauwerde buitenlandse schrijvers. Programma's als Geletterde mensen kregen veel weerklank. In de recentste editie ging Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr met gitarist Mauro Pawlowksi op torunee. Saint Amour 2009 ging afgelopen dinsdag in première in Sint-Niklaas, en vorige donderdag in Enschede: Remco Campert, Erwin Mortier, Anton Korteweg, Jan-Willem Anker, Antjie Krog, Vincent Overeem, Peter Verhelst, Marc Reugebrink en Claire Castillon zijn de schrijvers die het programma vullen. De line-up verschilt van stad tot stad. Saint-Amour 2009 loopt nog 22 februari. De speellijst voor Vlaanderen vindt u hier; die voor Nederland bevindt zich op deze plaats.

Loopkalender 2009

Vandaag een lange duurloop van 30 km afgewerkt aan circa 5:25/km, dus ik zit nog steeds op schema. Er zijn overigens enkele verschuivingen in de running tour kalender voor dit jaar. Zo verhuist de 10 km van Oostende van juli naar april. Ik associeer die wedstrijd vooral met hitte en mussen die van de daken vallen, zoals in 2006, dus dat wordt wennen in april. Mijn eerste grote afspraak is uiteraard de marathon van Parijs. De wedstrijden in Knokke en Brugge lokken samen meer dan 10 000 lopers. Knokke is nieuw voor mij. Gent is vertrouwd terrein en net als Brugge vol venijnige kasseistroken. Hier alvast mijn uitgestippelde programma voor het nieuwe seizoen. Ik kijk er al naar uit. De Brusselse marathon werd overigens verkozen als een van de "101 Races to run before you die" (zie PDF).

Loopkalender 2009

5 april: Marathon Parijs

19 april: Run Oostende (10)

1 mei: Knokke (10)

10 mei: Dwars door Brugge (15)

21 mei: Stadsloop Gent (10)

25 mei: 20 km van Brussel

6 juli: Guldensporen tien mijl Brugge

zomercriterium (strandlopen): Knokke, Oostende, Zeebrugge..

4 oktober: Brussels (semi)Marathon

What I talk about when I talk about running

Nu de marathon van Parijs dichterbij komt, blijf ik met veel plezier in Haruki Murakami's boek 'What I talk about when I talk about running' bladeren en passages herlezen. Heel herkenbare en heldere gedachten over hardlopen die vele long distance runners zullen herkennen. Enkele citaten, het eerste geeft een poëtisch antwoord op de vraag wat lopers denken tijdens hun trainingen, vroeger beantwoordde ik zo'n vraag altijd kort door 'niks' te antwoorden. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik vaak mijn snelheid en afstand bereken terwijl ik aan het lopen ben. Nu heb ik inspiratie voor een diepzinniger antwoord. Trouwens aan niks denken is minder eenvoudig dan het lijkt, ik ben daar nog niet aan toe:

"The thoughts that occur to me while I'm running are like clouds in the sky. Clouds of all different sizes. They come and they go, while the sky remains the same sky as always. The clouds are mere guests in the sky that pass away and vanish, leaving behind the sky. The sky both exists and doesn't exist. It has substance and at the same time doesn't. And we merely accept that vast expanse and drink it in."

Het tweede citaat gaat de filosofische toer op en vergelijkt het verleggen van je eigen fysische grenzen met de opdracht ten volle te leven, je eigen grenzen te blijven verleggen, de strijd aan te gaan met 'the way you used to be':

"People sometimes sneer at those who run every day, claiming they’ll go to any length to live longer. But I don’t think that’s the reason most people run. Most runners run not because they want to live longer, but because they want to live life to the fullest. If you’re going to while away the years, it’s far better to live them with clear goals and fully alive than in a fog, and I believe running helps you do that. Exerting yourself to the fullest withing your individual limits: that’s the essence of running, and a metaphor for life — and for me, for writing as well."

De liefde is van iedereen

Na het bevreemdende ‘Insect’ over verwrongen relaties tussen moeders en dochters, komt de Française Claire Castillon met een nieuwe hoogst originele verhalenbundel op de proppen. Dit keer staat de liefde en de man-vrouw relatie centraal, maar dan wel ontdaan van alle romantische franjes. Het titelverhaal uit de bundel ‘De liefde is van iedereen’ wekt aanvankelijk nog enige hoop op, maar na het ogenschijnlijke lieflijke begin wordt snel duidelijk dat de protagoniste zich focust op een denkbeeldige liefde. Ze houdt zichzelf voor dat haar man zich voor haar de pleuris uit het lijf werkt en daarom zo vaak afwezig is. Nadat ze ontdekt dat hij elders een andere vrouw heeft, gaat ze aan waanzin ten onder en eindigt ze als haveloze zwerfster in het treinstation, waar ze de bijnaam ‘Gevonden voorwerp’ krijgt. De toon voor de rest van de 22 andere ultrakorte verhalen is meteen gezet.
Castillon valt vaak met de deur in huis met openingszinnen die meteen duidelijk maken dat de liefde een terminaal proces is. “Dit is het verhaal van twee mensen die hun liefde moeten beëindigen” luidt het in ‘Hartenbreker’. En het einde is inderdaad hartverscheurend. In het verhaal ‘Verregaande verdraagzaamheid' merkt de vrouwelijke hoofdpersoon op dat haar man onnozel is en dat ze zijn domheid als een belediging ervaart en elk uitstapje als een beproeving. Verdraagzaamheid is overigens ver te zoeken bij de gekwelde, twijfelende personages die het gitzwarte universum van Castillon bevolken. De liefdesverhoudingen tussen mannen en vrouwen zijn vaak een bittere strijd om aandacht, waarbij wederzijds communiceren een illusie blijkt te zijn. De vele grimmige monologen illustreren dit treffend. De zeepbel van vrije liefde wordt doorprikt en ménages à trois zijn gedoemd om te mislukken. Relaties tussen moeders en zonen, of tussen broers en zussen zijn ook al redelijk getroebleerd. Of het nu omwille van een ruzie over erfenis is, om uit incestueuze gevoelens, er loopt telkens weer iets grondig fout. En als er dan sprake is van echte liefde of passie, is er tevens teveel jaloersheid in het spel. In het angstaanjagende ‘Mijn oogappel’ gaat de jaloersheid van de vrouw zo ver dat de man zijn gezichtsvermogen dreigt te verliezen. Ze dreigt zijn ogen uit te steken. Net als in Insect krijgen de kleine besognes en ergernissen uit het alledaagse leven de dimensie van een klassieke tragedie, waarbij moord en verminking schering en inslag zijn. Claire Castillon’s korte verhalen over de schaduwzijde van de liefde zijn luguber en morbide, met af en toe een uiterst wreedaardige of absurde afloop. Ze schrijft echter met zoveel luciditeit en humor dat je - ondanks de vaak dramatische afloop – niet anders kan dan grimlachen om zoveel waanzin. Met haar in vitriool gedompelde pen rafelt ze meedogenloos het laagje vernis van onze beschaving en morele codes.

Oorspr. titel: On n’empêche pas un petit coeur d’aimer
Bindwijze: Luxe paperback
UItgever: Anthos
Omvang: 152 p.
ISBN: 9789041413154
Prijs: € 16.95
Verschijningsdatum: September 2008

Een kleine ritselende revolutie

Dichter en voormalig organisator van de poëziezomer van Watou Gwij Mandelinck heeft in Brugge het project "Een kleine ritselende revolutie" voorgesteld. Vorig jaar stopte Mandelinck na bijna dertig jaar de poëziezomer van Watou. Van 10 december tot 23 mei 2010 organiseert hij een project in en rond het gemoderniseerde Guido Gezelle-museum in Brugge. De website van het museum zou ook best eens gemoderniseerd worden, er is amper info te vinden. Wel heel fraai en informatief is de site van het Gezelle-archief met informatieve gegevens over Gezelle en zijn tijd. Het project is het resultaat van een samenwerking van de Openbare Bibliotheek Brugge en het Centrum voor Nederlandse Letterkunde van de Universiteit Antwerpen met de steun van het Max Wildiersfonds van de Vlaamse Gemeenschap. Maar back on topic: voor het nieuwe initiatief hevelt de organisator Gwy Mandelinck het concept van Watou over naar Brugge dat zich wat graag wil profileren als literaire stad. De eerste editie krijgt de titel Een kleine ritselende revolutie mee, naar een vers van Lucebert:

ik draai een kleine revolutie af
ik draai een kleine mooie revolutie af
ik ben niet langer van land
ik ben weer water
ik draag schuimende koppen op mijn hoofd
ik draag schietende schimmen in mijn hoofd
op mijn rug rust een zeemeermin
op mijn rug rust de wind
de wind en de zeemeermin zingen
de schuimende koppen ruisen
de schietende schimmen vallen

ik draai een kleine mooie ritselende revolutie af
en ik val en ik ruis en ik zing

Administratieve overkill

cartoon from www.weblogcartoons.com

Cartoon van Dave Walker. Bron:We Blog Cartoons.

Een wereld in postkaarten

Steeds meer ingescande oude postkaarten zijn beschikbaar op het internet. Vooral Flickr heeft een schat aan materiaal beschikbaar. De groep old postcards telt al ruim 2381 items. Voor deliefhebbers van Schotse postkaarten is er de groep Antique Postcards of Scotland met ruim 700 items. Voor de francofielen is er het ironische genoeg Engels getitelde Postcards of France. De postkaart links toont L'Avenue des Champs-Elysees in Parijs en dateert uit halverwege de jaren vijftig van de vorige eeuw.
Ook buiten Flickr en in eigen land zijn er enkele interessante verzamelsites te bespeuren. Allereerst is er de oude postkaarten pagina. Deze site is nog in opbouw en is nu in een ontwikkelingsfase. De bedoeling van deze site is om oude postkaarten van België te verzamelen en te catalogeren. De site cartes-postales is een internationale verzamelsite, waar honderdduizenden oude postkaarten geveild worden. De site is gesneden koek voor liefhebbers van postkaarten en historische foto’s. Van bijna alle postkaarten is een afbeelding ingescand. Over Brussel kan je ruim 9000 items vinden en het toeval wil dat het allereerste item in mijn zoekresultaat "het Koninklijk Museum van Natuurlijke Historie. Zicht op het Leopoldspark" is. Kostprijs van de kaart is overigens 5.50 euro.

Naar betere oorden

Poneren dat Pjeroo Roobjee (1945) een veelzijdig kunstenaar is, en polyvalentie hoog in het vaandel draagt is een understatement. Behalve beeldend kunstenaar, acteur, causeur, theatermaker en zanger maakt hij nu ook zijn comeback als prozaschrijver met de verhalenbundel Naar betere oorden en andere verhalen uit de buitenste duisternis.
Het proza van Roobjee vergt als vanouds enig aanpassingsvermogen van de lezer. Zijn barokke vocabularium is doorspekt met archaïsmen en dialectische woorden. Zijn proza laat de “Vlaamsche” taal in lange zinnen vol sappige woorden kronkelen. Zinnen die meer dan een halve pagina beslaan zijn niet ongewoon in het “Roobjaanse” proza. De schrijver ziet het als zijn plicht om wat hij “de vergeten taal” noemt te archiveren. Makkelijk leesvoer is dit niet, maar het geduld van de lezer wordt beloond met een fascinerende mix van vertimmerde parabels, wreedaardige volwassenensprookjes en preken die steevast in anarchie en amoraliteit uitmonden.
Zo begint het aan een lief lezeresje opgedragen verhaal ‘De goede reiziger’ met een sneer richting katholieke schrijvers als Graham Greene en Arnold Benett. Deze scribenten en vrome parochianen zijn moralistisch en veel te zuinig met hun woorden. Roobjee houdt een warm pleidooi voor overmaat en overdrijving als stijlfiguur, waarbij hij de zelfspot niet schuwt. Hij weigert aanvankelijk in te gaan op de reden van zijn barokke schrijfstijl, om vervolgens zijn beminde lezeresje in een ruim tien pagina’s tellend sprookje te overtuigen van het belang van “tuchteloze letterkundige bewegingen en uit middelpuntige gedragslijnen”.
Alle verhalen uit de bundel dateren uit de periode 2004-2005 en zijn meestal opgehangen aan herinneringen uit zijn jeugdjaren die hij in een volkswijk in Gent sleet. Anekdotes over koude winters en de jacht op liefde en roem, zoals in het heerlijke “Te veel muziek”, deinen uit in absurdistisch aandoende uitweidingen en hoogst bevreemdende fratsen en avonturen in een surrealistische sprookjeswereld. Het titelverhaal is opgedragen aan alle goede mensen, maar bij Roobjee is niets eenduidig goed of slecht. Zijn verwarring zaaiende parabels zijn als prikkeldraad, je raakt er liever niet in verstrikt, ze maken halfweg een flinke bocht om te eindigen met een averechtse moraal. Wie te eerlijk en passief is moet het onderspit delven. En alle anderen eigenlijk ook. Als er uiteindelijk toch een morele ondertoon in zijn grimmig verhalen te bespeuren valt, dan is dat er een die hamert op het belang van waarachtigheid en schoonheid en het in ere houden van taal en tradities.

--
Ondertitel: en andere verhalen uit de buitenste duisternis
Roobjee, P. | Querido's Uitgeverij |ISBN: 9789021434964
ISBN10: 9021434962 | Paperback | Prijs 19,95

Darwinjaar 2009

Volgende week zal het precies 200 jaar geleden zijn dat Charles Darwin werd geboren. In alle landen wordt het startschot gegeven voor het Darwinjaar 2009. In ons museum zal dan zoals ik eerder berichtte de nieuwe museumgalerij gewijd aan de evolutie geopend worden. Ondertussen kan je op metablog lezen hoeveel Darwin - referenties er met WorldCat Identities te vinden zijn. Het aantal is indrukwekkend: 7.265 verschillende publicaties, in 53 talen, terug te vinden in 288.324 bibliotheeklocaties. Van de boeken gewijd aan Darwin is The Origin: a biographical novel of Charles Darwin het boek dat de meeste bibliotheken bezitten. Van de boeken die geschreven zijn door Darwin zelf is The Origin of the Species vanzelfsprekend de meest voorkomende. Eerder schreef ik al over Darwin Online, deze website openbaart in totaal zo'n vijftigduizend pagina's en veertigduizend afbeeldingen.

Online bronnen:

Hotstuff 2.0: biblioblog overzicht

Er is nog een extra handig en internationaal georiënteerd overzicht van de biblioblogosfeer erbij gekomen. Samensteller is Dave Pattern (Library Systems Manager, University of Huddersfield, UK). Zijn “HotStuff 2.0″ blog capteert RSS feeds van ruim 800 biblioblogs. Daaruit wordt een label cloud gegenereerd met de actiefste en hot ‘topics’. Er werden inmiddels al 74 825 unieke woorden gedetecteerd, dat is circa 16.63% van het vocabularium opgenomen in Webster's Third New International Dictionary of the English Language. Iedere biblioblog krijgt een evaluatie en dat vertaalt zich in volgend Hot or Not - klassement. Leuk om zien dat bibliothecaris in blog op de 12de plaats prijkt met 27 punten. "Zijn" blijkt mijn hoofdwoord te zijn. Er dient opgemerkt dat vooral mijn voorzetsels het goed doen in de blog cloud. Misschien toch maar overwegen om in het Engels te posten. Nog enkele statistieken: gemiddeld is een biblioblog post 157 woorden lang. De langste blogpost telde liefst 1 464 woorden. Wat de periodiciteit van posten betreft: gemiddeld wordt er bijna om de twee dagen gepost ( om de 59 uren en 58 minuten). De huidige lijst van biblioblogs vind je hier.

Onze man is een vrouw

Recensie van “Onze man is een vrouw: Undercover in excentrieke biotopen”

Onder het motto 'Deelnemen is beter dan beschrijven' “ werd journalist Serge Simonart een pionier op het vlak van de participerende journalistiek Voor het tijdschrift Humo schreef hij diverse reportages waarin hij undercover in een bepaald milieu infiltreerde. Deze reportages werden gebundeld in “Van onze man in de schaamstreek” (1997) en Onze Man Undercover (2007). Nu is er een derde uitgave, met opnieuw reportages die eerder in verkorte versie in Humo verschenen.

Vorig jaar publiceerde de Nederlandse schrijver Ilja Leonard Pfeiffer ‘Second Life: verhalen en reportages uit een tweede leven’, waarin hij in de huid kroop van een sexy vrouw en vaststelde dat bijna 80 % van de vrouwen op het internet door mannen gespeeld worden. Serge Simonart voerde hetzelfde experiment uit, maar dit keer niet in de wereld van ‘second life’, maar in de chatrooms op het internet. Dit vormde het uitgangspunt voor het bijzonder ontluisterende titelverhaal van de bundel ‘Onze man is een vrouw’. Elke dag voerde Simonart onder een andere nickname chatsessies, zichzelf als een heteroseksuele, of hitsige biseksuele jonge vrouw aanbiedend. Het dubbelleven leidde warempel bijna tot een identiteitscrisis bij de journalist. De reportage werd opgesmukt met talrijke voorbeelden van hilarische en vettige conversaties. Mensen met weinig aan de verbeelding overlatende nicknames als ‘hete poes’ en ‘geile geert, chatten met een hardnekkigheid die de journalist verraste. Een virtuele speeltuin waarin ‘dot cons’, ‘wouldbees’ en ‘freaks’ de boventoon voeren.

Beschaafder ging het eraan toe in “Onze man op de Oriënt Express”, al slaagt Simonart er ook hier in om het laagje vernis van de voorname treinreizigers snel af te krabben. Ook in de andere opgenomen verhalen, waarin de journalist respectievelijk helderziende werd, in de loopgraven van 1914-18 ploegde, of een galadiner bijwoonde met hoge militairen, bulken uit van de kleinmenselijke petite histoire. Serge Simonart verwoordt in het nawoord zijn ambitieuze missie als volgt: 'Wat ik in een Onze Man-artikel probeer te doen, is een biotoop van binnenuit te observeren en te beschrijven. Ik wil de andere kant zien. Niet iemands chique hemd, maar wel de vetvlek erop. Niet iemands imago, maar wel de barst daarin. Niet de ratelende monoloog, maar de veelbetekenende stiltes tussen twee zinnen in” Naast het titelverhaal is vooral ‘Onze man in Dianaland’ over de pelgrimstocht naar het graf van Prinses Diana bijzonder geslaagd in die missie. Het zijn portretten van mensen van vlees en bloed, met kleine mankementen en gedreven door een bevreemdend fanatisme.

Simonart is de hippe journalist die altijd tongue in cheek blijft, ook al danst hij als observator/participant soms op een wel heel erg slap koord. Enerzijds toont hij mededogen en respect voor zijn “beautiful losers” en hun excentrieke milieu, waarin hij overigens moeiteloos kan infiltreren. Anderzijds verraadt de ironische ondertoon in zijn relaas het typische superioriteitsgevoel van het slimste jongentje van de klas, dat het eigenlijk wel allemaal veel beter weet. Het is deze dubbelzinnigheid die intrigeert. De geportretteerde mensen krijgen een gezicht en een geschiedenis maar worden in ruil ook ongenadig in hun hemd gezet. Dat geeft op zijn beurt een messcherp beeld van de undercover journalist, die onder het mom van zijn zoektocht naar authenticiteit zonder al te veel scrupules kan scoren op de kap van deze enigszins ontspoorde zielen. Maar meeslepend en af en toe erg ontroerend zijn deze reportages zeer zeker, ze vormen als semi-literaire kortverhalen een brug tussen de ontwapende reportages uit het televisieprogramma Man Bijt Hond en de artikelenreeks die eerder in Humo verschenen. Het adagium dat mensen niet bedrogen worden, maar zichzelf bedriegen wordt andermaal treffend geïllustreerd.

ISBN 978-90-209-8086-8
Verkoopprijs 19,95 EUR
NUR-code 320 | Literaire non-fictie algemeen
Afwerking Paperback
Aantal pagina's 320
Uitgave Uitgeverij Lannoo

Abonneren op: Berichten (Atom)