Bibliothecaris in blog: maart 2011

Consensus wolk van boekklassiekers

Canonvorming - het blijft een interessant onderzoeksdomein. Ik heb in de serie listmania al diverse lijstjes gepost. Welke klassiekers horen in de top 100 van tijdloze boeken thuis? Het is een vraag die ook David McCandless en Miriam Quick bezig hield. Ze onderzochten de resultaten van meer dan 15 opmerkelijke boekenpolls, enquêtes en top 100 lijsten van lezers, van zowel populaire als meer high-brow getinte titels. Tot de onderzochte lijsten behoorden alle Pulitzer Prize winnaars, de Desert Island Discs keuzes van de afgelopen jaren, Oprah's Bookclub lijsten, de Top 100 boeken aller tijden van The Guardian en uiteraard ook de meest ontleende titels uit de Britse openbare bibliotheken. Een eenvoudige frequentie-analyse van de verzamelde titels leverde een 'consensus wolk' op, een visualisatie van de meest genoemde boektitels in al deze peilingen. De volledige gegevens en de analyse van deze verdienstelijke poging tot canonvorming kan je hier raadplegen. Bron: The Guardian

Retro Library Poster (2)

- Bron: Vintage Poster @ Not All Bits -

Zeven dagen oud brood

Zeven dagen oud brood is de derde roman in drie jaar tijd van Max Niematz (1942). Net als het vorig jaar verschenen 'Het wachtlokaal' is zijn nieuwste boek een broeierige studie van de menselijke relaties. Hoe vreemd het is dat je de ander nauwelijks echt kunt kennen? Protagonist en vertelfiguur is Jack de Goede. Hij heeft zijn moeder nooit gekend en groeide op bij zijn vader, drogist van beroep. Zijn ascetische jeugdjaren werden opgevrolijkt door de bezoeken van zijn oom Gilbert, lid van de Internationale en vooral veel bereisd en welbespraakt. Een groot contrast met zijn eigen zwijgzame vader. Toen zijn oom een relatie aanging met Agatha, een twintig jaar jongere dame, was hij - tot grote spijt van Jack - niet langer welkom ten huize de Goede. Na het overlijden van zijn vader, krijgt Jack een uitnodiging zijn Gilbert om hem te komen opzoeken in de Franse Cevennen. Zijn oom heeft ondertussen zijn communistische partijverleden vaarwel gezegd en is een nieuw leven begonnen op een afgelegen landgoed. Jack die wat doelloos door het leven slentert gaat graag in op de uitnodiging. Daar aangekomen blijkt hij in een uiterst vreemde microkosmos te zijn terechtgekomen. Zijn tante blijkt niet alleen erg bekoorlijk te zijn, ze geeft ook op bijzonder autoritaire wijze de leiding aan de werklui die bezig zijn met het opknappen van de vervallen burcht. Maar er gebeuren vreemde dingen. Zo is Oom Gilbert nergens te bekennen. Voor het eerst in zijn leven is Jack gedwongen om actief aan het leven deel te nemen om een vat op de gebeurtenissen te krijgen.

'Zeven dagen oud brood' is een in een uitgezuiverde stijl geschreven psychologische roman vol knipoogjes naar de gothic novel. Niet alleen door de setting - een oude vervallen burcht - maar ook door de raadselachtige en duistere sfeer die als dikke mist blijft hangen. De personages verdwijnen en verschijnen voortdurend. Als spoken zweven ze langs de radeloze protagonist telkens moet raden wat er aan de hand is. Net als in de voorgaande romans van Max Niematz is de hoofdfiguur een gelaten, dromerige jongeman die het leven ondergaat. In 'Het wachtlokaal' was het een oproepingsbrief voor het leger dat zijn leven dynamitiseerde, hier is het de ontmoeting met zijn wonderlijke tante die voor vuurwerk zorgt. Hij vat een liefde voor haar die hij uit loyaliteit voor zijn oom wil negeren. Het landgoed lijkt bespookt en de ik-figuur kan met moeite realiteit en droombeeld onderscheiden. Zijn liefde voor Agatha zorgt voor een spaarzaam lichtpunt in de duisternis maar ook dat zorgt uiteindelijk alleen maar voor wroeging en pijn. Het resulteert in een mistige, teneerdrukkende roman die de lezer met een gevoel van vervreemding achterlaat.

Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en oorspronkelijk gepubliceerd in De leeswolf 2011/2

Max Niematz: zeven dagen oud brood

Contact, 2010

Paperback

ISBN: 9789025449773

Prijs: € 21,95

Broadcasting your own life

Twitter bestaat 5 jaar. Vandaag is het dag op dag 5 jaar geleden dat Twitter-oprichter Jack Dorsey zijn eerste tweet verstuurde. Het was grappig om vanavond Jan Mulder in het Nederlandse TV-programma De Wereld Draait Door te zien en te horen. Zijn verbazing over dit fenomeen was niet gespeeld. Hij vroeg zich af wat eigenlijk de bedoeling is van deze tweets. Kritisch, grappig of nog iets anders? Van een twitter account had hij nog nooit gehoord. De presentator Matthijs van Nieuwkerk had het dan weer over een incontinentie aan streams, wat bij de Nederlandse twitteraar van het jaar Nicolette Van Dam een meewarige blik ontlokte. Zij staat op en gaat naar bed met tweets. Zelf begon ik met twitter op 8 januari 2009. Aanvankelijk wist ik ook niet goed wat ik moest twitteren. Ik schreef over de vergaderingen die ik moest bijwonen, of dat ik een broodje mozzarella gegeten had. Tot ik doorhad dat echt niemand in de wereld op zo'n informatie zit te wachten en dat het indruist tegen de etiquette. Nu post ik af en toe links naar interessante artikels of sites. Al kan ik het niet laten om af en toe via twunlog, de twitter based running log, mijn gelopen kilometers te posten. Het is tenslotte net als bloggen broadcasting your own life. Ik was verbaasd dat ik bij de Bib Web Awards in december 2010 in de categorie twitter in de top 10 belandde. Want ik twitter niet zo heel erg actief en voornamelijk in het Engels. Het was dus vooral een bewijs dat er niet al te veel Vlaamse bibliothecarissen overtuigd zijn van het nut van Twitter als medium om informatie te delen en de dialoog aan te gaan met bibliothecarissen van overal ter wereld. Het is perfect complementair met LinkedIn om actief aan netwerking te doen. En het blijft wars van alle egotripperij het snelste medium om informatie kenbaar te maken.

I Am The Sub-Librarian (Home Recording)

Het is lang geleden dat ik nog een library song gepost hebt, en deze van Piano Magic is eigenlijk een re-release. Het is de stripped down versie van I Am The Sub-Librarian uit het album "Home Recordings" dat door het label Second Language in 2010 uitgebracht werd. Glen Johnson klinkt melancholisch en gelaten, alsof hij in de regen op de bus moet wachten, nadat hij ook al een hele namiddag in een lege leeszaal doorbracht, vruchteloos wachtend op die ene bezoeker die de shift waardevol maakt. Het is het droeve lot van een sub-librarian in het Google-tijdperk. Maar het blijft een wondermooie song. In 2008 postte ik de originele versie van deze track.

The Neversink Library

The Neversink Library is een initiatief van uitgeverij Melville House en wil een ' a new series of forgotten literary masterpieces' publiceren, 'books from around the world that have been overlooked, underappreciated, looked askance at, or foolishly ignored. They are issued in handsome, well-designed editions at reasonable prices in hopes of their passing from one reader to another—and further enriching our culture.' Als lezer kan je zelf ook sugggesties aanbrengen. Enkele titels die reeds verschenen zijn The Train (cfr. cover) en The President van Georges Simenon, The Eternal Philistine van Ödön von Horváth, The Late Lord Byron, een biografie geschreven door Doris Langley Moore, After Midnight van Irmgard Keun en het cultboek War with the Newts van Karel Čapek.

De kunst van het klasseren

-Organizing the Bookcase-

Je boekenkast herindelen is niet altijd even eenvoudig, dat bewijst een grappig filmpje van het echtpaar Ohlkamp. Lisa en Sean illustreren met verve hoe dit klusje altijd veel meer tijd in beslag neemt dan je aanvankelijk dacht. Klasseren op formaat is economisch het meest verantwoord. Op kleur klasseren ziet er dan weer het mooist uit. Maar misschien toch maar gewoon per genre alfabetisch klasseren? Het volledige animatiefilmpje kan je hier bekijken. In de closing credits krijg je alle titels van de boeken. De begeleidende muziek is van Rodrigo y Gabriela.

.be Team 2011

Op zondag 29 mei 2011 vindt de 32ste editie van de 20 km van Brussel plaats. Na het succes van het federale team de voorbije jaren zal het .be Team weer aan de start staan van deze mooie wedstrijd. Dit jaar ondersteunt het .be Team de projecten van Handicap International. Er werd al circa 3.000 euro ingezameld maar de lopers kunnen zich ook nog laten sponsoren door collega’s en vrienden. Het ingezamelde geld kan rechtstreeks overgeschreven worden op de rekening van Handicap International (IBAN-code: BE80 0000 0000 7777).

Wie nog niet ingeschreven is kan zich vanaf zaterdag 19 maart 2011 inschrijven via het internet. Snel zijn is de boodschap. Het aantal deelnemers is beperkt tot 30.000 en het inschrijvingsgeld bedraagt 20 euro. Iedere deelnemer ontvangt een amband waarmee je gratis gebruik kan maken van het MIVB netwerk. Om de wedstrijd zo goed mogelijk te laten verlopen, zal het vertrek in het Jubelpark opnieuw in drie golven gebeuren. Zelf vertegenwoordig ik samen met negen andere lopers de federale wetenschappelijke instellingen. Mijn nieuwe PR op de halve marathon van Brussel is sinds oktober 2010 1u29:41. Ik hoop eind mei - op een gelijkaardig parcours - opnieuw onder de 1u30 te duiken.

"The long run is what puts the tiger in the cat."
- Bill Squires

Cheers, Where Everybody Knows Your Name

Als laatopblijver heb ik weer een reden om sneller off line te gaan en ouderwets tv te kijken. TV1 zendt immers na het laatavondjournaal opnieuw de serie Cheers uit. Het is een van mijn all time favorieten, deze sitcom van James Burrows, Glen Charles en Les Charles. Het is vermoedelijk een van de allereerste seizoenen dat heruitgezonden wordt. Naast de spilfiguur, barman Sam Malone, een voormalig honkbalspeler bij de Boston Red Sox, zijn er de heerlijk naïeve 'Coach' Ernie Pantusso, de gehaaide serveerster Carla Tortelli en de stamgasten Norm Peterson en zijn maatje Cliff Clavin, de postbode met het minderwaardigheidscomplex. Maar mijn favoriete personage is Diane Chambers, de pedante blonde serveerster die te pas en te onpas wijsheden zoals 'Il faut cultiver son jardin' debiteert. Waarop Sam Malone dan antwoordt dat hij geen Latijn verstaat. Ze heeft als studente en schrijfster meer ambitie dan opdienen. Eigenlijk zou ze liever op de bühne staan om Shakespeare te vertolken of het verzamelde werk van Kierkegaard lezen. Ondertussen onderhoudt ze een knipperlichtrelatie met Sam Malone en voert ze steevast felle discussies met Carla: 'You're a bitter little person, aren't you?' Later wordt Diane Chambers (vertolkt door Shelley Long) vervangen door de nieuwe barmanager Rebecca (Kirstie Alley), het prototype van de nieuwe zakenvrouw. Ook personages als Woody en Frasier stelen dan de show. In totaal werd deze langlopende NBC serie bekroond met maar liefst 26 Emmy Awards en 111 Emmy nominaties. De serie is ook na een kwarteeuw nog steeds even aanstekelijk en verfrissend. 'If ignorance is bliss, this place is Eden', zo omschrijft Diane Chambers 'Cheers' en dat is voor een keer niet overdreven.

Retro in het internettijdperk

Bron: the Retroscope - Anachronistic Internet Ads

Emmaüs

Emmaüs is een ontroerende Coming-of-age roman van de Italiaanse schrijver Alessandro Baricco. Protagonisten zijn Bobby, Luca, 'de Pater' en de ik-verteller. Het zijn vier katholieke jongens van een jaar of zestien, zeventien die een hecht vriendengroepje vormen. Het leven is nog overzichtelijk en veelbelovend. Zo zijn de jongens er rotsvast van overtuigd dat de redding van de wereld van details afhangt, zoals altijd op tijd thuis komen voor het eten en het licht uitdoen als je een kamer verlaat. Wekelijks spelen ze muziek in de kerk. Want diepgelovig zijn ze. Met de bijbel als leiddraad zijn deze koorzangers bereid om hun naasten in nood te helpen. Als de school uit is, trekken ze naar het plaatselijke ziekenhuis waar ze de urinezakjes van doodzieke patiënten legen. Hun veilige, routineuze leven verandert echter met de komst van Andre, een enigmatisch en bijzonder aantrekkelijk meisje. Ze is het rolmodel voor vele leeftijdsgenoten, vrijgevochten en sensueel. Ze staat voor de vier aardige jongens ook symbool staat voor die 'andere wereld'. Dat is de materialistische, holle wereld van de ongelovigen en hun immorele levensstijl van decadentie en ontucht. Zoals een mot tot het vuur wordt aangetrokken, zo drentelen de jongens rond de promiscue Andre. Het begint nog redelijk onschuldig met een uit de hand lopende dansuitvoering waarin het meisje volledig uit de kleren gaat. Maar dat is slechts het begin van een dramatische escalatie van gebeurtenissen. Het uiteenspatten van hun vriendschap en het verlies van hun onschuld is de hoge prijs die ze moeten betalen voor hun nieuwsgierigheid en seksueel ontwaken.

Het uitgepuurde proza van Alessandro Baricco - in een prima vertaling van Manon Smits - verkent alle ongrijpbare stemmingen, gevoeligheden en angsten die bij het opgroeien en volwassen worden horen. Met veel empathie en een scherp oog voor detail schetst Baricco een levensecht portret van jongens die zich wanhopig aan de bijbel vastklampen voor houvast. Tegelijkertijd beseffen ze dat ze wel moeten afwijken van het rechte pad om het echte leven bij de horens te grijpen. Rode draad in deze fijngevoelige roman is de bijbelse Emmaüspassage. Pas helemaal aan het eind van de rit snapt de ik-figuur de ware betekenis van het bijbeltafereel en buigt hij deemoedig het hoofd. Moraliserende lessen hoef je bij deze Italiaanse stilist niet te verwachten. Al fleurt hij zijn verhaal wel op met genuanceerde filosofische beschouwingen over de bijwijlen dubbele katholieke moraal. Deze duik in het leven en de liefde van jonge adolescenten is bovendien een feest van herkenning. Alessandro Baricco haalt met soepele pennentrekken vergeten gevoeligheden weer op en geeft ze de heroïsche allures die ze verdienen. Het maakt van Emmaüs een sprankelende ode aan de jeugdige verwondering die nog lang blijft nazinderen.

Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en oorspronkelijk gepubliceerd in De leeswolf 2011/1

Alessandro Baricco: Emmaüs, De Bezige Bij Amsterdam, 2010, 157 p., € 16,90

ISBN 9789023458623. Vert. van: Emmaus door Manon Smits. Distributie: WPG Uitgevers

Serge Gainsbourg top 10

Serge Gainsbourg (1928 - 1991) was een fenomeen in de Franse muziek- en showwereld. Als singer-songwriter, componist, showman, acteur en regisseur was hij onovertroffen. Door zijn decadente levenwijze en legendarische dronken optredens in Frans talkshows werd hij een levende mythe. Hij veroverde de harten van de allermooiste vrouwen zoals Brigitte Bardot en Jane Birkin. Qua muzikale stijl was de Parijzenaar moeilijk te categoriseren, poëtische chansons, symfonische rock, cabaret, sensuele slows, hij schreef het allemaal. Hij is een van de weinige Franse artiesten die ook in Het Verenigd Koninkrijk op handen werd gedragen. Het provocerende Je t'aime moi non plus haalde de nummer 1 plaats in de Britse hitlijsten. Nick Cave, Anita Lane, Mick Harvey namen enkele voortreffelijke Engelse versies op van zijn klassiekers. En het Engelse tributecombo Dutronc Dutronc Dutronc herdoopte Je t'aime moi non plus tot Je Ne T'aime Pas... Moi Aussi, een allesbehalve 'tongue in cheek' pastiche die op de lachspieren werkt. Een versie die ook Gainsbourg wel had weten te smaken. Nummers als New York - USA en Sea Sex and Sun halen overigens nog steeds de playlists van hippe lounge en chill compilaties. Op 2 maart was het precies twintig jaar geleden dat Gainsbourg overleed. een mooie gelegenheid om nog eens te grasduinen in zijn repertoire. Hier bibman's top 10 van Gainsbourg klassiekers.

Serge Gainsbourg top 10
1. Je t'aime moi non plus
2. Bonnie And Clyde
3. Ballade De Melody Nelson
4. Scenic Railway
5. Docteur Jekyll Et Monsieur Hyde
6. Marilu
7. Aux Armes Et Caetera
8. Comic Strip
9. Requiem Pour Un Con
10. Je Suis Venu Te Dire Que Je M'En Vais

Leestijd

Bibliotheekklok - Source: BiblioGifts

The time to read is any time: no apparatus, no appointment of time and place, is necessary. It is the only art which can be practised at any hour of the day or night, whenever the time and inclination comes, that is your time for reading; in joy or sorrow, health or illness. ~Holbrook Jackson

Slow Media Manifesto

Slow is beautiful. We hebben de voorbij jaren al wat slow-bewegingen zien voorbij razen zoals de slow food, de slow gardening, de slow software development, slow clothing en de slow reading movement. Slow Media is een Duitse blog over literatuur, muziek, film, kunst en entertainment. De auteurs Sabria David, Jörg Blumtritt en Benedikt Köhle stelden vorig jaar hun veelbesproken Slow Media Manifesto voor. Ze baseerden zich hiervoor op de slow food movement, niet de snelle consumptie maar het nauwkeurig selecteren van de ingrediënten en het maken en proeven op een bewuste en geconcentreerde wijze zijn belangrijk. Niet alle veertien punten uit dit media manifest zijn even essentieel (Slow Media aim at perfection) maar de grondtoon is zuiver en bevlogen. Het is een uitermate geschikt tegengif in deze hypermoderne tijden van cross media real time location based informatie overvloed. Ondertussen is het hoog tijd voor een nieuwe verse lading tweets en een snelle hap.

Slow Media Manifesto

1. Slow Media are a contribution to sustainability.
2. Slow media promote Monotasking.
3. Slow Media aim at perfection.
4. Slow Media make quality palpable.
5. Slow Media advance Prosumers
6. Slow Media are discursive and dialogic.
7. Slow Media are Social Media.
8. Slow Media respect their users.
9. Slow Media are distributed via recommendations not advertising
10. Slow Media are timeless
11. Slow Media are auratic
12. Slow Media are progressive not reactionary
13. Slow Media focus on quality
14. Slow Media ask for confidence and take their time to be credible

Multitasken (bis)

Een multitaskende baanrenner

International hug a librarian day 2011

1 maart 2011 is de 'International hug a librarian day'

Abonneren op: Berichten (Atom)