Jan Hoet wint Cultuurprijs 2011
Duyster Classics
De duyster classics werden onlangs door het duyster-online.be team bekend gemaakt. Wat valt op? Na 2 jaar is Sigur Rós van de eerste plek verdrongen door Bon Iver. Een terechte winnaar, For Emma, Forever Ago dateert uit 2008, en het stond ook op 1 in mijn muziek top 10 van dat jaar. Het is intense en doorleefde laatavondmuziek. Een perfect antiserum tegen jachtigheid en sluimerende internetverslaving. Sigur Rós blijft wel de globale nummer één, met 3 meldingen in de top 10 en aanvoerder van de algemene artiestenlijst met 142 stemmen. Op ruime afstand volgen Bon Iver (70), Radiohead (69), The National (62) en Explosions in the Sky (60). De volledige lijst kan je hier raadplegen.
Duyster Classics Top 10
1. Bon Iver For Emma, Forever Ago
2. Sigur Rós ( )
3. Sigur Rós Ágætis Byrjun
4. Bonnie 'Prince' Billy I See a Darkness
5. Arcade Fire Funeral
6. The National Boxer
7. Explosions in the Sky The Earth Is Not a Cold Dead Place
8. Sufjan Stevens Illinoise
9. Sigur Rós Takk
10. Fleet Foxes Fleet Foxes
20 km door Brussel 29 mei 2011
Officiële klassementen 20 km Brussel 2011
Vizier op scherp
Hoe gek vind je jezelf op een schaal van een tot tien? Bij job interviews kan je soms de gekste en meest onverwachte vragen voorgeschoteld krijgen. Glassdoor, een online jobmagazine, selecteerde de 25 meest ridicule sollicitatievragen van het voorbije jaar. Sommige bedrijven doen blijkbaar een beroep op je fantasie en inbeeldingsvermogen. De vraag welke superheld je had willen lijkt allesbehalve relevant. Logisch denken krijgt ook een geheel nieuwe dimensie. Als een appel 20 cent kost, een sinaasappel 40 cent, en een ananas 60 cent, hoeveel kost dan een peer? Bij Google vroegen ze dan weer hoeveel basketballen er in de kamer passen. Solliciteren is duidelijk geen exacte wetenschap.
Toen ik destijds hengelde naar de post van bibliotheekassistent kreeg ik in de eerste ronde een lijst van twintig trefwoorden op mijn bord, variërend van de Gouden Uil tot Hugo Claus. Het lezen van de culturele krantenbijlagen bleek toen een geweldige pré te zijn. Nu zit ik sinds enkele jaren veilig aan de anderekant van de tafel. Ik tracht me zoveel mogelijk te beperken tot het stellen van relevante vragen. Al kan ik het soms niet laten om sollicitanten te vragen of ze lid zijn van de openbare bibliotheek en wat het laatste boek is dat ze gelezen hebben. Sommigen denken daar wel erg lang over na, alsof ze een eeuwigheid geen boek meer gelezen hebben. Andere kandidaten zijn dan weer heerlijk spontaan en geven toe dat de bibliotheek de laatste hoop is na twaalf ambachten en dertien ongelukken. Op de vraag waarom ze in een bibliotheek willen werken antwoordden ze ongegeneerd dat ze een rustige job zoeken waar ze in alle stilte kunnen lezen, meer zelfs, boeken kunnen verslinden. Dan zijn ze in een bewaarbibliotheek duidelijk aan het verkeerde adres.
Met alle bezuinigingen en aangekondigde sluitinge van bibliotheekfilialen in onze sector is ondertussen geen enkele bibliothecaris nog zeker van zijn plaats. In Groot-Brittannië moet liefst een kwart van het bibliotheekpersoneel naar een nieuwe job zoeken na de verplichte sluiting van enkele honderden bibliotheken. Meer en meer posten worden er door vrijwilligers ingevuld. Ook hier dreigen relatief veel bibliotheken de deuren te moeten sluiten. We kunnen dus maar beter goed voorbereid zijn en ons vizier op scherp zetten. Op de vraag hoe gek ik mezelf vind, zou ik mezelf overigens een negen geven. Domme vragen verdienen een dom antwoord.
Toen ik destijds hengelde naar de post van bibliotheekassistent kreeg ik in de eerste ronde een lijst van twintig trefwoorden op mijn bord, variërend van de Gouden Uil tot Hugo Claus. Het lezen van de culturele krantenbijlagen bleek toen een geweldige pré te zijn. Nu zit ik sinds enkele jaren veilig aan de anderekant van de tafel. Ik tracht me zoveel mogelijk te beperken tot het stellen van relevante vragen. Al kan ik het soms niet laten om sollicitanten te vragen of ze lid zijn van de openbare bibliotheek en wat het laatste boek is dat ze gelezen hebben. Sommigen denken daar wel erg lang over na, alsof ze een eeuwigheid geen boek meer gelezen hebben. Andere kandidaten zijn dan weer heerlijk spontaan en geven toe dat de bibliotheek de laatste hoop is na twaalf ambachten en dertien ongelukken. Op de vraag waarom ze in een bibliotheek willen werken antwoordden ze ongegeneerd dat ze een rustige job zoeken waar ze in alle stilte kunnen lezen, meer zelfs, boeken kunnen verslinden. Dan zijn ze in een bewaarbibliotheek duidelijk aan het verkeerde adres.
Met alle bezuinigingen en aangekondigde sluitinge van bibliotheekfilialen in onze sector is ondertussen geen enkele bibliothecaris nog zeker van zijn plaats. In Groot-Brittannië moet liefst een kwart van het bibliotheekpersoneel naar een nieuwe job zoeken na de verplichte sluiting van enkele honderden bibliotheken. Meer en meer posten worden er door vrijwilligers ingevuld. Ook hier dreigen relatief veel bibliotheken de deuren te moeten sluiten. We kunnen dus maar beter goed voorbereid zijn en ons vizier op scherp zetten. Op de vraag hoe gek ik mezelf vind, zou ik mezelf overigens een negen geven. Domme vragen verdienen een dom antwoord.
Column geschreven in opdracht van Digitale Bibliotheek, oorspronkelijk gepubliceerd in DB 2011 (maart), p.10
Podcast voor 20 km van Brussel
Dit weekend staat de 20 km van Brussel op het programma. Er zullen opnieuw 30 000 sportievelingen aan de start staan. TV Brussel en FM Brussel zullen de hele stratenloop coveren. Fm Brussel heeft ook een podcast klaarstaan, die kan je hier downloaden. DJ kong loodst je met een selectie van house, disco en running music doorheen de mooiste loopwedstrijd van het land. Het parcours in Brussel zal twee weken voor de zware nachtmarathon van Luxemburg een goede graadmeter voor mijn conditie zijn. De vele hellingen, met die opeenvolging van tunnels in de eerste kilometers, zullen meteen duidelijk maken hoe ver ik sta. Vorig jaar finishte ik als 2.508 ste in een tijd van 1:31:06 (AVG 13.44). Maar daar werd blijkbaar bij de toekenning van de startnummers geen rekening me gehouden want ik kreeg dit jaar 8.705 als startnummer. Op zich van weinig belang aangezien de eerste 10.000 in de eerste startbox staan. De start wordt net als vorig jaar in drie golven georganiseerd om opstoppingen in de tunnels te vermijden. Maar in de eerste kilometers verlies je toch al snel enkele minuten, dat is inherent aan zo'n massawedstrijden. Maar er wordt ook gezongen en gescandeerd en nergens is er meer ambiance en randanimatie dan in Brussel. Veel succes aan alle deelnemers en in het bijzonder aan alle Belgium.be teamgenoten: just run like hell!
Team Belgium.be: Wetenschappelijke Instellingen
De Cat Peter
De Wever Aaike
Meese Laurent
Schonk Jan
Van Loock Bert
Antoine Jerome
Counerotte Frédéric
Fierens Sébastien
Mairiaux Eric
Spitaels Frédérique
Bob Dylan - Forever young
Dat je zelf ouder aan het worden bent, merk je ook aan de hoge leeftijd van je muzikale helden. Zo is Bob Dylan vandaag 70 geworden. Het magazine Rolling Stone viert Bob Dylan's verjaardag met een top 70 van zijn beste songs. Een bijna onmogelijke opgave is dat. Bono, Mick Jagger, Keith Richards en Jim James geven commentaar bij de geselecteerde songs. Hier alvast hun top 10. Mooi lijstje maar ik mis persoonlijke favorieten "If You See Her, Say Hello" en "Girl from the North Country". May you Stay Forever Young Bob Dylan!
Top 10 Greatest Bob Dylan songs
- "Every Grain of Sand" - "Shot of Love," 1981
- "Visions of Johanna" - "Blonde On Blonde," 1966
- "Mr. Tambourine Man" - "Bringing It All Back Home," 1965
- "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" - "Bringing It All Back Home," 1965
- "I Shall Be Released" - "Bob Dylan's Greatest Hits, Vol. 2," 1971
- "All Along the Watchtower" - "John Wesley Harding," 1967
- "Just Like a Woman" - "Blonde On Blonde," 1966
- "Tangled Up in Blue" - "Blood On the Tracks," 1975
- "A Hard Rain's A-Gonna Fall" - "The Freewheelin' Bob Dylan," 1963
- "Like a Rolling Stone," - "Highway 61 Revisited," 1965
Click here for nothing
 |
| - Nothing You Can Believe In, Source: Nothing Net - |
"Nothing is bigger than cyberspace, the Internet, and the NFL site on the world wide web." - Microsoft.
Ga naar de bieb en lees een boek
Citaat van de dag: 'Ga naar de bieb en lees boek'. Deze woorden komen niet van een of andere belerende bibliothecaris maar komt van de succescoach van Manchester United Sir Alex Ferguson (69). Hij heeft het klaarblijkelijk niet zo begrepen op Twitter. Hij noemt dat tijdverlies. Rio Ferdinand reageerde namens de spelers met een tweet. Ook in België is er met Ryan Donk van Club Brugge, een topspeler die verslaafd is aan twitteren. Verdedigers van aanvallende ploegen hebben blijkbaar tijd zat.
"Om eerlijk te zijn: ik begrijp niet hoe iemand met twitter kan bezig zijn.Waar vind je de tijd? Er zijn een miljoen dingen die je in je leven kan doen. Ga naar de bib en lees een boek."
- Alex Ferguson (bron)
De kalief van Amsterdam
Enkele jaren geleden verscheen er met ‘Vladiwostok’ van P.F. Thomése een vlijmscherpe satire op het politieke bestel en het falende harmoniemodel in Nederland. ‘De kalief van Amsterdam’, de tweede roman van de Nederlandse schrijver en journalist Binnert de Beaufort (1970), is van dezelfde thematiek bezwangerd. De Beaufort trekt net als Thomése alle stijlregisters open om zijn aanval op de lagen en listen van politici en mediafiguren in te zetten. De roman opent met een heerlijk surrealistisch aandoende scène waarin zowaar een sprekend konijn opduikt. Vervolgens scheurt de aarde open en verschijnt er een moskee. Het blijkt slechts een visioen te zijn van Wendy Arends, Kamerlid bij de Nederlandse Liberalen. Maar de toon is gezet. Uit angst voor de islamitisering van de samenleving richt deze veelbelovende politicus een nieuwe radicale volkspartij op. Voor de partijfinanciering doet ze een beroep op een excentrieke miljonair.
De andere protagonist komt uit een heel ander milieu. John Velo is veertig en uiterst succesvol als co-presentator van Velo & Van Wijk, een laatavond praatprogramma op televisie. Hij houdt zich voor de rest onledig met drinken en het versieren van vrouwen. Na een van escapades uit wordt hij op straat overvallen door een groepje jonge Marokkanen. Het gewelddadige voorval blijft hem achtervolgen en hij belandt in een identiteitscrisis. Als Omar, de broer van een van de daders, hem herkent van televisie zoekt hij hem op om zijn portefeuille terug te brengen. De confrontatie met een Marokkaanse probleemjongen opent de ogen van deze blasé presentator. Hij realiseert zich hoe leeg en apathisch hij door het leven stapt en besluit zich het lot van de kansarme allochtonen aan te trekken. Parallel aan deze belevenissen van de cynische tv-presentator wordt het verhaal van de wereldvreemde en devote politica Wendy Arends verteld. Haar credo’s refereren aan Geert Wilders en diens uitspraken als ‘het kalifaat van de multicul’. De islam is in haar ogen een gevaarlijke ‘bloedbuilenpestepidemie’. Haar steeds opruiendere en provocerende taal leidt uiteindelijk tot een oncontroleerbare explosie van geweld.
De kalief van Amsterdam is een wervelend geschreven en uiterst lichtvoetige politieke satire. Voor diepgravende analyses of minutieuze karakterschetsen ben je bij Binnert de Beaufort aan het verkeerde adres. Zijn boek biedt wel een pregnant beeld van een dolgedraaide, bijna apocalyptische samenleving. Het staat bol van de knipoogjes naar bestaande politici en tv-programma’s zoals Pauw enWitteman. Politiek, religie en media blijken één pot nat te zijn. De heren en dames politici teren wat graag op goedkope slogans en de mediafiguren zijn als gieren die azen op alles wat naar sensatie en confrontatie neigt. Als zwarte komedie is deze roman meer dan geslaagd, al verliest de Beaufort soms de pedalen en krijgen sommige passages een overdreven karikaturaal cachet. Een vreedzame multiculturele samenleving lijkt in het gitzwarte universum van de Beaufort niet meer dan een verre herinnering.
De andere protagonist komt uit een heel ander milieu. John Velo is veertig en uiterst succesvol als co-presentator van Velo & Van Wijk, een laatavond praatprogramma op televisie. Hij houdt zich voor de rest onledig met drinken en het versieren van vrouwen. Na een van escapades uit wordt hij op straat overvallen door een groepje jonge Marokkanen. Het gewelddadige voorval blijft hem achtervolgen en hij belandt in een identiteitscrisis. Als Omar, de broer van een van de daders, hem herkent van televisie zoekt hij hem op om zijn portefeuille terug te brengen. De confrontatie met een Marokkaanse probleemjongen opent de ogen van deze blasé presentator. Hij realiseert zich hoe leeg en apathisch hij door het leven stapt en besluit zich het lot van de kansarme allochtonen aan te trekken. Parallel aan deze belevenissen van de cynische tv-presentator wordt het verhaal van de wereldvreemde en devote politica Wendy Arends verteld. Haar credo’s refereren aan Geert Wilders en diens uitspraken als ‘het kalifaat van de multicul’. De islam is in haar ogen een gevaarlijke ‘bloedbuilenpestepidemie’. Haar steeds opruiendere en provocerende taal leidt uiteindelijk tot een oncontroleerbare explosie van geweld.
De kalief van Amsterdam is een wervelend geschreven en uiterst lichtvoetige politieke satire. Voor diepgravende analyses of minutieuze karakterschetsen ben je bij Binnert de Beaufort aan het verkeerde adres. Zijn boek biedt wel een pregnant beeld van een dolgedraaide, bijna apocalyptische samenleving. Het staat bol van de knipoogjes naar bestaande politici en tv-programma’s zoals Pauw enWitteman. Politiek, religie en media blijken één pot nat te zijn. De heren en dames politici teren wat graag op goedkope slogans en de mediafiguren zijn als gieren die azen op alles wat naar sensatie en confrontatie neigt. Als zwarte komedie is deze roman meer dan geslaagd, al verliest de Beaufort soms de pedalen en krijgen sommige passages een overdreven karikaturaal cachet. Een vreedzame multiculturele samenleving lijkt in het gitzwarte universum van de Beaufort niet meer dan een verre herinnering.
Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en oorspronkelijk gepubliceerd in De leeswolf 2011 nr. 4
Binnert de Beaufort: De kalief van Amsterdam
Prometheus, 2011
€18,95
Race naar het einde van de nacht (column)
Image via Wikipedia.Niet de hoogste gezagsdragers, leden van de koninklijke familie of schatrijke oliebaronnen maar marathonlopers vormen de ware elite van deze wereld. Het enige dat je nodig hebt zijn een paar degelijke loopschoenen en de mentale kracht om je eigen lichamelijke grenzen te doorbreken. Ik was dan ook met verstomming geslagen toen ik het nieuws vernam dat marathonman Sammy Wanjiru overleden was. Na een ruzie met zijn vrouw sprong deze 24-jarige Keniaanse atleet in duistere omstandigheden van een balkon. Wanjiru was de regerende olympisch kampioen op de marathon. Hoe kan iemand die 42,195 km in 2 uur 06 minuten kan afleggen zelfmoord plegen omwille van amoureuze redenen? Ik trachtte het te begrijpen maar kon het niet. Het staat zo haaks op de wijsheid en zen die lange afstandslopers uitstralen. Wanjiru was de jongste loper die vier belangrijke marathons op zijn naam schreef. Naast de olympische marathon won hij ook in Londen (2009) en tweemaal in Chicago. Dit jaar had hij last van een knieblessure en moest hij afzeggen voor de marathon van Londen. Was dat de reden dat hij zijn koelbloedigheid verloor? Het is opmerkelijk hoe snel hardlopers die door blessures niet kunnen trainen hun vertrouwen en geduld verliezen.
42,195 is het mooiste getal dat er bestaat maar ook het genadelooste. Toen ik twee jaar geleden in Parijs mijn eerste marathon liep, doofde mijn licht na 33 kilometer langzaam uit. Zo ver had ik nog nooit gelopen. Tijdens de voorbereiding had ik twee keer een bosloop van dertig kilometer afgelegd. Het waren vooral mijn knieën die het leken te begeven door voortdurend op die harde ondergrond te bonken. Luid aangemoedigd liep ik toch door. De Parijse boulevards leken echter eindeloos. ‘We always have Paris’ was mijn hoopvolle mantra. Het mocht niet baten. Alles aan mijn lichaam smeekte om rust. Maar ik gaf niet toe. Ik moest en zou de finish halen. Uiteindelijk klokte ik af in 3 uur 30. De volgende dag kon ik mijn vriendin amper bijbenen op weg naar het metrostation. De trap afdalen kon ik tot jolijt van de omstaanders enkel op een slakkengangetje. Maar ik voelde mij gelukkiger dan ooit want ik had mijn doel bereikt, ook al was dat dan 1 uur 20 trager dan Wanjiru. Als ik straks in Luxemburg aan de start van mijn eerste nachtmarathon zal staan, zal ik nog eens terugdenken aan deze getalenteerde maar hopeloos getroebleerde lange afstandsloper. Zijn race naar het einde van de nacht is ondertussen definitief voorbij. Rust in vrede Sammy Wanjiru.
In memoriam Samuel Kamau Wanjiru (Nyahururu, 10 november 1986 - 15 mei 2011)
(column; uitgelopen hartstocht; 4)
Kitty Daisy and Lewis: I'm So Sorry
Ik postte vroeger al eens een nummer van het familiecombo Kitty Daisy and Lewis, twee zussen en een broer bezeten door jaren 50 muziek. Op hun titelloze debuut stonden tien aanstekelijke hillbilly en rockabilly nummers. Ze mogen ondertussen Amy Winehouse, Chris Martin en Eagles of Death Metal en Ewan McGregor tot hun fans rekenen. Op live gigs worden ze bijgestaan door hun ouders, met vader op gitaar en moeder op contrabas. Hun nieuwe 2 track single "I'm So Sorry" / "I'm Going Back" is sinds eind april beschikbaar op itunes. Het nieuwe album zal 'Smoking In Heaven' heten en verschijnt eind mei op het label Sunday Best Recordings. Hier een voorsmaakje met de zwoele ska van 'I'm so sorry', de eerste single van dit verrassende album. Het stijlvolle zwart-wit clipje is van Thomas Knights en Sasha Rainbow. (pop extra ordinaire; afl. 4)
Dag van de bibliothecaris
Vandaag organiseerde het forum van de federale bibliothecarissen voor de vierde keer de 'Dag van de bibliothecaris'. In de voormiddag stonden in drie lezingen op het programma. Locatie was North Galaxy, waar de infotheek en bibliotheek van de FOD Financiën gehuisvest is. Stefaan Jacobs, voorzitter van het forum, schetste in zijn lezing de verplichte heroriëntering van de Bibliotheek Queteletfonds. Na een beslissing van het directiecomité van de FOD Economie in mei 2010 werd de publiek toegankelijke wetenschappelijke bibliotheek hervormd tot een bedrijfsbibliotheek. De leeszaal ging onherroepelijk dicht. In zijn uiteenzetting werd de voorgeschiedenis van deze beslissing uit de doeken gedaan en werd dieper ingegaan op de opstelling en uitvoering van het operationeel plan. Aandachtspunten waren het nieuwe organigram en de toewijzing van het personeel, het budget, de interne en externe dienstverlening en het digitaliseringsproject.
Tine Mallaerts presenteerde BHL-Europe, een 3-jarig Europees project dat op 1 mei 2009 startte en nog loopt tot 1 mei 2012. Bibliotheken van 26 Europese en 2 Amerikaanse natuurhistorische instituten, museums en botanische tuinen werken hieraan mee, waaronder voor België het museum voor Natuurwetenschappen, het museum van Midden-Afrika en de Nationale Plantentuin. Het project verzamelt digitale publicaties over biologische diversiteit bij de verschillende Europese partners. Via een meertalige website zal het mogelijk zijn om op verschillende manieren naar het document te zoeken dat u nodig hebt. Daarbovenop zullen alle digitale documenten van BHL-Europe ook beschikbaar zijn via Europeana.
Patrice Chalon, knowledge manager, presenteerde ten slotte de KCE bibliotheek, een federaal kenniscentrum voor de gezondheidszorg die 6 jaar geleden opgericht werd. Hij ging dieper in op de aanpassing van de catalogusprocedures aan de specifieke vereisten voor digitale exemplaren. Ook het instellen de codering van digitale producties van het KCE op niveau van het elektronisch wettelijk depot en de nieuwe diensten voor de gebruikers met toolbar. Hij ging ook dieper in op de evaluatie van e-Book readers en tablets.
Tine Mallaerts presenteerde BHL-Europe, een 3-jarig Europees project dat op 1 mei 2009 startte en nog loopt tot 1 mei 2012. Bibliotheken van 26 Europese en 2 Amerikaanse natuurhistorische instituten, museums en botanische tuinen werken hieraan mee, waaronder voor België het museum voor Natuurwetenschappen, het museum van Midden-Afrika en de Nationale Plantentuin. Het project verzamelt digitale publicaties over biologische diversiteit bij de verschillende Europese partners. Via een meertalige website zal het mogelijk zijn om op verschillende manieren naar het document te zoeken dat u nodig hebt. Daarbovenop zullen alle digitale documenten van BHL-Europe ook beschikbaar zijn via Europeana.
Patrice Chalon, knowledge manager, presenteerde ten slotte de KCE bibliotheek, een federaal kenniscentrum voor de gezondheidszorg die 6 jaar geleden opgericht werd. Hij ging dieper in op de aanpassing van de catalogusprocedures aan de specifieke vereisten voor digitale exemplaren. Ook het instellen de codering van digitale producties van het KCE op niveau van het elektronisch wettelijk depot en de nieuwe diensten voor de gebruikers met toolbar. Hij ging ook dieper in op de evaluatie van e-Book readers en tablets.
Na de lunch trokken we naar de Koninklijke Bibliotheek waar we een gegidst bezoek aan Librarium konden volgen. Librarium is sinds oktober 2010 open en vertelt de geschiedenis van het boek, het schrift en de bibliotheken. Als toemaatje kon je er ook enkele authentieke schrijverskabinetten bewonderen van onder andere Henry Van de Velde en Emile Verhaeren. Deze ouderwetse kabinetten zagen er heel gezellig uit. Ik zag mezelf al in een van zo'n vintage zeteltjes zitten met een glas Paddy Old Irish Whiskey en een goed boek bij de hand. Soms moet je het leven niet moeilijker maken dan het is. De vierde editie van de Dag van de bibliothecaris was in ieder geval erg geslaagd. Met ruim 50 deelnemers - waarbij zowel bibliothecarissen uit museumbibliotheken en ministeriebibliotheken - verliepen de netwerking en informatie-uitwisseling optimaal.
Wonderwall - Cat Power
Stadsloop Gent 2011
I Speak Alone
 |
| - I Speak Alone, Typography credits: Gordorca- |
Meer dergelijke fraaie typografische illustraties vind je in het overzicht 50 Extremely Awesome Examples of Typography op de blog van reflexstock.com.
Blogger leeft weer
Het goede nieuws is dat Blogger weer functioneert, en dat er bij mij geen enkele blogpost verloren gegaan is. Voor het eerst in jaren lag het systeem meer dan 24h volledig plat. In internettijd is dat het equivalent van een volledige week! Meer info over de oorzaak van de ze technische problemen lees je op de moeder der blogs: Blogger Buzz.
Viva Villo!
Wie een Villo-fiets wil huren, kan dat voortaan gewoon met zijn Mobib-kaart. Met een metrokaart kan je dus ook een fiets huren. Sterker nog, met de vakantiepromotie Summerpack kan dat volledig gratis tot eind september. Ik probeerde het alvast uit. Registreren kan via de website. Voor je het systeem kan gebruiken, moet je je Villo!-abonnement koppelen aan je vervoerskaart in een automaat van een Villo!-station. Dat gaat allemaal vrij simpel. Met je pincode en je abonnementsnummer kan je vervolgens gratis fietsen. Op www.villo.be kan je het plan met alle Villo!-stations raadplegen. Er zijn maar liefst 180 Villo! stations. Om de 450 meter vind je een station. Zo is er ook een aan het Museum voor Natuurwetenschappen, wat me wel heel handig uitkomt. De fietsen zijn erg zwaar - ze moeten duidelijk tegen een stootje kunnen - en hebben zes versnellingen, geen overbodige luxe in een stad met zoveel heuvels. Mijn eerste testrit heb ik ondertussen achter de rug. Het was pas toen ik met een rotvaart de Vautierberg afreed, dat ik merkte dat mijn remmen niet goed afgesteld waren. Ik ging bijna uit de bocht aan de Wiertzstraat. Ternauwernood kon ik een ondemocratische en onzachte intrede in het Europees Parlement vermijden. Veel vroeger dan voorzien raakte ik op mijn bestemming. De terugweg was bergop dus nam ik om energie te besparen zoals gebruikelijk de metro. Het samenwerkingsprotocol tussen de MIVB en Villo is alvast een mooi milieuvriendelijk initiatief om al die kantoorklerken en ambtenaren met een 'zittend achterwerk' weer in beweging te krijgen. Nu is het nog wachten op de beloofde fietspaden en autoluwe zones in de Brusselse binnenstad.
Mijn stad in de sixties
Historicus Wim Willems publiceerde gedurende drie jaar wekelijks een column in de 'Haagsche Courant' gewijd aan zijn naoorlogse jeugd. Deze columns over het leven in Den Haag werden in "Stadskind: kroniek van een naoorlogse jeugd" gebundeld. Er kwamen zoveel reacties van lezers los dat twee vervolgwerken gepland werden. In 2003 verscheen "Mijn stad", een eerste bundel waarin de stads- en tijdgenoten van Wim Willems zelf hun persoonlijke herinneringen konden vertellen. In het zopas verschenen "Mijn stad in de sixties" worden de woelige jaren zestig in kaart gebracht, opnieuw aan de hand van verhalen die de lezers naar de krant stuurden. Het boek werd thematisch onderverdeeld en bevat erg uiteenlopende verhalen over het schoolleven, wonen in een residentie, de werkvloer en het verenigingsleven. De opkomst en 'boom' van de popmuziek (The Beatles en the Stones), met o.m. de oprichting van Radio Veronica, komt uitvoerig aan bod. Ook de jeugdcultuur (vetkuiven, nozems en hippies) kon niet op het appel ontbreken. Het leek wel alsof iedereen in die jaren zijn eigen muziekbandje wou oprichten.
De verhalen van de lezers, of het nu over hun eerste transistorradio of eerste schoolliefde gaat, zijn vaak weemoedig van toon en onthullen elk op hun beurt kleine facetten van het dagelijkse leven. De anekdotes en herinneringen zijn door hun persoonlijk karakter ontwapenend en charmant. Bezoekjes aan de buurtbioscopen om de hoek ("Samen naar de film. Ja gezellig"), aan de beatclubs en zomerse uitstapjes naar het strand worden levendig en kleurig beschreven. Soms duiken weliswaar herhalingen op maar niettemin zijn de meeste bijdragen lezenswaardige anekdotes. De bundel is daardoor een veelkleurig lappendeken waarin een herkenbaar en levensecht beeld van de samenleving in de gouden jaren zestig wordt geschetst. Men zou het als een vorm van collectieve geschiedschrijving kunnen bestempelen ware het niet dat samensteller Wim Willems zelf toegeeft dat het vooral lezers uit de lagere middenklasse waren die in de pen klommen. Lezers uit de hogere middenklasse en betere wijken van Den Haag reageerden slechts met mondjesmaat. Het resultaat is dus geen volledig en sociologisch correct beeld van het Den Haag uit de sixties maar dat maakt het leesplezier er niet minder op. De fraai uitgegeven bundel is immers een verfrissende duik in het verleden, opgesmukt met talrijke zwart-witfoto's die de nostalgische sfeer nog versterken. Kan men aan de hand van persoonlijke herinneringen de tijdgeest vatten? Na lezing van "Mijn stad in de sixties" hoeft men niet meer te twijfelen om volmondig ja te antwoorden.
Wim Willems (red.): Mijn stad in de sixties : herinneringen van Hagenaars, BZZTôH 's-Gravenhage, 2005, 272 p., [32] p. pl., € 16,5. ISBN 90-453-0138-5. Distributie: Denis
Achtste Stripfestival van Knokke-Heist
 |
| Nero - Marc Sleen. |
Het achtste Stripfestival van Knokke-Heist vindt dit jaar in het Casino van Knokke. De opzet blijft dezelfde. Ruim veertig striptekenaars uit binnen- en buitenland maken er hun opwachting. De toegang is gratis. Het stripfestival wordt morgen zondag 8 mei van 10 tot 17u gehouden en wordt geopend door Marc Sleen. Die zal er onder meer ook het exclusieve Nero-bier voorstellen. Met dit zwoele weer smaakt een frisse pint zoveel meer dan een stapel warme wafels. Voorlopig is dit Nero-bier nog alleen in het Belgisch centrum voor het beeldverhaal te krijgen. Het thema voor 2011 is ‘Oud van Goud’. Vorig jaar was dit nog ‘Dieren in de strip’. Het aanbod aan workshops is ruim: striptekenen, stripfiguren in graffiti, ballonplooien, grime, stripbadges maken. Ook karikatuurtekenaar Nesten onthult enkele geheimen. Ook de gemeentelijke openbare bibliotheek Knokke-Heist werkt mee, van 6 mei tot 31 augustus kan je daar de tentoonstelling ‘Allemaal beestjes’ bewonderen. Een hommage aan het werk van Marc Sleen, tekenaar van Nero, maar ook van Piet Fluwijn en Bolleke en de Lustige Kapoentjes.
Good books will satisfy your curiosity
 |
| Het is de goede lezer die het goede boek maakt Ralph Waldo Emerson |
The Married Monk
De tweede aflevering van pop extra ordinaire is gewijd aan The Married Monk, een Franse cultband met Engelse vocals. Hun twee beste albums zijn het sfeervolle jazzy The Jim Side LP en het meer experimentele The Belgian Kick. Hier een track uit dat laatste album. In 2008 maakten ze ook een heel aardige nieuwe versie van hun Pretty Lads. Deze videclip kan je hier bekijken.
Music video van "Bird On Board"- The Married Monk
Discografie The Married Monk
There's the rub (Rosebud/Barclay, 1993)
Get On (EP, Rosebud/Barclay, 1994)
R/O/C/K/Y (Ici d'Ailleurs/Wagram, 2001)
The Belgian Kick (Ici d'Ailleurs/Wagram, 2004)
Elephant People (Ici d'Ailleurs, 2008)
Bibliotheek van de Nationale Bank
Vandaag woonde ik de jaarlijkse LIBISnet gebruikersdag bij met onder andere productpresentaties van Limo en Lias. De gebruikersdag vond plaats in een prachtig decor, de wetenschappelijke Bibliotheek van de Nationale Bank van België, gehuisvest in een 19e-eeuws bankgebouw met neo-gothische inslag. Dit gebouw werd in 1872 opgetrokken in opdracht van de Union du crédit de Bruxelles volgens de plannen van architect Désiré De Keyser. Gastheer was Georges De Ridder, hoofdbibliothecaris van de NBB en tevens de nieuwe voorzitter van de Libis-Adviesraad. Tijdens de lunchpauze profiteerde ik om in deze prachtig gerenoveerde bibliotheek rond te dwalen en in de gezellige lounge enkele financiële tijdschriften te doorbladeren. Dit renovatieproject moet in ieder geval aardig wat gekost hebben. Maar in een Nationale Bank is geld uiteraard no issue. Hier enkele snapshots van deze bibliotheek. Je kan ook deze video over de renovatie bekijken.
Over het water
De Nederlandstalige literatuur blijft te veel onder de kerktoren hangen. Het is polderdramatiek met een hoog gehalte aan navelstaarderij, luidt een veelgehoorde kritiek. Welnu, dan is Over het water van H.M. van den Brink een krachtig tegenbewijs. De titel en de thematiek doen nochtans erg Hollands aan, met de relatie tussen de mens en het water. Maar in zijn novelle snijdt van den Brink een universele thematiek aan met de vriendschap tussen twee adolescenten en hun zelfontplooiing. Het boek sloeg wereldwijd aan. Over het water werd in het Frans, Engels en Duits vertaald, genomineerd voor de Generale Bank Literatuurprijs, de Libris Literatuurprijs, de Independent Foreign Fiction Prize, de Prix Femina en de Prix Médicis, en bekroond met de Euregioprijs. Ondertussen is het in ons taalgebied aan een twaalfde druk toe.
Wat maakt van Over het water zo’n pareltje? Het verhaal an sich is redelijk eenvoudig: de ontluikende vriendschap tussen twee jonge roeiers aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Protagonist is Anton, een jongetje uit een volksbuurt in Amsterdam, die gefascineerd raakt door het water en het roeien. Zijn ouders zijn introverte, teruggetrokken mensen die zelden hun huis verlaten. Tegen alle verwachtingen in wordt Anton enkele jaren later lid van een elitaire roeiclub. Daar leert hij David, een gymnasiumjongen van goede komaf, kennen. Samen vormen ze een vast duo, begeleid door de excentrieke Dr. Alfred Schneiderhahn, een Duitse trainer met eigenaardige maar doeltreffende trainingsmethoden. Het wordt het jaar van de lange mooie zomer, met vele zoet smakende overwinningen. Er bestaat zelfs een mogelijkheid dat ze zullen kunnen deelnemen aan de Olympische spelen in Helsinki. Anton wint razendsnel aan zelfvertrouwen. Zijn groeiende atletische vermogens maken hem euforisch. Alles lijkt mogelijk. Tot hun trainer afscheid moet nemen en ook David aankondigt te zullen gaan studeren. Met het einde van de zomer eindigen ook het geluksgevoel en de droom. De Tweede Wereldoorlog en de totale ontnuchtering staan immers voor de deur. Deze ogenschijnlijk eenvoudige verhaalthematiek wordt door H.M. van den Brink zo ingehouden en subtiel verteld dat het geluk en de sensatie van het roeien bijna lijfelijk voelbaar wordt gemaakt. Sport en poëzie worden verenigd in de vele lyrisch aandoende beschrijvingen van het roeien en het spel met het water. Van den Brink is een stilist die het ritme van de roeispanen in woorden weet te vervatten. De climax van de novelle is een suggestieve verstrengeling van de geluksbeleving en het terugblikken enkele jaren later. Deze tijdsprongen versterken het melancholische, ongrijpbare karakter van Over het water. De hoofdfiguur is een eenzaat, een wereldvreemde buitenstaander die enkel met zijn roeiprestaties iets kon betekenen en beseft dat dit voorbij is: “Het is een gedachte die los in de lucht zweeft, een herinnering die al bijna nergens meer van bestaat.”
H.M. Van den Brink: Over het water : novelle, Eldorado [Amsterdam], 2006, 143 p., € 10. ISBN 90-471-0171-5. Distributie: Amstel
knokke 10k (2011)
 |
| Mijn finish in 42:08. |
Podium Knokke 10k
Mannen:
1. Benjamin Barbier 0:31:29
2. Kjell De Hondt 0:31:36
3. Willem Van Schuerbeeck 0:31:48
-
Vrouwen:
1. Veerle Dejaeghere 0:34:51
2. Sigrid Vanden Bempt 0:35:21
3. Elke Van Hoeymissen 0:36:30
bron: running tour
Abonneren op:
Berichten (Atom)
