Top 100 beste romans aller tijden
The Novel 100: A Ranking of Greatest Novels All Time (Checkmark Books/Facts On File, Inc.: New York, 2004), Daniel S. Burt.
Google Art Project
 |
| -Uffizi Gallery in Florence- |
Google Art Project is de nieuwste tak aan de snel groeiende Google boom: “Explore museums from around the world, discover and view hundreds of artworks at incredible zoom levels, and even create and share your own collection of masterpieces.” Het aantal deelnemende musea bij aanvang is alvast veelbelovend. Belgische musea zijn er nog niet bij maar wel twee grote Nederlandse musea met het Rijksmuseum en het Van Gogh Museum. In de faqs vind je links naar enkele filmpjes die het gebruik uitleggen. Via het YouTube kanaal kan je naar keuze in een deelnemend museum rondkijken of een bepaald werk in detail bekijken. En in detail mag je letterlijk nemen want je kan inzoomen tot 7000 megapixels. Je kan ook een persoonlijke ‘collectie’ samenstellen uit ruim duizend kunstwerken. Daar kun je commentaren aan toevoegen en je collectie delen met andere kunstliefhebbers. Daarvoor moet je in principe enkel inloggen met je Google account. Meer uitleg vind je op de officiële google blog. Of het auteursrechtelijk allemaal op punt staat, weet ik niet maar dit is opnieuw een drempelverlagend initiatief dat de kunst recht naar de huiskamer van de google gebruikers brengt, naar ons allemaal dus.
Deelnemende musea Google Art ProjectAlte Nationalgalerie, BerlinFreer Gallery of Art, Smithsonian, Washington DCFrick Collection, NYCGemäldegalerie, BerlinMetropolitan Museum of Art, NYC - USAMoMA, The Museum of Modern Art, NYCMuseo Reina Sofia, MadridMuseo Thyssen - Bornemisza, MadridMuseum Kampa, PragueNational Gallery, LondonPalace of Versailles, ParisRijksmuseum, AmsterdamState Hermitage Museum, St PetersburgState Tretyakov Gallery, MoscowTate Britain, LondonUffizi Gallery, Florence
Cycling for Libraries 2011
 |
| - credits: Kaisa Leka - |
Het nieuwe wielerseizoen is gestart, ook voor de bibliothecarissen. Cycling for Libraries is een politiek en economisch onafhankelijke unconference en tevens een meerdaagse fietstocht. Het wordt niet georganiseerd door een bestaande formele organisatie maar is mogelijk gemaakt door een soeverein, internationaal netwerk van bibliotheekliefhebbers en verdedigers. Er wordt gefietst van Kopenhagen, Denemarken naar Berlijn, Duitsland (28 mei- 7 juni 2011). De fietstocht duurt ongeveer 10 dagen. Iedereen die in een bibliotheek werkt en graag fietst kan meedoen aan deze alternative bbiliotheekpromotie! De ritten zijn circa 70 kilometer per dag. en er wordt halt gehouden in de plaatselijke bibliotheken. De inschrijvingen zijn nu open tot april, of tot het maximum van 100 librarians is bereikt. Een prachtig initiatief vind ik dat! Zelf moet ik helaas passen omdat mijn hardloopagenda in die periode primeert met mijn deelname met het Belgium.be - team aan de 20 km van Brussel. In juni is er ook de nachtmarathon van het Groothertogdom Luxemburg. Lopende en fietsende bibliothecarissen, wie durft er nog zeggen dat boekenwurmen niet sportief kunnen zijn?
First cycling unconference for librarians Copenhagen - Berlin: Registratie
Maria van Barcelona
Bart Koubba houdt er van zijn lezers te verrassen. Zo was Het gebied van Nevski een fascinerende, gelaagde ‘cut and paste’ roman die de lezer voortdurend op het verkeerde been zette. Ook het vorig jaar verschenen De leraar, over een cynische en flink gestoorde leraar, was erg controversieel. In zijn nieuwste roman - zijn vijfde inmiddels - kijkt Koubaa al evenmin op een literaire spielerei meer of minder. Maria van Barcelona biedt een brede waaier aan genres. Het is zowel een maatschappelijke satire, een absurdistische klucht, een alternatief kerstverhaal als een pastiche op het format van de zo succesvolle thrillers. En bovenal is het een humoristische ode aan zijn geliefde Barcelona.
De roman vangt aan zoals het een maatschappijkritische thriller betaamt. Een zeer besmettelijk virus teistert België. De gevolgen zijn niet te overzien. Wie besmet raakt verliest zijn gezond verstand en barst uit in woest ezelsgebalk. In het ergste geval leidt de infectie tot de dood. Een selecte groep onafhankelijke Vlamingen verdenken onmiddellijk Maria van Barcelona, een Catalaanse die als prostituee aan de kost komt. Ondertussen wordt de toestand steeds erger. Fabrieken gaan dicht, gebouwen storten in, het treinverkeer raakt in de knoei en schrijvers slaan nog meer dan gewoonlijk wartaal uit. De Catalaanse heeft zich teruggetrokken in een hotel in Oostende. Inspecteur van politie Bogaers is belast met het onderzoek en ondervraagt de verdachte via zijn tolk. De zoektocht naar een vaccin om het ezelsvirus in te dijken is aanvankelijk weinig vruchtbaar. Het verhoor wordt steeds verwarder, vol misleidende getuigenverklaringen, deels te wijten aan de Westmalle tripels, die zowel de verdachte als de ondervragers met veel plezier binnengieten.
Marie van Barcelona blijkt een hoogst enigmatische dame te zijn die mannen verslindt. Bij bosjes verdwijnen ze in haar omgeving. Als ze zwanger wordt, noemt ze de vrucht liefkozend ‘het ezeltje'.Ze blijkt in België te zijn in opdracht van Guardiola, een obscure Catalaanse hoogleraar. Hij werkt de M-theorie uit die uitgaat van de synchroniciteit van meerdere universa en het samengaan van gebeurtenissen in het leven. Ze helpt hem bij zijn onderzoek door mensen te fotograferen in alle mogelijke omstandigheden en vervolgens te trachten hun gedachten te lezen. Guardiola - niet te verwarren met de topvoetballer van weleer- blijkt ook banden te hebben met het Duitse medicijnfabrikant Bayer, wat de complottheorie alleen maar aanzwengelt. Tussendoor zijn er ontboezemingen over het totaalvoetbal van Johan Cruijff, de redder van Catalonië, constipatie, religiositeit en de gradaties van het licht.
Verwarring troef in Marie van Barcelona. Koubaa laat zijn eclectische roman alle kanten uitstuiteren. Het is een virtuoze wervelwind aan ideeën, nonsens en registerwisselingen. Net als in een science fiction verhaal is het na verloop van tijd niet meer mogelijk om de realiteit van de schijnuniversa te onderscheiden. In zijn verantwoording verwijst Koubaa baar een citaat van Geert van Istendael: "Ik bemin België omdat een land met honderdvijftig soorten bier nogal onbestuurbaar is. Ik haat België omdat de visie en verbeeldingskracht er niet verder reiken dan de bodem van een glas trappist.” En dat is ook wat Koubaa doet, hij slaat en zalft België. Lof voor het wonderlijke van Gent, dat zijn geliefde Barcelona het meest benaderd. Het Oostende van Ensor dat het weidse en oneindige van de zee uitdraagt. En woede omwille van de bekrompen volksaard en het eindeloze gebalk. Helemaal aan het einde geeft de schrijver aan dat het boek niet geheel onder invloed van Westmalle Tripel tot stand kwam. Het proza van Koubaa laat de lezer echter wel compleet beneveld achter.
Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en oorspronkelijk gepubliceerd in De leeswolf 2011, jaargang 17, februari.
Querido, 2010
308 pagina's, € 19.95
ISBN 9789021438849
Facebook etiquette
Talk About Particular Generalities
Net nu ik een zeer uitgebreide cd-collectie bij mekaar verzameld heb, is het zo goed als gedaan met de cd. Het is zoals met boeken, ik heb waarschijnlijk al meer verzameld dan dat ik allemaal zal kunnen beluisteren of lezen tijdens mijn leven. Deze onrustwekkende gedachte zet ironisch genoeg alleen maar aan tot nog meer verzameldrift. Mijn laatste aanwinst is Talk About Particular Generalities van Paul Stuart and the Sweet Powerpack (Top5 Records, 2005). Ik hou nogal van de dromerige soundtracks van de films van Sofia Coppola, zoals the Virgin Suicides en Lost In Translation. In de promo tekst wordt het album aangekondigd als muziek die niet zou misstaan op een volgende soundtrack van een film van Sofia Coppola, naast Air of Phoenix. Na een eerste beluistering kan ik dat alleen maar bevestigen. Talk About Particular Generalities is een good old conceptplaat van een 58-jarige Franse poëet en haikudichter. Naast zijn eigen poëzie is ook het werk van Jimmy Tamborello en Jean-Pierre Léaud een inspiratiebron. In de muziek hoor je echo's van The Beatles maar ook van Air. Denk ook aan de bevlogen parlando pop van Spinvis. Zijn begeleidingsband 'The Sweet Powerpack' bestaat uit de pianist Thomas Terrien, de haikuliefhebber Julien Barbagallo en de bibliothecaris Emmanuel Mario. Overdag werkt Mario in de Pop Art bibliotheek en 's nachts runt hij echter een piratenzender die geluidsmontages, integrale filmsoundtracks en gedichten de ether instuurt. Hun opmerkelijke samenwerking resulteerde in aanstekelijke en tijdloze electro-folk-pop. Talk About Particular Generalities klokt af in 34 minuten en telt liefst 20 songs met grappige en ellenlange titels. Als bonus is er Lazy Hill, een kortfilm en twee video-clips. Het artwork mag er ook zijn, zo gelijkt de cd op een viewmaster schijfje uit een tijd toen het leven nog kinderlijk eenvoudig leek.
Detailkritiek
In een bibliotheek werken moet een heel gezonde bezigheid zijn. Een van onze medewerkers is 92 jaar oud en werkte daarvoor - tijdens zijn actieve loopbaan – ook al veertig jaar trouw in de documentatiedienst van het toenmalige natuurhistorische museum. Jobhopping was in die tijd nog niet echt ingeburgerd. Sinds zijn pensioen begin jaren tachtig komt hij wekelijks op vrijwillige basis een dag per week werken. Bijna elke dinsdagnamiddag zakt hij nog naar de cartotheek af, waar hij nog steeds zijn vaste stek heeft en archiefaanvragen behandelt. Alle communicatie verloopt – als je maar hard genoeg praat - IRL of via de telefoon. Met een laptop of PC kan hij niet werken en zijn classificatiesysteem is voor een leek ondoorgrondelijk. Een mobieltje heeft hij nog nooit van dichtbij gezien, e-mails worden voor hem netjes uitgeprint. Bij de digitalisering van de fotocollecties doen we nog steeds af en toe een beroep op zijn onfeilbare geheugen. Wars van zijn technologische analfabetisme is hij immers nog steeds in staat verbindingen te leggen tussen het verleden en het heden. Als een soort van mentale aquabrowser avant la lettre linkt hij foto’s en herkent hij de terugkerende patronen. Bij elke foto kan hij het achterliggende verhaal vertellen. Vooral voor de datering van de oudste foto’s is hij onmisbaar. We noemen hem dan ook zonder enige zweem van ironie het geheugen van het instituut. Een titel die hij met veel trots draagt.
Toen de Nederlandse televisie enkele jaren geleden de prachtige driedelige BBC dramaserie Shooting The Past toonde was het voor mij een feest van herkenning. De serie portretteerde de lotgevallen van een groepje excentrieke medewerkers van een bibliotheek die op het punt stond opgedoekt te worden. Deze fotobibliotheek was in een wondermooi achttiende eeuwse pand in Londen gehuisvest en het leek alsof deze bibliotheekmedewerkers eveneens uit een ander tijdperk afkomstig waren. Van informatisering, efficiënt budgetbeheer en time management hadden ze duidelijk geen kaas gegeten. Maar op hun ouderwetse en eigengereide wijze waren ze toch in staat hun picture library ordentelijk te beheren en ontsluiten. Ze ontwaakten pas uit hun lethargie toen ze te horen kregen dat ze plaats moesten ruimen voor een Amerikaanse businessschool. Bibliotheekmanager Marilyn Truman deed er samen met haar stafmedewerkers alles aan om een nieuw en veilig onderkomen te vinden waar de fotocollectie integraal bewaard zou kunnen worden.
Dit lijkt een nogal doorzichtige en eendimensionale verhaalthematiek waarin de zachte culturele sector het met de pragmatische kapitalisten aan de stok krijgt. Maar in handen van regisseur Stephen Poliakoff wordt dit een wondermooie, nostalgische parabel waarin de oude zwart-wit foto’s symbool staan voor ons verleden. In de plechtstatige bibliotheekomgeving draait alles om stilstand en behoud. Hoe maak je aan de buitenwereld duidelijk wat de toegevoegde waarde is van zo’n oubollige bewaarinstelling? Waarom is het nodig dat de collectie integraal bewaard blijft? Welke verhaallijnen verbinden de collectiestukken? Dat zijn de essentiële vragen die deze serie oproept en die iedereen die wel eens in een bewaarplaats komt zich moet stellen. En belangrijker nog, hoe organiseer je de kennisoverdracht als oudere mensen afgedankt worden of zelf moedeloos afhaken? Kunnen we hen zomaar aan de kant schuiven, of hebben we ze op een of andere manier toch nodig om het verleden te ontsluiten? Zijn het hun verhalen die de artefacten op een hoger plan samenbrengen?
Op een dag zal het mijn beurt zijn om mijn leesbril overal rond te laten slingeren, gesprekken met het portret van Charles Darwin aan te knopen en mijn kunstgebit in het aquarium te rusten te leggen. Is die oude gek met zijn plaats en energie verslindende computers hier nu nog, zullen de jonge collega’s dan wellicht venijnig opmerken. Maar ik zal te hardhorig zijn om aan dergelijke detailkritiek aandacht te schenken.
Column geschreven in opdracht van Digitale Bibliotheek in de reeks Kladschrift van een museumbibliothecaris, gepubliceerd in DB 2009 (3), p.9.
Ga niet naar zee
De Nederlandse schrijver van Antilliaanse afkomst Tommy Wieringa (1967) brak definitief door met de wonderlijke romans Joe Speedboot en Caesarion. Het pas verschenen 'Ga niet naar zee' is geen roman maar bundelt een groot aantal korte stukken over de meest uiteenlopende onderwerpen: houtkachels, verliefdheden, op het perron staan wachten, winkelen, voorleesavonden, rugby en la Cicciolina zijn maar een kleine greep uit het gevarieerde aanbod. Het zijn columns en kortverhalen die het voorbije decennium reeds in kranten en tijdschriften verschenen. De verteltoon is altijd even zwierig, al zijn de observaties veeleer poëtisch getint. Soms ook nostalgisch en wrang zoals in 'Vooruitgang' waarin hij samen met zijn vader op zoek gaat naar het huis van diens vader. Soms rakel je het verleden echter beter niet op. Sommige columns zijn dan weer heel erg grappig en openhartig. Wieringa drijft bijvoorbeeld de draak met de Kafkaiaanse administratieve procedures. Ook zijn ervaringen als gewezen loketbediende in het treinstation van Utrecht komen aan bod. Zo hoort hij hoe een ouder koppel zich afvraagt wat zo'n schrijver in een armtierig stationsloket doet. Ze menen dat hij er opzoekingen aan het doen is voor een nieuwe roman terwijl het gewoon uit geldnood is. In 'Identificatie' tracht de schrijver in een telefoonwinkel tevergeefs zijn identiteit bewijzen. Hij heeft zijn paspoort verloren en krijgt het lumineuze idee om zijn laatste roman boven te halen. Op de achterflap staan immers onmiskenbaar zijn naam en foto. Maar de verkoper weigert fictie te aanvaarden als geldig identificatiebewijs. Ook in het postkantoor kan hij zijn aangetekende verzending niet krijgen. Ondanks deze typische kleine irritaties die het dagelijkse leven zo kunnen vergallen, blijft de sfeer altijd even lichtvoetig. De korte verhalen en columns illustreren de positieve levensvisie van een auteur en zijn losse manier van schrijven. Wieringa dweept met Nescio en Rempco Campert, en weigert mee te gaan in de klaagcultuur die de stadsmensen zo kenmerkt. Het kan geen toeval zijn dat veel stukken zich op het op het platteland afspelen. Wieinga woont immers zelf op het land, dicht bij de rivier de Vecht, en net als bij Nescio en diens natuurdagboek laat hij zich soms inspireren door de natuur om hem heen. De rode draad is echter niet alleen het spanningsveld tussen het rusteloze stadsleven en het roerloze platteland, maar vooral ook het ontstaan van zijn oeuvre. Zo krijg je een aardig beeld van het mechanisme van schrijven en fictionaliseren. 'Ga niet naar zee' leest op die manier als een kleine alternatieve autobiografie vol tranches de vie die zowel geestig, intelligent en ontroerend zijn.
Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en oorspronkelijk gepubliceerd in De leeswolf 2011, jaargang 17, februari.
Ga niet naar zee / Tommy Wieringa
De Bezige Bij, 2010
Prijs: €18,50, 288 bladzijden
ISBN 978 90 234 5802 9
Postkaarten in de blogosfeer
 |
| Bron: Les gares belges d'autrefois. |
Het fijne aan de blogosfeer is dat er zo'n grote diversiteit is en dat vrijwel elke niche vertegenwoordigd is. De blogosfeer bestaat op dit moment uit meer dan 100 miljoen weblogs. Van filatelisten tot fashionista, allen bloggen even enthousisast over hun passies. Zo zijn er een aantal bloggers die oude postkaarten digitaal een nieuw leven schenken, iets wat ik als nostalgic librarian wel weet te waarderen. Hier een vrij selectieve lijst van dergelijke postkaart bloggers. Niet alle blogs worden even frequent bijgewerkt maar je treft er een schat aan oude postkaarten. Meer iconografisch materiaal is uiteraard in de beeldbanken van de diverse Vlaamse steden te vinden, zoals in de Beeldbank Gent. Deze beeldbanken bevatten zowel foto's als tekeningen, affiches, gravures als geporseleinde kaarten. Via de zoekfunctie kan je per collectie heel gericht zoeken. In de blogs kan je meer ouderwets grasduinen, zoals in een tweedehandsboekenwinkel. of galerij. Een prima portaalsite voor verzamelaars is Goed Begin. Daar vind je ook een overzicht van alle beeldbanken.
Postkaart BlogosfeerGent vroeger
The Daily Postcard
European Film Star Postcards
Vintage Postcards
Noteworthy Musings
Les gares belges d'autrefois
A Postcard a Day
Reminiscene
The Paper Collector
Vintage Postcards Revisited
Wild Postcards
deltiology
Vintage Postcards
Cpaphil Vintage Postcards
Stilte in de leeszaal
 |
| -Credits: Wiey Schmany, cover Mad nr 266- |
 |
| - Credits: Dave Berg, bron: Mad nr 265.- |
Bibliotheekhumor, of hoe de stilte in de leeszaal gerespecteerd moet worden. Lezen moet geluidloos gebeuren en een bibliothecaresse - met knotje- houdt streng toezicht. De tweede cartoon komt ook uit het MAD tijdschrift en speelt zich ook in de leeszaal af maar hier is het duidelijk een andere beroepsgroep waar de spot mee gedreven wordt.
Dierenfabels en Art Nouveau
De striptekenaar Frank Pé, bekend van de reeks Broussaille en de trilogie Zoo, is bij uitstek de tekenaar van de dierenwereld. Hij is ook actief als performer, hij schildert zijn fresco's en maakt zijn tekeningen rechtstreeks voor de ogen van het publiek. In de volgende tentoonstelling van het kunstcentrum Rood Klooster kunnen we enkele van deze werken in groot formaat bewonderen. Er zijn ook een reeks tekeningen geïnspireerd op de «Art Nouveau» en in het bijzonder op de Tsjechische kunstenaar Mucha (1860-1939) opgenomen. Pé werd in 2010 door «L'Art s'invite» uitgenodigd om zich zes maanden lang op het oeuvre van Alfonse Mucha te storten. Het is dus maar natuurlijk dat Frank in zijn verbeelding Mucha liet kennis maken met de Zoo van Célestin. Hoe zou Mucha's kijk en zijn grafische woordenschat deze tempel van de fauna vertolkt hebben? Terwijl Mucha vroeger de voluten van de flora ontplooide, wordt hij nu onder het penseel van Frank Pé, binnengeleid in de bonte wereld van de fauna in al haar vormen: de materies zoals haren, pluimen, schubbetjes, de levendige kleuren en last but not least de soepele lijnen. (bron: persdossier)
Expo van 17/02/11 tot 13/03/11
Locatie: Kunstcentrum van het Rood-Klooster
Rokloosterstr. 4 1160 Oudergem
Midwinter semi marathon Cadzand-Bad 2011
Vandaag stond mijn eerste wedstrijd van het nieuwe loopseizoen op het programma. Voor het eerst nam ik deel aan de Midwinter Halve marathon van Cadzand. Het weer was droog, het regende enkel in mijn hoofd. Want zo vroeg in het seizoen met nog maar weinig kilometers in de benen had ik geen flauw idee waar ik stond. Een zware natuurwedstrijd langs de Zeeuwse kust met een uitgelezen deelnemersveld was een prima test. Door mijn deelnames aan de Belgische strandlopen in de zomer ben ik al een beetje gewoon om door het zand en de duinen te ploeteren. De start vond om 11h30 op de Boulevard de Wielingen in het centrum van Cadzand-Bad plaats. Er stond wel een enorme strakke wind die we de laatste negen kilometer bijna constant tegen hadden. Maar ik heb genoten van het prachtige parcours en ik finishte na een sterke eindsprint in 1h41:05. Een tijd waar ik meer dan tevreden mee was en goed voor een 161ste plaats in het totaalklassement. Mijn gemiddelde loopsnelheid was met 12,50 km/h (4:47/km) wel lager dan gewoonlijk. De stroken op het los zand en de felle tegenwind haalden de snelheid genadeloos naar beneden. Al lag het brede strand van Cadzand er echt wel goed bij. De organisatie van AV Wielingen was eveneens prima. Ik kom hier zeker nog terug.
Bib.belgium.be wint e-Gov Award 2010
De gemeenschappelijke catalogus van de federale bibliotheken heeft een e-Gov Award 2010 van Cipal gewonnen. Om de drie maanden worden de catalogusgegevens van de belangrijkste federale bibliotheken - waaronder die van het Museum voor Natuurwetenschappen - geactualiseerd in deze gemeenschappelijke catalogus. De catalogus bestaat ondertussen uit ruim 4 miljoen records, voornamelijk boeken, artikels uit tijdschriften en tijdschriften, die toegankelijk zijn voor zowel het overheidspersoneel als voor het grote publiek. Het project wordt gecoördineerd door de FOD Personeel en Organisatie. Cipal geeft informatica- ondersteuning aan lokale besturen en kende op 18 januari 2011 voor de zevende maal e-Gov Awards toe aan besturen die hun dienstverlening vereenvoudigen via digitale toepassingen. Een jury beoordeelde de projecten aan de hand van een aantal selectiecriteria (zie kader). De gemeenschappelijke catalogus eindigde in december ook al op een verdienstelijke vijfde plaats in de categorie catalogi bij de Bib Web Awards.
Selectiecriteria voor toekenning van de e-Gov Award 2010:- Is het e-Gov concept een uitzonderlijk project dat vereenvoudiging nastreeft ?
- Is het een verbetering voor de burger, het bestuur of de bedrijven ?
- Zijn de doelstellingen haalbaar ?
- In hoeverre kan het project geïmplementeerd worden in andere omgevingen ?
- In welke mate kan de realisatie het mogelijk maken om de werkingskosten te verminderen?
- Kan het project de productiviteit binnen de overheidsdiensten verbeteren ?
Vlaams vakblad in een fraai META - jasje
Het eerste nummer van META, tijdschrift voor bibliotheek en archief, is vers van de drukpers gerold. Julie Hendrickx is voortaan de nieuwe hoofdredacteur. Ik heb het eerste nummer van Meta inmiddels nog niet via de post ontvangen - zo snel werkt b-post niet - maar doorbladerde daarnet wel al even de online versie. Het ziet er heel mooi uit. Het is uiteraard de inhoud die telt maar de verpakking oogt alvast veel frisser en eigentijdser dan de Bibliotheek- en Archiefgids. Het lijkt me ook praktisch en economischer om de drie bestaande titels (Bibliotheek- en archiefgids, Info en Bibscoop) te vervangen door één nieuw tijdschrift. Het blad zal negen maal per jaar verschijnen en krijgt met een aantal nieuwe rubrieken en een column ook een eigen en persoonlijkere toets. Het hoofdartikel gaat over nieuwe bibliotheek- en archiefsoftware voor Antwerpse stedelijke erfgoedinstellingen, een nooit eindigend verhaal geschreven door Peter Rogiest (Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience). Er is ook een lang interview met Eva Simon en Patrick Pede van de bibliotheekschool Gent over de organisatie van de allereerste Vlaamse Bib Web Awards. Zelf schreef ik voor de sectie nieuwsberichten een stukje over de nieuwe lancering van Unicat, de gemeenschappelijke catalogus van universiteitsbibliotheken. (bron)Volledige inhoud Meta 2011/1
In Memoriam John Barry (1933-2011)
In Memoriam John Barry (3 november 1933-30 januari 2011) 77 is hij geworden, de Britse componist en viervoudig Oscarwinnaar die beroemd werd met de scores voor de James Bond films. John Barry werd geboren in York, Engeland. Na een start als klassiek pianist en trompettist, vormde hij the John Barry Seven. Ze maakten in de jaren zestig enkele schitterende en opzwepende popnummers in de stijl van The Ventures zoals Hit and Miss en Beat Girl. Hij begon nadien furore te maken als componist van filmscores en tv-series. Zijn eerste job was voor BBC TV's Drumbeat. Zijn soundtracks van de vroegste James Bond-films zijn ondertussen onsterfelijk. Minder gekend is dat de producers van de films aanvankelijk niet zo happig waren op het werk van de componist. Na Dr No werd aan Lionel Bart gevraagd om de soundtrack voor From Russia With Love te componeren. Het was pas met Goldfinger dat Barry voor het eerst de titelsong mocht aanleveren. De succesvolle epische nummers werden ingezongen door Shirley Bassey en zijn nog steeds onverwoestbaar. Minder episch maar zeker ook de moeite zijn de subtiele, gelaagde soundtracks voor The Ipcress file (met Michael Caine), The Knack en de met een Oscar bekroonde soundtrack van Midnight Cowboys uit 1969. Ook de tunes die hij schreef voor The Persuaders, Cutty Sark, Human Jungle en The Party's Over zijn meesterlijk. Barry werd op het voorbije Filmfestival Gent nog geëerd met een Lifetime Achievement Award, toegekend door de World Soundtrack Academy maar kon toen al door gezondheidsredenen niet aanwezig zijn. R.I.P. John Barry.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
