Bibliothecaris in blog: december 2009

Book Cover Archive

The Book Cover Archive is een collectie met boekcovers. Je vindt er een kleine duizend covers van boeken van 200 ontwerpers. Van elk boek is een grotere afbeelding beschikbaar, met daarbij de titel, ontwerper, schrijver, genre, uitgever en datum van uitgave. De verschillende onderdelen fungeren als link naar relevante covers. Er kan ook op sleutelwoorden worden gezocht. De makers van The Book Cover Archive zijn Eric Jacobsen en Ben Pieratt. Ze hebben ook een fraai vormgegeven blog, waar je ondermeer hun persoonlijke boek cover top 10 van het decennium kan terugvinden. Zelf heb ik het nogal voor de gestileerde zwart-wit covers van de heruitgaves van de Albert Camus romans. Ook de lay-out van de Haruki Murakami paperbacks is vaak een streling voor het oog, zoals deze cover van de Wind-Up Bird Chronicle.

Rumble Fish

Onder de Kerstboom vond ik zowaar de DVD van Rumble Fish, de cultfilm van Francis Ford Coppola uit 1983. Deze magistrale film is een bewerking van het boek van S.E. Hinton , over opgroeiende jeugd en jeugdbendes in de stad Oklahoma. Van S.E. Hinton verfilmde Coppola ook in 1983 het even aangrijpende The Outsiders. Zelf noemt Coppola Rumble Fish een van de beste films die hij ooit regisseerde.

Rumble Fish gaat over twee broers. Rusty James is een verwarde jeudige delinquent die probeert de legendarische reputatie van zijn oudere broer, Motorcycle Boy, te evenaren. De avond waarop Rusty James en zijn maten Smokey, Steve en B.J. in een gevecht zijn verwikkeld, keert Motorcycle Boy terug naar huis, na een verblijf van twee maanden in Californië. Nadat Motorcycle enkele geheimen over hun beider moeder onhult, besluiten de jongens aan hun huidige leventje te ontsnappen of anders te sterven: "If you're going to lead people, you have to have somewhere to go."

Het verglijden van de tijd is het hoofdthema van deze sombere film. Rusty James leeft in het verleden, terwijl zijn broer beseft dat hij geen toekomst meer heeft en niet kan ontsnappen aan zijn lot. Sleutelscène is waarin de twee broers voor een reuzegrote klok zonder wijzers staan. The Motorcycle Boy weet niet in welke richting het verleden en welke richting de toekomst ligt. Eén ding is zeker: hij wil niet terug naar het verleden. Terwijl zijn ongedurige broer popelt om het gevecht aan te gaan en hun vermeende macht in de wijk te bestendigen.

De cast is indrukwekkend: Matt Dillon (Rusty James), Mickey Rourke (The Motorcycle Boy) maar ook Diane Lane, Dennis Hopper, Laurence Fishburne, Nicholas Cage en Tom Waits als gekke barman. De knappe soundtrack is van Steward Copeland van The Police en werd werd genomineerd voor een Golden Globe. De film is op enkele beelden na volledig in zwart/wit gefilmd. Enkel de siamese gevechtsvissen zijn in kleur.

Ballroomquartet

Ballroomquartet is een intrigerende Belgische band die bruggen slaat tussen folk en filmmuziek. Hun gelaagde, cinematoscopische klankenpalet bestaat uit accordeon, mandoline, viool, theremin, drums, bas en glockenspiel. Op hun derde, titelloze full album wordt dit aangevuld met klarinet, piano en vibrafoon. Er is ook voor het eerst tekst. Het album werd in Berlijn opgenomen en geproducet door Blixa Bargeld, frontman van 'Einsturzende Neubauten' en jarenlang gitarist van Nick Cave in diens begeleidingsband 'The Bad Seeds'. Het album is opgebouwd rond een 18de-eeuws scheepsjournaal dat door het viertal in een Leids antiquariaat werd aangekocht. Hier een clip van de track Surfing Sufi. Op MySpace zijn meer clips en songs te vinden.

Kerstkaart

Aan alle lezers prettige eindejaarsfeesten gewenst!

Image credit:

Clarence Gagnon, 1881 - 1942
St. Henri De Taillon, 1928 - 33
Season's Greetings
15.6 x 22.8 cm
Gift of Col. R.S. McLaughlin
McMichael Canadian Art Collection
1969.4.38

Boeken top 10 (2009)

De Nederlandstalige literatuur kende een goed maar geen buitengewoon jaar. In het kielzog van het succes van De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst kwamen nog een aantal romans uit waarin jeugdherinneringen de rode draad vormen. Een van de opvallendste was de grappig getitelde roman van Ivo Victoria: Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt ). Theatermaker en comedian Joost Vandecasteele debuteerde met een ijzersterke verhalenbundel Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij, een postindustrieel geluid in de Vlaamse letteren. Vaste waarde Tom Lanoye bevestigde zijn talent als verteller met 'Sprakeloos'. Bij onze noorderburen verschenen er goede romans van Herman Koch (het diner), Tommy Wieringa (Caesarion), Manon Uphoff (de spelers), Peter Drehmans (de begeleider) en Arjan Visser (Paganini Park). De fraai uitgegeven verhalenbundel Print is dead laat tenslotte zien dat er nog nieuw Vlaams talent op komst is en dat het boek bijlange nog niet dood is. Onderstaande top 10 is gebaseerd op de boeken die ik in 2009 recenseerde en beperkt zich daardoor hoofdzakelijk tot de Nederlandstalige en Franstalige literatuur. Uitzonderingen zijn de 'De dood van Bunny Munro' waarin nachtraaf Nick Cave zijn veelzijdigheid bewijst met een beklijvende en grappige roman over de driften en lusten van een handelsreiziger en 'Juliet, naakt' van de Britse auteur Nick Hornby.

Boeken top 10 (2009)

1. Frédéric Beigbeder: Vergeef me (De Geus)
2. L.H. Wiener: dierenverhalen (Contact)
3. P.F. Thomése, J. Kessels: The Novel (Contact)
4. Nick Hornby, Juliet, naakt (Atlas)
5. Joost Vandecasteele: Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij (Arbeiderspers)
6. Arnon Grunberg: Kamermeisjes en soldaten (Nijgh & Van Ditmar)
7. Alexandre Jardin: Iedere Vrouw Is een Roman (Bezige Bij)
8. Nick Cave: De dood van Bunny Munro (Meulenhoff)
9. Delphine De Vigan: No en ik (Mouria)
10. Frans Kusters: Paarse dingen (Bezige Bij)

Paarse dingen

Een veelschrijver kan je de Nederlandse schrijver Frans Kusters (1949) bezwaarlijk noemen. Na een handvol fijnzinnige verhalenbundels verscheen pas in 2001 zijn eerste roman “Na het wonder”. In 2007 verscheen met Scherven een ruime selectie uit zijn kortverhalen. Ook zijn nieuwste bundel Paarse dingen telt amper honderd pagina’s. Het fraaie omslagbeeld van een raaf op een berkenboom, de poëtische titel en het aan The Eagles ontleende motto over het verloren paradijs laten alvast het beste vermoeden.

In elf verhalen wordt kleine anekdotes, impressies en observaties aaneengeregen. De meeste personages zijn op het eerste zicht onopvallende, ietwat mismoedige mensen die het leven gelaten ondergaan. Maar kleine voorvallen maken duidelijk dat er meer aan de hand is en geven hun grijze levens een heel andere tint. Soms leidt dat tot grappige portretten. Zo verhaalt ‘Iets over onze dagvoorzitters’ over een hoogblonde topambtenaar bij buitenlandse zaken die overal haar zegje over wil doen. Met onorthodoxe standpunten als ‘Liever tien kilo nota’s en rapporten dan één gram beleidsvisie’ haalt ze moeiteloos alle media. In enkele rake pennentrekken steekt Kusters de draak met onze tijdrovende debat- en vergadercultuur. Ook in ‘Madelon Hunkemöller” wordt er gelachen met deze wildgroei aan vergaderingen en commissies, nu in de universitaire wereld: “En al die commissies vergaderden trouw en die vergaderingen werden altijd braaf genotuleerd en intussen deed het faculteitsbestuur precies wat twee of drie hoogleraren in het geheim dicteerden en zo was het altijd gegaan.” In ‘De Gelderse route” schuwt Kusters de zelfspot niet. Zijn verslag over een schrijversinterview door twee provocerende Atheneummeiden werkt op de lachspieren. Niet alle verhalen hebben zo’n speelse ondertoon. Soms verraden kleine details en de tragiek van een zinloos leven zonder idealen, zoals het portret van een hoogleraar zonder leerstoel in ‘Nieuwe smoel en verder’. ‘Madonna, Evita, Madonna’ schetst dan weer een Hongaarse huwelijksfeest waar Madonna als special guest optreedt. De schrijver besluit laconiek met een verwijzing naar Borges en diens voorkeur voor het metafysische, platonische en beknopte in zijn proza. In kortverhalen als deze is de schrijver op zijn best. Het is een intertekstueel miniatuurtje dat in heel weinig woorden het menselijk tekort verduidelijkt en tegelijkertijd de betoverende kracht van illusies uitbeeldt. Soms poëtisch, soms laconiek maar altijd ontwapenend is de schrijfstijl van Kusters. Zijn verhalen lijken soms schetsmatig en onafgewerkt. Net als bij voorbijdrijvende wolken is het aan de lezer om in de amorfe vormen figuren of patronen te herkennen. ‘Paarse dingen’ is een kleine, pretentieloze maar imponerende verhalenbundel, waarin weemoed de hoofdkleur vormt.

Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en gepubliceerd in Leeswolf nr. 9, december 2009.

Paarse dingen - Frans Kusters
Bezige Bij, 2009
ISBN 9789023454908
ISBN10 9023454901

Muziek top 10 (2009)

Voor een jaar dat niet alleen een decennium afsloot maar ook als het eindpunt van de cd werd aangeduid, verschenen er verrassend veel goede albums. 2009 bleek een absoluut 'grand cru' jaar. Goede re-issues (House of Love, The Chameleons, the Beatles), enkele prima Belgische debuutalbums (Customs, Isbells) en de herontdekking van de pure indie-pop (XX, Bombay Bicycle Club, Pains of Being Pure at Heart). Piano Magic, PJ Harvey en Editors bevestigden hun artistieke eigenzinnigheid. De echo van de jaren tachtig bleef stevig doorklinken, niet alleen bij editors maar ook bij Cold Cave. Papillon van Editors was de single van het jaar. Voor prima roots rock zorgde Richmond Fontaine (We Used to Think the Freeway Sounded Like a River). Amy Millan zorgt met hun haar in alt country en bluegrass gedrenkte songs voor een aangenaam rustpunt. Ze covert ondermeer Richard Hawley en Death Cab for Cutie. Bob Dylan toonde twee gezichten: voortreffelijk in het aanstekelijke, warme "Together Through Life" en ietwat klef met zijn kerstplaat 'Christmas in the Heart'. Tamara Williamson verraste met het wonderbaarlijke The boat (Ocean Music). De ontdekking van het jaar is The Rest, verstilde droompop voor slapeloze nachten. Epische, aanzwellende songs die naar Radiohead knipogen, maar ook meer folk getinte songs zoals “Drinking Again” en het intrieste “In My Attic, Souvenirs”. Florence and the Machine debuteerde met het prima Lungs, met knalnummers zoals the drumming song en betoverende songs zoals Cosmic Love waarin Florence de sterren van de hemel zingt. A Woman a Man walked By van PJ Harvey en John Parish is een voortreffelijk vervolg op Dance Hall at Louse Point uit 1996. Tracks als 'Passionless, Pointless' en Black Hearted Love bewijzen dat Polly Jean nog steeds de bevlogenheid van haar begindagen heeft.

Album Top 10 (2009)

1. A Woman a Man Walked By - PJ Harvey & John Parish
2. Live at the BBC - House of Love
3. I had the Blues But I shook Them Loose - Bombay Bicycle Club
4. XX - The XX
5. In This Light and On This Evening - Editors
6. The Boat - Tamara Williamson
7. Love Come Close - Cold Cave
8. Lungs - Florence and The Machine
9. Masters of the Burial - Amy Millan
10. Ovations - Piano Magic

EP top 3 (2009)

1. Beirut - March of the Zapotec /Realpeople Holland.
2. Pains of Being Pure At Heart - Higher Than The Stars
3. Bon Iver - Blood Bank

Het geluid van vallende sneeuw

- Winter Coverfolk, 2009: Snow Songs -

Ondertussen blijft het maar sneeuwen. Wie nog op zoek is naar een mooie soundtrack voor bij dit ijzige winterweer, kan naar de mooie Winter Coverfolk blog schaatsen. Daar vind je een tiental mooie folksongs over de sneeuw. Ideaal voor bij het knetterende haardvuur. Artiesten zijn ondermeer Rani Arbo & Daisy Mayhem: Snowbird (orig. Gene MacLellan/ pop. Anne Murray), Robert Earl Keen: Snowin’ On Raton (orig. Townes Van Zandt), Fiona Apple: Frosty the Snowman (orig. Gene Autry), The Be Good Tanyas: Rain and Snow (trad.), Said The Lion: White Christmas (orig. Bing Crosby) en Harry Nilsson: Snow (orig. Randy Newman).

Iedere vrouw is een roman

Alexandre Jardin (1965) is als moderne romanticus en fantast een van de buitenbeentjes in de Franse literatuur. Zijn sensibele en grappige romans zijn in Frankrijk vooral bij vrouwelijke lezers een succes. De auteur gaat er zelf prat op om vrouwelijk waarden uit te dragen. In “Iedere vrouw is een roman” legt hij waarom en wie zijn grote leermeesteressen waren.

Hij borduurt hierbij verder op zijn grappige autobiografie “Het verhaal van de Jardins”, die over zijn krankzinnige familie handelde. Zijn ambitie is in zijn nieuwe roman niet min: een ode brengen aan alle vrouwen die hij ooit heeft ontmoet. Hij beschouwt hen met hun originele levenswijze en hun drang naar vrijheid als zijn grote inspiratiebron. In zijn beginselverklaring laat de schrijver er geen gras over groeien: “Het zijn de vrouwen die me geleerd hebben om op een andere manier, ver buiten de vangrails, te denken.”

Het concept van de roman is vrij simpel. In korte hoofdstukken wordt telkens een vrouwelijk personage geportretteerd, waarbij een praktische levensles elk portret afsluit. De roman opent alleraardigst met een anekdote over een zinderende en passionele buurvrouw genaamd Victoria. Achttien was de schrijver toen en de eerste les die hij kreeg was dat de vrijheid van de ander in de liefde een gevolg is van je eigen blik. Het zet meteen de toon voor de rest van het boek, waarin de fantasie en inbeeldingsvermogen een prominente hoofdrol spelen. Een hele waaier van ongelooflijke vrouwen passeert de revue, waarbij uiteraard Liberté, zijn eigen vrouw die voorlopig weigert om hem te huwen. De beste eigenschap van vrouwen is voor de schrijver hun verrukkelijke voorliefde om zich los te maken van alles wat stagneert.

Net zoals in zijn vorige roman trekt Alexandre Jardin alle stijlregisters open, absurde anekdotes en gevoelige bekentenissen wisselen mekaar in hoog tempo af. De gezwollen geromantiseerde verteltoon is wederom over de top en test meermaal het inlevingsvermogen van de lezer. Logica zal je bij Jardin niet vinden, tegendraadsheid des te meer. Zijn leermeesteressen leerden hem immers dat de kortste weg tussen twee punten zigzag is. Wie bereid is mee te gaan in Jardins rêverieën komt in een wonderlijk en sprookjesachtig universum terecht waarin droombeelden, film en werkelijkheid in een bruisende cocktail geserveerd worden. Alles is mogelijk als je maar genoeg durf en fantasie aan de dag legt, is de fijne, rode draad die door deze frivole roman loopt. Het is niet alleen een ode aan alle vrouwen, maar ook aan gelijkgestemde schrijvers en cineasten zoals Milan Kundera en François Truffaut (l’Homme qui aimait les femmes). Het grappige en gloedvolle proza van Alexandre Jardin blijkt even bedwelmend als een delicaat vrouwenparfum.

Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en gepubliceerd in Leeswolf nr. 9, december 2009.

Iedere Vrouw Is een Roman - Jardin, Alexandre A.
Bezige Bij, 2009
ISBN: 9789023441854
EAN: 9789023441854

Postmodernism's Happy Ending

De branding

Met de ingetogen roman ‘de branding’ overtrof de Française Claudie Gallay (1961) zichzelf. Ze brak er internationaal mee door en in Frankrijk won ze er de Elle-lezersprijs mee. Protagonisten in dit wijdvertakte boek zijn een jonge, gekwetste vrouw en een al even zeer getroebleerde man. Ook de Normandische kustlijn en de branding spelen een hoofdrol in dit verhaal waarin onverwerkt verdriet als een voile hangt.

Locatie is La Hague, een klein visserdorp, waar iedereen wel een reden heeft om te treuren. De zee nam al vele levens. Dag en nacht horen de inwoners het rollen en breken van de golven op de kust. De angst voor schipbreuk is altijd aanwezig bij de vissers die de zee trotseren en de familie die op land achterblijft. Precies op dat onherbergzame en geïsoleerde plekje is de jonge vrouw vrijwillig neergestreken om er de vogelpopulatie te bestuderen. Het zelfgezochte isolement dient om haar verdriet omwille van de dood van haar grote liefde te verwerken. De andere hoofdfiguur is ook nog steeds aan het rouwen. Tijdens een zware storm kwamen zijn beide ouders en broer in een ver verleden om het leven. Lambert kon dit drama noot verwerken en is teruggekeerd naar de plaats van onheil om de oude vuurtorenwachter de waarheid te ontfutselen. In die onherbergzame, tijdloze setting komen de naamloze vrouw en Lambert nader tot mekaar. Vereenzaamde strandjutters, dronken vissers en vertwijfelde grijsaards vervolledigen dit universum. “Het gedrag van de vogels veranderde als het mistte. Ook als het stormde. Het gedrag van de mensen ook.”, laat de protagoniste zich ergens ontvallen. Met veel geduld spot ze niet alleen de vogels maar ook het gedrag van de dorpelingen. Op die manier kan ze de zwijgzame, mysterieuze Lambert helpen om de geheimen omtrent het drama uit zijn jeugd te openbaren.

“De branding” telt bijna 500 pagina’s en komt slechts traag op gang. De zwijgzame personages geven slechts weinig prijs en heel veel lijkt er niet te gebeuren. Maar stille waters hebben diepe gronden. De vuurtoren staat symbool voor de fundamentele eenzaamheid waar alle personages mee worstelen. De plot is niet geheel vrij van enkel clichés uit het genre, maar Gallay compenseert dat met haar uitgepuurde, minimalistische schrijfstijl. Heel korte, laconieke zinnen worden afgewisseld met dialogen. Enkele mooie natuurbeschrijvingen van de steeds wisselende zee en lucht tillen het verhaal op. In deze passages wordt de wisselwerking tussen het weer en de zee en het gemoed van de inwoners bijna tastbaar. Ze vechten tegen de leegte in hun hoofd en boven de zee: “die ruimte die nog geen hemel is, maar ook geen water meer”. Met ‘de branding’ voegt Gallay een heel nieuwe dimensie aan escapisme en zeeziekte toe. Romantische literatuur met diepgang.

Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en gepubliceerd in Leeswolf nr. 9, december 2009.

Claudie Gallay, de branding
Cargo, 2009
Paperback, Vertaalde literaire roman, novelle
Vert. van: Les déferlantes.Vertaler: Han Meyer
EAN: 9789023441830

Uitgelopen hartstocht

Hardlopers kunnen vreemde ideeën hebben, die met het oplopen van het aantal kilometers steeds verhelderend worden. Toen ik vier jaar geleden met hardlopen begon, was ik wat trots na mijn eerste rondes rond de vijver van Elsene. Die trots werd later schaamte. Enkele ronden rond een vijver, wat stelt dat nu immers voor? Hetzelfde fenomeen herhaalde zich later nog enkele keren. Zo had ik voor het eerst met veel ijver en doorzettingsvermogen een mooie afstand van zes km afgelegd. Ik was nog aan het nahijgen toen een andere loper naast mij kwam staan. 'Keurig gelopen!' zei die. 'Weet je dat lange afstandlopers deze ronde spelenderwijs twee maal afleggen.' Mijn wangen kleurden nog wat roder en ik balde onbewust mijn vuisten. De collegialiteit onder lopers is genoegzaam bekend.

Lange afstandsloper? Op dat moment wist ik wat ik altijd had willen worden. Met de toename aan kracht en uithoudingsvermogen begin je trouwens haast vanzelf steeds langere afstanden te lopen. Dat wist ik ook wel. En hoe meer ik begon te trainen, hoe vertrouwder de gezichten van andere fervente lopers op mijn vast trainingsparcours. Hoe meer kilometers je afmaalt, hoe serieuzer je genomen wordt. Met vijftig kilometer per week maak je geen indruk. Daar zal je geen goede marathon van lopen. Terwijl je dan wel degelijk elke week een marathon aflegt.

Soms voel ik mij gelukkig tijdens een solide, korte tempoloop. Als ik nadien, languit onderuitgezakt op de sofa, mijn trainingsschema bijwerk kan mijn tevredenheid echter snel wegebben. Het weektotaal is de determinerende factor: minder dan vijftig km is waardeloos. Dat het die week vreselijk weer was, daar kan ik geen rekening mee houden. Als je zo begint, is het einde zoek. Echte lopers trotseren elk weertype. Dat is ook de charme van de sport, je leeft mee met de seizoenen. Je gedrevenheid jaagt je telkens weer naar buiten, en dat kan zelfs geen regenbui verhinderen. Passie snelt de rede voorbij. En terwijl het snel begint te duisteren en de plassen steeds groter worden, haspel je je kilometers af terwijl je verlangt om tussen de regendruppels heen te lopen. Ondertussen doe ik tijdens duurlopen die ronde van zes kilometer makkelijk drie keer, zonder daar lang bij stil te staan. Al vraag ik mij soms wel af wat er na de marathon kan komen. Voor een dodentocht voel ik mij toch nog wat jong.

(column; Uitgelopen hartstocht; 1)

Multitasken

Multitasken in the sixties

Websites en boekcovers

De Franse designer en illustrator Stéphane Massa-Bidal maakte
een aantal vintage boek covers geïnspireerd op de websites
van de bekendste sociale netwerken.

Meer foto's vind je in zijn wonderlijke Flickr photostream.

(bron: Flavorwire)

Champagne!

Het tempo waarin Amélie Nothomb (1967) schrijft, blijft opmerkelijk hoog. Met "Champagne" is ze al aan haar zestiende roman in evenveel jaar toe. Na het satirische "Zwavelzuur" en het voortreffelijke en verrassend autobiografisch getinte liefdesverhaal "De verloofde van Sado" komt de succesvolste Belgische schrijfster weer met een exuberant en verrassend sprookje op de proppen.

Protagonist en vertelfiguur is de 39-jarige kantoorklerk Baptiste Bordave. Hij leidt een saai en routineus leven. Op een feestje krijgt hij van een andere feestganger te horen dat je nooit zomaar iemand in je huis mag uitnodigen, je weet maar nooit wat er kan gebeuren. Stel je voor dat de genodigde het loodje erbij neer legt. De volgende dag laat Baptiste Bordave nietsvermoedend de gestrande automobilist Olaf Sildur binnen om een telefoontje te plegen. En vervolgens zakt die bezoeker ineen na een fatale hartaanval. De gelijkenis tussen Baptiste en Olaf is treffend. Ze zijn allebei 39 jaar en ongeveer even groot. Na in de portefeuille — die meer biljetten bevat dan zijn volledige maandloon als kantoorpik — van de overleden man gesnuisterd te hebben, neemt Baptiste vrij impulsief een besluit dat zijn leven volledig zal veranderen. Dat kan zelfs letterlijk geïnterpreteerd worden aangezien hij in plaats van de politie te verwittigen de identiteit van de overleden miljardair overneemt. Olaf rijdt met een jaguar, woont in een riante villa en is gehuwd met een bloedmooie vrouw die de tijd dood met het drinken van de allerbeste champagne. Het kost Baptiste Bordave weinig moeite om de rol van deze excentrieke miljardair te spelen. Zelfs de weduwe stelt geen vragen bij deze mysterieuze bezoeker. Hij doet zich voor als geheim agent en collega van haar vermiste man. Pas als Olafs echte collega’s op de proppen komen gaan de poppen definitief aan het dansen.

Met "Champagne" toont Amélie Nothomb zich weer in optima forma en bespeelt ze haar vertrouwde thema’s van wreedheid en onverschilligheid, goed en kwaad, waarheid versus leugen weer meesterlijk. Ze laat haar verrassende en sprookjesachtige verhaal tot een heuse zwarte komedie uitdeinen, met knipoogjes naar films van onder andere Woody Allen ('Take the money and run'). Met een misantropische ondertoon die we bij haar gewend zijn, raakt ze speels enkele morele dilemma’s aan. Als de protagonist met gestolen geld kunstenaars onderhoudt, is hij dan een rebelse mecenas, is zo’n vraag die ze aanreikt en vervolgens onbeantwoord laat. Ook over de noodzaak om te liegen om het leven enige kleur te geven zet ze een boompje op. De fratsen van haar stoutmoedige protagonist worden met veel lichtheid en luchtigheid geschreven en brengen je als lezer in een roes. Net als bij Bartleby van Herman Melville krijg je sympathie voor de opstandige kantoorbediende, die uit zijn goedkope maatpak stapt. Zonder moreel en doordrongen van een eigenzinnige logica kiest hij voor een avontuurlijk leven vol luxe. Alle leugens zijn goed om dit doel te bereiken. De geloofwaardigheid van het verhaal is nihil maar net als in een sprookje doet dat er niet toe. Het springerige proza, vol grappige dialogen en absurde wendingen, leest als een ode aan de levensvreugde en het nietsdoen. Enkel het abrupte en open einde is ontgoochelend. Ook sprookjes voor volwassenen verdragen geen open einde.

Amélie Nothomb: Champagne!, Manteau Antwerpen, 2008, 174 p., € 18,95. ISBN 9789022323250. Vert. van: Le fait du Prince door Marijke Arijs. Distributie: Standaard uitgeverij

Artist's Dilemma

Roi Vaara - Artist's Dilemma (1997)
De verscheurende keuze voor de kunstenaar
video art

Reblog this post [with Zemanta]

Kleine dagen

Bernard Dewulf is vooral bekend als dichter en essayist maar ook als prozaschrijver heeft hij zijn merites. Als vaste columnist van De Morgen maakte hij furore met persoonlijke en poëtische columns die niemand onberoerd lieten. Of je hield van deze stukjes, of je hekelde de soms wollige schrijfstijl. De reacties op zijn gedwongen vertrek bij de krant waren even verdeeld. Velen treurden, anderen juichten.

Het boek "Kleine Dagen" bundelt nu net voorganger “Loerhoek” korte prozastukken en columns. Inspiratiebron is zijn dagelijkse omgeving: het huishouden, zijn vrouw en vooral zijn opgroeiende kinderen. Schrijvers die zo openhartig en ontroerend over hun vaderschap en hun kinderen zijn op een hand te tellen. De betreurde Martin Bril deed het, maar op een lichtvoetigere wijze. Bij Dewulf voel je tussen de regels naast levensvreugde ook een mild verdriet om wat nog komen zal. Het is de attitude van de dichter die weent om bloemen in de knop gebroken. De mijmerende observator die beseft dat de dag zal komen dat de kinderen de ouders in hun grote huis zullen achter te laten met alleen maar herinneringen. De ambitie van Dewulf is geluk vastleggen, niet meer vergeten en altijd te laat te komen. "Geluk als roepnaam van een optische illusie" noemt de schrijver dat. Het levert hoogst intrigerende bespiegelingen op over bevroren momenten en stilstand. De techniek die Dewulf hanteert is die van een fotograaf, hij zoomt in op details, vergroot ze uit tot iets symbolisch. Vaak trekt hij Proustiaanse parallellen tussen heden en verleden. Zintuiglijke waarnemingen die zijn nostalgie naar zijn eigen kindertijd aanwakkeren. Zoals de geur van meccano speelgoed of het likken aan een ijsje op een eerste mooie lentedag. De grens tussen sentimentele wolligheid en doorleefdheid is soms flinterdun. In de beste stukken levert dat proza op dat borrelt van het taalplezier en de verstilde emotie. Dewulf overstijgt in die passages zijn neiging tot maniërisme en tovert mooie, meanderende zinnen uit zijn pen die een universum op zichzelf vormen. In andere columns overspeelt de dichter zijn hand en jaagt hij met zijn woordspelingen te nadrukkelijk effect na. Stijlrijke maar ook betekenisloze en snel weer vergeten miniaturen. Kleine dagen bericht -zoals de titel al aangeeft - zowel over de mindere regendagen als de stralende zomerdagen. Het is een boek dat je met mondjesmaat moet lezen en langzaam op je moet laten inwerken. De geduldige lezer wordt ruimschoots beloond.

Bernard Dewulf: Kleine dagen Atlas, 2009
Paperback ISBN-13: 9789045015798

Tijdelijk gesloten

Bibmanblog is tijdelijk gesloten wegens ziekte.

New Wave Top 50

New Wave is nog steeds niet dood. Veel groepen grijpen nog met plezier terug naar de kille synthersizer driven sound van toen. Denk maar aan Interpol, Editors en dichter bij huis Customs. Een heel mooi overzicht van de beste new wave singles werd samengesteld door luisteraars van de Amerikaanse radiozender WFDU. Vooral veel US hitsingles van toen zijn verkozen, zoek dus niet naar titels van prima UK bands als Sad Lovers and Giants of Comsat Angels. Ook The Sound van wijlen Adrian Borland ontbreekt in deze lijst. Voor de rest songs die een kwarteeuw later ofwel nog steeds erg fris klinken (The Cure - In Between Days) ofwel hopeloos gedateerd en achterhaald (Berlin - The Metro) . Een tussenweg is er niet, ook dat is new wave: zwart of wit en geen fade to grey.

New Wave Top 50

1. Joy Division - Love Will tear Us Apart
2. Siouxsie & The Banshees - Christine
3. The Smiths - There Is A Light That Never Goes Out
4. Ultravox - Vienna
5. Romeo Void - Never Say Never
6. The Smiths - Bigmouth Strikes Again
7. Echo And The Bunnymen - The Killing Moon
8. Gary Numan - Cars
9. New Order - Blue Monday
10. The B-52's - Rock Lobster
11. Talking Heads - Psycho Killer
12. Peter Godwin - Images Of Heaven
13. New Order - Temptation
14. Icicle Works - Birds Fly (Whisper To A Scream)
15. Gang Of Four - To Hell With Poverty
16. The Stranglers - Skin Deep
17. John Foxx - Underpass
18. Martha And The Muffins - Echo Beach
19. The Only Ones - Another Girl, Another Planet
20. Yazoo - Don't Go
21. The Specials - Ghost Town
22. The Psychedelic Furs - Heaven
23. Split Enz - I Got You
24. The Chameleons U.K. - Swamp Thing
25. Tom Tom Club - Wordy Rappinghood
26. Depeche Mode - Shake The Disease
27. Visage - Fade To Grey
28. Berlin - The Metro
29. Alphaville - Forever Young
30. Blondie - Heart Of Glass
31. The English Beat - Mirror In The Bathroom
32. Duran Duran - Rio
33. The Flying Lizards - Money
34. XTC - Dear God
35. ABC - The Look Of Love (Part 1)
36. Q Feel - Dancing In Heaven (Orbital Bebop)
37. Altered Images - I Could Be Happy
38. The Boomtown Rats - Rat Trap
39. B-Movie - Nowhere Girl
40. Squeeze - Cool For Cats
41. The Cure - In Between Days
42. Depeche Mode - Just Can't Get Enough
43. Devo - Whip It
44. Public Image Ltd. - Public Image
45. Erasure - Oh Lamour
46. Fruer - Doot Doot
47. Lene Lovich - Lucky Number
48. Bow Wow Wow - Do You Wanna Hold Me?
49. Heaven 17 - Let Me Go
50. China Crisis - Working With Fire And Steel

Reblog this post [with Zemanta]

Bomen in de bieb

“I frequently tramped eight or ten miles through the deepest snow to keep
an appointment with a beech-tree,or a yellow birch, or an old
acquaintance among the pines”
Henry David Thoreau, 1817 - 1862.

Photo credits: Lori Nix

In Memoriam Ramses Shaffy

I.M. Ramses Shaffy (Neuilly-sur-Seine, 29 augustus 1933 - Amsterdam, 1 december 2009)

Rouwregister

Abonneren op: Berichten (Atom)