De cyclus van dagen en seizoenen

De Franse auteur Pierre Bergounioux (1949) is in ons taalgebied relatief onbekend. In Frankrijk behoort hij echter tot het kruim van de hedendaagse Franse letterkunde. Sinds zijn debuut in 1983 schreef hij een aardig oeuvre bijeen, waaronder een tiental suggestieve en gestileerde romans. Literaire erkenning in zijn thuisland bleef niet lang uit. In 2002 werd hij immers gelauwerd met Frankrijks belangrijkste œuvreprijs: de Grand Prix de Littérature de la Société des Gens de Lettres Een stap en dan de volgende en Het roze huis, respectievelijk uit 1985 en 1987, werden gelijktijdig in het Nederlands uitgegeven en dat is niet toevallig. Beide romans vormen immers thematisch een tweeluik en schetsen vanuit verschillend vertelperspectief een beeld van een veranderende samenleving. Het is de transformatie van een oude plattelandsgemeenschap naar een moderne, verstedelijkte maatschappij die door middel van jeugdherinneringen van de protagonisten verpersoonlijkt wordt.

In het oeuvre van Bergounioux is Een stap en dan de volgende een sleutelroman. Protagonist is een simpele houthakker uit Limousin (een dorp in centraal Frankrijk), begin twintigste eeuw. Een toevallige ontmoeting met een meisje uit de betere kringen van zijn dorp zal zijn leven een nieuwe wending geven. Getroffen door haar schoonheid is hij van plan om zichzelf stap voor stap op te werken. Zo is hij zinnens om zijn dialect af te zweren en het officiële Frans aan te leren en te leren lezen. Dat zal hem uit zijn isolement halen.  Hij wil eindelijk zijn beoogde sociale klim bewerkstelligen. Na een werkongeval verliest hij echter een oog. Dit tragische voorval bespaart hem echter van mobilisering in het Franse leger en een bijna gewisse dood aan het front. Tientallen dorpelingen komen zo om het leven. Voor de houthakker betekent de oorlog perspectieven, door de grote nood aan hout kan hij zijn handel snel uitbreiden. Maar geld verdienen is slechts bijzaak, het hart van zijn onbereikbare geliefde veroveren blijft zijn ultieme doelstelling.

Het roze huis is wel autobiografisch getint. Jeugdherinneringen van de schrijver worden verweven met de veranderende maatschappij. Ook hier is de ik-figuur geïntrigeerd en gedreven door een vluchtig waargenomen beeld van een meisje. Het verhaal speelt zich af tussen 1950 en 1960 en de houthakker uit de vorige roman treedt als nevenpersonage op. Vanaf zijn zesde levensjaar brengt de ik-figuur elke zomer in het roze huis door, het huis tussen de boomgaarden van zijn grootouders. Tijdens elke vakantie wordt een deel van de familiegeschiedenis ontsluierd. De liefdeshistories van zijn ooms en de oorlogsverhalen van zijn grootvader maken diepe indruk op de opgroeiende tiener, die al zijn zintuiglijke waarnemingen nog niet kan duiden. Het huis en de natuur zijn voor de jongen een groot en paradijselijk universum. Hij onderzoekt er de flora en fauna maar ook de menselijke natuur en ervaart er een soort van tijdloosheid.

In de passages over het ontwakend taalgevoel en het volwassen worden van de protagonist is de auteur bijzonder goed op dreef. De spanningsboog tussen enerzijds het instinctief aanvoelen en anderzijds het benoemen an abstraheren wordt op zinderende wijze weergegeven. Schoonschrijverij kan je het echter niet noemen.  Als chroniqueur van ‘la France profonde’ weigert Bergounioux immers om het precieze vocabulaire van het literaire Frans te gebruiken. Hij verkiest ervoor om zo zintuiglijk en direct mogelijk te schrijven. Het is deze eigenzinnige en uiterst beeldende schrijfstijl die beide romans zo bijzonder en meeslepend maakt. De poëtische beschrijvingen van de weerbarstige natuur en de innerlijke landschappen zijn bijwijlen even adembenemend als de hoogste bergtoppen. Het verglijden van de tijd of de onafwendbare cyclus van dagen en seizoenen wordt op die manier bijna tast- en voelbaar gemaakt. Het zijn momenten van naamloos verdriet die naadloos overgaan in stil geluk. Een stap en dan de volgende en Het roze huis zijn twee imponerende staaltjes van literair vakmanschap.
Pierre Bergounioux: Een stap en dan de volgende, Van Oorschot Amsterdam, 2005, 185 p., € 18. ISBN 90-282-5076-X. Vert. van: Ce pas et le suivant door Marianne Kaas. Distributie: Van Halewyck --Het roze huis, Van Oorschot Amsterdam, 2005, 167 p., € 18. ISBN 90-282-5078-6. Vert. van: La maison rose door Marianne Kaas. Distributie: Van Halewyck
Lees verder

Don't Think Twice, It's All Right

How Many Roads: Black America sings Bob Dylan (Ace, 2010) is een mooie tribute aan Bob Dylan. Er zijn 24 zeer uiteenlopende interpretaties - gaande van soul, gospel tot r&b en dixieland - van enkele van Dylans beste, en een aantal van zijn minst bekende nummers. Bloedmooi is de versie van Nina Simone van 'Just Like A Woman'. Andere verrassende en leuke covers komen van The Staple Singers' met 'Masters of War', The Isley Brothers met 'Lay Lady Lay' en Booker T Jones met 'Knockin' on Heaven's Door' Ook Brook Benton kan mij erg bekoren met zijn versie van "Don't Think Twice, It's Alright". Het nummer dateert uit 1962 en kreeg een leuke Sinatra-achtige swing. Ondertussen bracht Ace een tweede compilatie met zwarte artiesten uit. Na Dylan was het aan het repertoire van the fab four met Get Back To The Beatles - Black America Sings Lennon en McCartney


Lees verder

De leeszaal 35 jaar geleden

Photo Credits: KBIN-IRScNB.
Zo zag de bibliotheek van het Museum voor Natuurwetenschappen er in 1976 uit. De roerloosheid die deze leeszaal uitademt is indrukwekkend. Leuk detail: voor deze foto werd er ook een fichebak opengetrokken om de illusie te wekken dat het er niet alleen stil was, maar dat er ook hard werd gewerkt!
Lees verder

Top 10 eBook en PDF zoekmachines

Een greep uit het ruime aanbod aan Angelsaksische zoekmachines voor e-books en PDF's.

1. Read Print Library
2. eBook Share
3. Get Free eBooks
4. ManyBooks
5. Free-eBooks.net
6. Book Yards
7. eBooks Space
8. FreeTechBooks
9. The Online Books Page
10. Free PDF Search Engine

Bron: 15 Best Websites To Find And Download eBooks
Lees verder

Marathonloper

Nog twee grote loopdoelen heb ik dit najaar. Half september loop ik de In Flanders Fields Marathon en begin oktober neem ik deel aan de semi marathon van Brussel. Ondertussen stapel ik de duurlopen op en heb ik met veel plezier Marathonloper van Abdelkader Benali (1975) uitgelezen. De structuur van deze novelle is even simpel als doeltreffend. Het vangt aan bij kilometer 1 en het eindigt bij kilometer 42. Elk hoofdstukje beschrijft een kilometer. Wat is een marathon? Een duurloop van 30 kilometer gevolgd door een wedstrijd van 12,195 km? Zo simpel is het niet. `Ik wil mezelf uitvlakken en dat gaat me steeds beter af,' schrijft Benali en hij legt uit hoe zijn fascinatie voor duursport ontstaan is. Terwijl hij een lokale marathon loopt, haalt hij herinneringen op aan zijn eerste marathon in Boedapest, en de allereerste wedstrijden die hij ooit liep, de felle sprintjes op straat in Rotterdam. Boutades over hardlopen worden afgewisseld met flashbacks naar zijn jeugdjaren en zijn grote bewondering voor Saïd Aouita, wereldkampioen in 1986. Soms verliest Benali zich in literaire hoogdraverij. Metaforen waarin de marathon met een minnares vergeleken worden zijn voor mij net een brug te ver. Maar het loopplezier spat van elke bladzijde, van de monotone eerste kilometers tot de laatste eindeloze 195 meter. Lange afstandslopen lijkt voor velen een eenzame bezigheid. Sommige critici noemen het zinloze zelfkastijding, of erger doodloperij. Niets is minder waar. Door aan lange-afstandslopen te doen ben ik als stadsmens dichter bij de natuur gekomen dan dat ik ooit voor mogelijk achtte. Het is niet langer 'Two with Nature', zoals Woody Allen zo grappig formuleerde. In wind en regen of bij mooi weer aan een gelijkmatige snelheid lopen plaatst de wereld in perspectief. Ook de vermeende eenzaamheid van de langeafstandsloper is relatief. Beelden van je familie, herinneringen, ideeën, het komt allemaal bij je op terwijl je uren aan een stuk blijft lopen. Soms zie je geweldig af, en wil je definitief met lopen stoppen, andere keren ervaar je de runner's high. Het is de grote verdienste van Benali dat hij deze dubbelzinnige sensatie van het hardlopen kon verwoorden. Zijn pen blijkt even scherp te zijn als zijn conditie. En nu is het hoog tijd om het weer op een lopen te zetten. 

A. Benali Marathonloper - Paperback,164 pagina's, Arbeiderspers, 2008, ISBN:9789029566469
Lees verder

Wicked Games

Under The Cover: het aantal coverversies van het magistrale 'Wicked Game' van Chris Isaak is niet meer bij te houden. De lome dubversie van Trentemøller is prima en ook de indie versie van The Royal We mag er best zijn. Maar deze mariachi take van Peter Jöback in duet met Sia is my pick of the week. Het komt uit het album East Side Stories en is ook op iTunes te vinden. Luister en geniet.


Lees verder

Imaginaire en fictieve kaarten

- Star Trek The Federation (source) -
De tweede ster rechts en rechtdoor tot morgen. Een mooie overzicht van imaginaire en fictieve kaarten vind je op Turistari, een Spaanse reisblog van El Pays. De bekendste fictieve kaarten zijn wellicht Utopia van Thomas Moore en die van Midden-Aarde en Arda van Tolkien. Zelf heb ik het meer voor het universum van Star Trek en de kaart van de United Federation of Planets. Ook heel aardig is de rond Google maps geconstrueerde website Atlas of Fiction: real places invented by great writers. Er zijn nog niet zoveel klassiekers gelinkt,  maar als je bijvoorbeeld Parijs selecteert, kan je zien in welk arrondissement welk boek geschreven werd.
Lees verder

Filmaffiches Stadsarchief Leuven

Filmaffiche van Wat nu, kleine man? (1933)
Archiefbank Vlaanderen, de onlinedatabank van private archieven, zet geregeld een archief in de kijker. Deze keer is dat de collectie filmaffiches van het Stadsarchief van Leuven, een pareltje voor wie van filmgeschiedenis houdt, maar ook voor de geschiedenis van de lokale Leuvense cinema’s is de serie van groot belang. De collectie telt in totaal bijna 3000 affiches, waarvan de oudste dateren uit 1932. Uit de vooroorlogse periode zijn er affiches van Amerikaanse films met iconen als Shirley Temple, Fred Astaire, Bing Crosby. Affiches van The Great Dictator en The Gold Rush van Charlie Chaplin zijn ook bewaard. De originele affiches van Mickey Mouse - Silly Symphonies en Sneeuwwitje (1940), beiden geproduceerd door Walt Disney, zijn uiteraard topstukken. Ook voor de naoorlogse periode zijn er mooie affiches aanwezig, zoals films van  en met Richard Burton, Audrey Hepburn, Elvis Presley, Dick Van Dycke, Peter Sellers en Ingrid Bergman. Uit de James Bond serie zijn er affiches bewaard van de films Dr. No, Goldfinger en From Russia With Love. Ook de Franse, Duitse en Italiaanse cinema kenden in Leuven een groot succes. Bekende acteurs en actrices als Zarah Leander, Fernandel, Jean Gabin, Bourvil en de filmgodinnen Brigitte Bardot en Sophia Loren sieren enkele affiches. Er zijn vooral affiches van Belgische films van Gastons Schoukens en Jan Vanderheyden in de collectie aanwezig. Deze laatste is bekend van de verfilming van De Witte (1934). De affiche linksboven is die van Wat nu, kleine man? (1933), een verfilming van een boek van Hans Fallada (Kleiner Mann, was nun?) [Bron: Archiefbank Vlaanderen]
Lees verder

Hoe laat eigenlijk

Na haar impressionante romandebuut 'Veel geluk' (2007) was het uitkijken naar nieuw werk van Jannah Loontjens, een Nederlandse schrijfster met Scandinavische roots. Met haar tweede roman 'Hoe laat eigenlijk' lost ze de hoge verwachtingen in. "Als leven vergeleken kan worden met het beklimmen van een berg, dan zijn we zojuist op de top van die berg aangekomen. Het klimmen is voorbij. Al zouden we hoger willen, het kan niet. Dat deel hebben we achter de rug. Nu kunnen we alleen nog omlaag. De afgrond in." Zo vat Aaf Wolfs, protagoniste in 'Hoe laat eigenlijk', haar situatie somber samen. Er blijkt echter veel meer aan de hand dan een acute opstoot van midlife angst.

Opgesloten door haar vriend in een hotelkamer in Dakar maakt ze de balans van haar leven op en dat oogt niet bijzonder fraai. Na vijftien jaar zit de klad in haar relatie met haar vriend Ralph Breekveld. Hij is een 41-jarige filmregisseur die al over zijn creatieve piek heen lijkt te zijn en aan burn-out verschijnselen lijdt. Zijn depressieve buien beginnen haar steeds meer te ergeren. Ook zijn vreemdgaan is ze meer dan beu. Ze had gehoopt dat de trip naar Senegal - waar ze voor een tijdschrift een kunstbiënnale in Senegal bijwoont - voor zuurstof ging zorgen. Maar het tegendeel is waar en ze belandt in een claustrofobisch huis-clos. In de verzengende hitte van Dakar loopt ze niet alleen een voedselvergiftiging op maar raakt ze ook nog eens betrokken in een zwendel met identiteitskaarten. Het leidt tot een koortsachtige en dramatische ontknoping waarin beide protagonisten gevangen raken in een web van leugens en overspel.

Gaandeweg ontbolstert Hoe laat eigenlijk zich van een heftig liefdesverhaal tot een generatieroman met weerhaakjes. In een geraffineerde en meanderende vertelstructuur beschrijft Jannah Loontjens de wanhoop, verwarring en onmacht van midden dertigers en begin veertigers. Wars van de sociale media en nieuwe communicatietechnologie gaat het communiceren hen maar moeizaam af. De personages gaan gebukt onder hun isolement en hun desillusies. Ze beseffen dat hun tijd wegtikt maar durven of willen het roer niet omgooien. Hun existentiële vertwijfeling krabt het laatste laagje vernis van hun leven weg. Wat overblijft zijn routineuze handelingen en ultieme verveling en de ontrouw die daaruit volgt. Dialogen 'in real life' verzanden in misverstanden en goede intenties worden als jaloersheid of bezitsdrang afgeschilderd.

Hoe laat eigenlijk is een fascinerende roman vol filosofische mijmeringen en mots d'esprit.  In een sobere maar trefzekere stijl zet Jannah Loontjens de neergang van een liefdesrelatie neer. De opflakkerende bevliegingen van passie en ontrouw zijn niet meer dan noodlottige toevalligheden. Net als in haar debuutroman is het diepe verlangen naar zingeving en waarheid de rode draad in het verhaal. Aaf Wolfs is het archetype van de moderne intelligente vrouw, weifelend, empathisch, maar ook worstelend met haar eigen vrijheidsdrang. Haar zelfrelativering maakt haar apathisch en besluiteloos. Net als haar partner heeft ze moeite met de keuzes en het verlies aan intensiteit die onherroepelijk bij het ouder worden horen. Inktzwart is het universum van Jannah Loontjens maar aan het eind van de horizon gloort er niettemin licht. Het blijkt nooit te laat te zijn om alsnog het roer om te gooien.
Prometheus, 2011 
Paperback 300 pagina's
Lees verder

Vrije vlucht


Misschien bewaart ergens een archivaris de vrijheid op video. - Johan Anthierens
Of op een blog?
Lees verder

Google+ voor beginners

Is het einde van Facebook nu echt nabij? De eerste ervaringen met het sociale netwerk Google+ zijn in ieder geval zeer positief. Het is veel overzichtelijker en gebruiksvriendelijk dan de Facebook-concurrent. Het grote voordeel is dat je je contacten heel makkelijk per kring kan organiseren, bijv. familie, vrienden, informatieprofessionals. De applicatie is voor de rest volledig vergelijkbaar met facebook, dus je kan foto's en video's delen en andere posts waarderen, niet met I Like maar met een plusje. Er is ook een gamessectie op G+ beschikbaar. Je kan zelf bepalen of de games wel of niet iets in je Stream mogen geplaatst worden, en als ze dat al mogen met welke cirkel ze deze berichten mogen delen. Ook is het mogelijk om alle game-meldingen van je contacten uit je Stream te filteren zodat je alleen de reguliere gesprekken kan volgen. Google Wave was een fameuze slag in het water maar het ziet er naar uit dat de kringen van Google plus wel snel zullen uitdeinen. Eind juli werd de mijlpaal van 25 miljoen unieke bezoekers bereikt. De privacy instellingen zijn veel makkelijker dan bij facebook aan te passen. Tips om je account te beveiligen vind je op bij Frank Watching. Enig nadeel is dat G+ voorlopig dat het product nog niet compleet vrij gegeven werd en dat je enkel met je echte naam en niet met bijvoorbeeld je twitter pseudoniem kan inschrijven. Wie nieuwsgierig is en de beta versie van Google+ al eens wil uitproberen, kan mij mailen voor een invitatie.Op de officiële google blog vind je een demonstratie.
Lees verder

Zuidelijke wandelweg

Een ongelukkige jeugd is een goudmijn voor een schrijver, zo luidt tenminste het cliché. In het geval van Zuidelijke wandelweg, de tweede roman van Paul Gellings, gaat deze vlieger zeker op. Al is in dit autobiografische boek de dromerige protagonist niet zozeer ongelukkig dan wel gekweld door medeleerlingen en gewelddadige schoolmeesters. We schrijven 1950 en de rivierenbuurt in Zuid-Amsterdam waar de ikfiguur opgroeit, is nog niet van de Tweede Wereldoorlog bekomen. De angsten en schuldgevoelens zijn nog latent aanwezig. Joden werden er opgepakt terwijl de buren toekeken. In deze wijk was het dat Anne Frank zich voor de Duitsers verborgen hield totdat ze verraden werd. De oorlogsverhalen maken diepe indruk op de negenjarige jongen die vaak droomt dat hij moet ontkomen aan horden oprukkende Duitsers. Ogenschijnlijk bevindt de ikfiguur zich nochtans in een veilig cocon: een knus gezin met moderne ouders. De buurt lijkt met zijn strak stratenplan en zijn uit grijs cement opgetrokken huizen geruststellend te zijn. Maar de hel waar de jongen in moet, begint op maandagochtend en eindigt op vrijdagavond. Kinderen kunnen immens wreed zijn voor mekaar en op de katholieke school waar de jongen zijn schoolbroek slijt zijn de leraars zo mogelijk nog wreedaardiger. De ik-figuur stottert en wordt al gauw uitgesloten en vernederd door zijn klasgenoten. De leraar moedigt dit enkel maar aan. Hij sluit vriendschap met het kneusje van de klas, Leonard Grünewald. Een jongetje met een stalen brilletje en altijd omhuld door een weeë geur van urine en brandend rubber. "Stinkdier, stinkdier" laat de leraar de klas bij tijd en wijle scanderen waarna de twee jongens moreel geknakt en in alle gelatenheid naar huis gaan.

Zuidelijke wandelweg is een zeer knappe, bespiegelende roman over de moeilijke jeugdjaren van de schrijver. Hij doet dat in de vorm van een terugblik. De protagonist, een alter-ego van de schrijver, is ondertussen getrouwd en vader van twee kinderen. Hij woont al dertig jaar lang niet meer in de rivierenbuurt. Maar omwille van zijn werk als tekenaar en vooral om af te rekenen met de demonen uit het verleden keert hij terug naar de bron. Een keten van associatieve herinneringen wordt opgeroepen bij zijn schijnbaar doelloze wandelingen door de buurt "als een jongen die van huis is weggevlucht en het moment van terugkeer nog even wil uitstellen". Ondanks het clichématig literair procédé van de nostalgische terugblik is "Zuidelijke wandelweg" een originele en poëtische roman. Net zoals in de romans van Patrick Modiano, waarover Gellings overigens een monografie schreef, gebeurt er niet veel maar wordt er heel veel gesuggereerd. De sfeertekening is voortreffelijk en universeel. De eerste zonnestralen die bladgoud op de tramrails leggen, verkeer dat opzwelt als de zee, gordijnen die worden opengetrokken. De gevoelens van heimwee en verlangen druipen van iedere pagina, maar van zelfmedelijden en tranerigheid is er geen sprake. Wel van ambivalente schuldgevoelens en het besef dat het verleden je nooit meer loslaat. Je kan verhuizen en luisteren naar de vogels boven het land maar in de verte zul je steeds nog het verkeer van de stad horen. Of anders gezegd: je blijft altijd een kind van de buurt waar je opgroeide. 

Paul Gellings: Zuidelijke wandelweg : roman, De Geus Breda, 2003, 157 p., € 16. ISBN 90-445-0305-7. Distributie: De Geus
Lees verder

Creative Commons Kiwi

In dit filmpje worden de Creative Commons licenties uitgelegd - Credits: Creative Commons Aotearoa New Zealand en Internet NZ.

Lees verder

Strandloop Heist 2011

Het had wat voeten in de aarde om tijdig aan de start te geraken van de strandloop van Heist. Tijd om op te warmen of te stretchen was er niet meer. Er waren ook dit jaar meer dan 1.000 deelnemers komen opdagen. De start van de strandloop was zoals gebruikelijk om 19.30 uur op het strand ter hoogte van het Heldenplein. We liepen langsheen de laagwaterlijn tot aan de Wielingen, het keerpunt van het 10 km parcours. Vooraf had ik getekend voor een tijd onder de 45 minuten. De eerste 5 kilometer ging het gezwind, met de wind in de rug. Mijn tussentijden waren voortreffelijk. De terugweg was het wind op kop. Ik heb het liever andersom. Ik sprak met de jonge loper naast mij af om op beurten de kop te nemen, van golfbreker naar golfbreker. We haalden heel wat andere deelnemers in en na een nijdig eindsprintje in het losse zand finishte ik in 41:35 (14,4 km/u). Dat was zes minuten sneller dan in Zeebrugge maar daar was het strand veel moeilijker te belopen. Niettemin een geslaagde test in het vooruitzicht van mijn vierde marathon. De conditie groeit, dat is nu wel duidelijk.  Oostende wordt de volgende strandloop.
1434. MEESE Laurent BEL 41:33 Klassement: 50ste (man) - 54ste (tot.) - TUSSENTIJDEN: 2.5 KM: 10:07 5.0 KM: 20:32.
Lees verder

Kopzorgen

-Photo Credits: Werner Hahn-
Vlak voor de start van een hardloopwedstrijd ben ik soms nog ongedurig aan het frunniken aan mijn schoenveters of startnummer. Maar ook wielrenners hebben blijkbaar veel aan hun hoofd als het uur van de waarheid naderbij komt. Kop op en rennen maar...
Lees verder

Nieuw jasje voor Digitale Bibliotheek

Het zomernummer van het vakblad Digitale Bibliotheek is zopas verschenen, met onder andere een inspirerend interview met Arno Reuser over open bronnen en  informatiebetrouwbaarheid. Voorts is er aandacht voor de LibrarySchool, een nieuwe academische opleiding voor de openbare bibliotheeksector. Edwin Mijnsbergen maakt samen met Rob Coers een evaluatie van de eerste fase van het 23 Dingen-programma. In de vaste rubrieken vind je mijn nieuwe column in de reeks Kladschrift van een museumbibliothecaris. Deze keer heb ik het over Broodjes en Boeken. Of hoe in landen als Groot-Brittannië bekeken wordt hoe collecties van weggesaneerde bibliotheken eventueel in lokale pubs, bij huisartsen of in winkels geïntegreerd kunnen worden. Het blad kreeg inmiddels ook een nieuwe lay-out met een aangepaste en duidelijke vormgeving, meer geschikt voor digitale content. Digitale Bibliotheek zal vanaf nummer 8 - dat eind augustus verschijnt - ook een inhoudelijke koerswijziging krijgen. DB zal zich specifiek richten op bedrijfs-, speciale- en universiteits- en hogeschoolbibliotheken, erfgoed, musea en archieven. En uiteraard zal de vinger stevig op de pols van de digitalisering gehouden worden. Noblesse oblige.
Lees verder

The Lady from Shangai

Film noir klassieker @ Cinematek (09.08.11).

I’d be innocent officially, but that’s a big word - inoccence. Stupid’s more like it. Well, everybody is somebody’s fool. The only way to stay out of trouble is to grow old, so I guess I’ll just concentrate on that. Maybe I’ll live so long that I will forget her. Maybe I’ll die trying.” - Michael O'Hara, The Lady from Shangai (Orson Welles, 1947)
Lees verder

Monopoly - sociale media editie

Bron: Flowtown's blog.

The games people play - in deze beroerde economische tijden waar de beurskoersen verder kelderen mag er ook eens gelachen geworden. Hier een voorbeeld van een sociale media versie van het beroemde Monopoly - spelbord. Deze grappige infographic is een creatie van flowtown blog. In plaats van naar de gevangenis mag je de Real World in (Go Outside). De treinstations van het originele bordspel zijn wel behouden. Als kind wilde ik die altijd kopen maar rijk werd ik er nooit van, the story of my life. Een andere sociale media variant van het  beroemde gezelschapsspel vind je bij Mashable. Laat de dobbelstenen maar rollen!
Lees verder

The Human Shape of the Planet

Bron: Views of the World
Map series die voorbeelden geven van de geografie van de wereld vanuit het perspectief van de bevolking. Deze online kaarten zijn een creatie van Benjamin D. Hennig, University of Sheffield. Uitgebreide informatie over dit project vind je op de website Views of the World. Een overzicht van alle landen vind je op World Populations Atlas.










Lees verder

De laatste stam

"De laatste stam" is het derde deel in de metafysische thrillercyclus met als spilfiguur de joodse archeoloog Ary Cohen. Eerder verschenen "Het Qumram-mysterie" en "De schat van de tempel", waarin telkens een andere godsdienst de rode draad vormt. In dit derde deel wordt het verband tussen het Japanse shintoïsme en het Hebreeuwse geloof uit de doeken gedaan. Cohen moet de resten onderzoeken van een man die meer dan tweeduizend jaar geleden vermoord werd, een Tibetaan die gestorven is met in zijn hand een fragment van een Hebreeuws manuscript geklemd. Met veel overgave stort Cohen zich op de studie van de Hebreeuwse tekst. Zijn missie leidt hem van Israël naar Japan en ten slotte naar een klooster in Tibet. Aanvankelijk wordt het mysterie, evenredig met het gevaar, enkel maar groter. Het licht begint pas te dagen als hij de gevaarlijke sekte van Ono in het vizier krijgt. Als hij in Kyoto zijn grote liefde Jane -- die als CIA-agente aan dezelfde zaak werkt -- opnieuw ontmoet, binden ze samen de strijd aan tegen de sekte.

In "De laatste stam" laat Eliette Abécassis de teugels wat losser dan in de voorgaande delen. Ze lijkt er een erezaak van te maken om verschillende genres in haar roman te bestrijken. Van goed gedocumenteerde historische roman evolueert het naar bloedstollende thriller, om ten slotte als een pastiche op de avonturenroman te eindigen. Gevechtscènes in de allerbeste kungfutraditie worden afgewisseld met filosofische passages over o.m. het boeddhisme en de wegen van de samoerai. De geloofwaardigheid van de personages lijdt hier wel wat onder: Jane lijkt wel weggelopen uit een 'James Bond'-film en Ary Cohen treedt in de voetsporen van Indiana Jones, maar dan wel als een avonturier met torenhoge spirituele ambities. Een vechtjas die door zijn leermeester opgeleid wordt in de oosterse gevechtskunst en die tegelijkertijd als een rabbi in vermomming door het leven gaat. Het levert enkele al dan niet gewilde humoristische momenten op. Kortom, "De laatste stam" is gesneden koek voor de literaire omnivoor: spanning, eruditie en humor verenigd in één boekband.

Eliette Abécassis: De laatste stam, Anthos Amsterdam, 2005, 267 p., € 19,95. ISBN 90-8549-022-7. Vert. van: La dernière tribu door Nini Wielink. Distributie: Standaard uitgeverij
Lees verder

Lopen voor vrede in Flanders Fields

Panoramic image of Ypres in Belgium from 1919,...Image via Wikipedia.
De kogel is door de kerk. Op 11 september loop ik de  In Flanders Fields marathon 2011. Deze marathon in de Westhoek loopt door de beschermde IJzervallei en zal mijn vierde marathon worden. Het is wel de allereerste die ik in eigen land zal lopen. De start wordt gegeven in Nieuwpoort-stad. Langs de IJzer lopen we richting Diksmuide, en via de Ieperlee naar Ieper. Het is een kleinschalige wedstrijd in het teken van de vrede, en om te herinneren hoe zinloos geweld is. Er wordt ook gelopen voor een goed doel. Dit jaar is dat een actie tegen landmijnen. Je krijgt eveneens een borstnummer met twee namen, je eigen naam en de naam van een gesneuvelde soldaat. Tegen zoveel symboliek ben ik niet bestand, ik moest me wel inschrijven. Na de grootschalige city-marathons van Parijs en Luxemburg waar ik aangemoedigd werd door duizenden toeschowers zal de IFF meer op mijn eenzame tocht in het Eifelpark gelijken. Toen was het mistig en druilerig en ik heb zo'n vermoeden dat het nu niet anders zal zijn. Het worden dus lange rechte stukken langs de slagvelden van de eerste wereldoorlog, met weinig toeschouwers en weinig andere lopers. Lopen voor vrede in de Westhoek  is overigens zoals roepen om water in de woestijn. De marathon eindigt na 42,195 kilometer maar de wapenwedloop gaat overal ter wereld eindeloos verder.

Soundtrack: Piano Magic - Artists' Rifles (Rocket Girl, 2000)

Lees verder