De klonen van WikiLeaks

De in 2006 opgerichte WikiLeaks krijgt steeds meer klonen. Hier een overzicht van mirrors en klonen. Deze URL's functioneren als klonen die niet alleen toegang bieden tot een deel  van het beschikbare materiaal op de homesite maar serveren ook een soortgelijke functie als Wikileaks, maar dan onafhankelijk van die groep. Elke kloon biedt een toegevoegde waarde door zich te richten op een specifiek thema of  op een regio.  Er is met  HaikuLeals een website bij die zelfs de voorzitter van de Europese Raad Herman Van Rompuy zou kunnen interesseren.  OpenLeaks is eind 2010 nog niet online. Deze lijst is overigens verre van volledig, er zijn ongetwijfeld nog andere functionerende klonen out there die fungeren zoals Julian Assange het verwoordt: als' publisher of last resort'.

WikiLeaks klonen
BrusselsLeaks; Balkan Leaks; Haikuleaks Cable; Indoleaks; IsraeliLeaks; OpenLeaks (nog niet operationeel); PinoyLeaks; PirateLeaks; Rospil; Thaileaks; Tunileaks
Lees verder

Woorden van het jaar

Bibmans woorden van het jaar 2010 via Worldle
Lees verder

Rockin Around The Christmas Tree

Rockin Around The Christmas Tree, een compositie van Johnny Marks, werd voor het eerst gezongen door de legendarische Brenda Lee in 1958 (Decca). Ze was toen amper 14 jaar. Het werd echter met enkele jaren vertraging een echte kersthit. Er zijn al enkele parodieën op gemaakt, waarbij de fameuze Shoppin Around for a Christmas Tree van Bob Rivers: "Shoppin’ around for Christmas trees/ What a crappy holiday/ Today they smell so fresh and green/ They’ll be dead on Christmas Day." Ook leuk is de versie van Kim Wilde en Mel Smith uit 1987. Het was een single ten voordele van Comic Relief en een parodie op het populaire jaren tachtig  duo "Mel & Kim". Deze versie bereikte # 3 in de UK Singles Chart. Meer illustere kerstsongs vind je in Tis The Season op Indie Shuffle. Vooral de vrolijke versie van Jinglebell Rock van Arcade Fire en het ironische That Was the Worst Christmas Ever van Sufjan Stevens zijn echte aanraders.


Lees verder

Vrolijk Kerstfeest!


Aan alle lezers een Vrolijk Kerstfeest gewenst!

Hartelijke dank voor uw steun en stem bij de Bib Web Awards
Mijn Zilveren Web Award bij de biblioblogs was een mooi vervroegd kerstgeschenk!
Lees verder

Dansen op Asfalt

Marieke Prinsen Geerlings (1950) was jarenlang kind aan huis in de Britse popscene en experimenteerde er met geestesverruimende middelen en relaties. Ze werkte nadien, terug in Nederland, onder meer als vertaalster en scenariste publiceerde al enkele verhalen in de Volkskrant en Vrij Nederland. Dansen op Asfalt is haar langverwachte romandebuut. Het is een megalomaan boek geworden, een heuse krachttoer die drie decennia omspant en waarin fictie en feiten vrolijk door elkaar lopen. Het vangt aan in 1961 met de bouw van de Berlijnse muur en eindigt in 1989 met de val van diezelfde Muur.

Er zijn drie protagonisten die allen een tragische belevenis moeten verwerken. Zo zag Misja Levi op zevenjarige leeftijd zijn eigen vader - een popmuzikant- van een klif springen. De jongen trok zich nadien terug in zijn eigen fantasiewereld en weigerde nog te communiceren. De andere protagonisten zijn al even ongelukkig. Giselle wordt door haar aan drugs verslaafde moeder verwaarloosd en besluit weg te vluchten. Ruben Witkamp tenslotte groeit op in een streng gereformeerde familie. Zijn vlucht naar vrijheid eindigt in decadentie van de Amsterdamse gayscene. Hij verdient zijn kost als excentriek uitgedoste prostituee. Naast deze fictieve personages zijn er tal van reële personen die hun opwachting maken. Veel iconen uit de popcultuur zoals David Bowie, The Beach Boys, Jim Morrison en John Lennon maken hun opwachting. Daarnaast spelen ook Che Guevara, Rudolf Noerejev, Yukio Mishima en Charles Manson een belangrijke rol in deze intrigerende kroniek van de twintigste eeuw. De kantelmomenten in het leven van de protagonisten spelen zich af tegen de achtergrond van historische keerpunten zoals de val van de Muur, het neerslaan van studentenprotest op het Plein van de Hemelse Vrede en de moord op Sitting Bull.

De roman vangt aan met een pakkende scène waarin de zelfmoord van de vader van Misja Levi verweven wordt met het laatste concert van David Bowie als Ziggy Stardust in de Hammersmith Odeon in London. Deze rock and roll suicide zet de toon voor de rest van de roman die onderverdeeld is in vijf bedrijven. Het kost wat moeite om je als lezer in te werken. Marieke Prinsen Geerligs schakelt voortdurend van de ene tijdspanne naar de andere. Na verloop van tijd is het moeilijk om de bomen door het bos nog te zien. De grenzen tussen feiten en fictie vervagen en net als in Forrest Gump van Winston Groom maken de personages historische gebeurtenissen zoals de val van de Berlijnse muur van dichtbij mee. De verwijzingen naar de wereldgeschiedenis geven de vrijheidsdrang van protagonisten een universeel karakter. Hun driehoeksverhouding kan niet anders dan noodlottig aflopen.

Marieke Prinsen Geerlings laat met haar zwierig geschreven debuut zowel de fans van de popcultuur, de romantische zielen en de historici aan hun trekken komen. En dat is zowel de sterkte als de zwakte van deze 379 bladzijden tellende roman. Less is more is hier niet aan de orde. Dans, popmuziek, theater, wereldpolitiek en de opkomst van Aids. Alles wordt met alles verweven in deze alternatieve geschiedschrijving waarin het verglijden van de tijd de rode draad is. Deze literaire techniek levert enkele surrealistische passages op waar Jim Morrisson of David Bowie over kunst en perceptie filosoferen, doorleefde passages ook waarin het spel met de tijd voor magie zorgt. Maar even vaak zorgt de wijdlopende verhaallijn voor inzinkingen in de spanningsboog. Dansen op het asfalt is een virtuoze maar ook uitputtende eclectische postmoderne roman.

Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en gepubliceerd in De leeswolf, jaargang 16, nr 9 - december 2010

Dansen op asfalt
Marieke Prinsen Geerligs
Augustus, 2010, 384 p.
ISBN 9789045703206
Lees verder

Google Body Browser

De reis door het menselijke lichaam was ooit het scenario van de legendarische Hollywood-film “Fantastic Voyage”, nu biedt Google een tool aan om na de ruimte, de aarde, de maan en de diepzee het menselijk lichaam te exploreren. De Google Body browser is gebaseerd op hetzelfde principe als Google Maps en gebruikt een 3D-model van een mens die tot in het detail is uitgetekend. Aan de linkerkant heb je een balk waarmee je steeds dieper in het lichaam kan kijken. Door met de muis over de verschillende delen van het lichaam te gaan, kan je zien hoe ze heten. Zoeken naar een orgaan of specifiek bot is ook mogelijk. Tot de kleinste uithoek kan je dus het menselijk lichaam lokaliseren en bekijken via deze Google body browser. Zo gaat het van het niveau van de huid tot aan het kale skelet en alles er tussenin. Zo zijn spieren, organen en bloedvaten terug te vinden. Voorwaarde is wel dat je over een recente browser beschikt die WebGL ondersteunt. Voorbeelden van dergelijke browsers zijn Google Chrome v.9 en Firefox v.4. Via Internet Explorer zal de browser niet werken. Op deze site kan je verifiëren of je browser WebGL ondersteunt.
Lees verder

New rule for Science Journalism

Cartoon by Zach Weiner
Lees verder

Koning Winter

Koning winter blijft heer en meester
Lees verder

Muziek top 10 (2010)

Sign of the times: het is een goede traditie dat ik medio december bibmans muziek top 10 presenteer. Er waren dit jaar voortreffelijke albums van Junip, the National, Deftones, Interpol, The Stars, Caribou en Beach House. En er was vooral ook het knappe debuut van Warpaint, een superieure all female artrock band die net als the XX op 21ste eeuwse wijze de blues bezingt. Verder waren er heel veel interessante re-issues van het beste uit de jaren tachtig en negentig. Zo kreeg Disintegration, het sombere meesterwerk van The Cure een Robert Smith beter passend XXL-jasje toegemeten. Het originele album, de live versie en de demo's verzameld in een jubileum-editie. Ook 'Philophobia' - het door Charles Bukowski begeesterde album van het Schotse duo Arab Strap - kreeg een welverdiende deluxe heruitgave. Hier bevat de bonus cd ijzersterke live versies van cultklassiekers als I Would've Liked Me A Lot Last Night (T in the Park '98) en Here We Go. Na enig getalm besliste ik echter om niet langer albums te selecteren maar om de beste nummers van het jaar op te lijsten, dat weerspiegelt beter het (mp3) luisteren anno 2010. Hier een dwarsdoorsnede van wat ik dit jaar het meest afspeelde. Zo danst de adembenemende  Robyn als een diva de top 10 binnen. En ook good old  Bob Dylan is present, weliswaar in zijn jongste gedaante.  De heruitgaves van The Witmark Demos 1962-1964  en The Original Mono Recordings behoren tot het beste wat 2010 te bieden had.


Muziek Top 10 (2010)

  1. Interpol: "Success"
  2. Arcade Fire: "We Used to Wait"
  3. Junip: "In Every Direction"
  4. Beat Connection: "Always On"
  5. Tom Petty and the Heartbreakers: "The Trip to Pirate's Cove"
  6. Robyn: "Dancing on My Own"
  7. Bob Dylan: "Girl From The North Country"
  8. Deftones, "Diamond Eyes"
  9. The Cure vs. Bob Marley: "Waiting In Heaven (mash-up)"
  10. Massive Attack feat. Hope Sandoval: "Paradise Circus"
Lees verder

Eilandjes in woelige digitale baren

-La Borgne Agasse, Elsene-
Met de platenwinkels is het zo goed als gedaan, daar berichtte ik eerder al over. Eind 2010 zijn er gelukkig wel nog heel wat antiquariaten en tweedehandsboekenwinkels. Ook al gaan er her en der onherroepelijk winkels dicht, ook in de Brusselse binnnenstad.  Zo stopt de uitbater  van de gerenommeerde kunstboekhandel Posada ermee. Volgens de inmiddels 70 - jarige uitbater staat daar de hoogte boekenkast ter wereld. De inbouwkast is drie verdiepingen hoog en telt meer dan 30.000 boeken. Benieuwd of er iemand geïnteresseerd is om deze zaak over te nemen. In Elsene, in de Matongéwijk, heb je wel nog de illustere boekhandel La Borgne Agasse. Nog zo'n ouderwetse winkel die er als Klieder & Vlek uit de Harry Potterboeken uitziet.  Het pand is dringend aan een renovatie toe maar binnen vind je er nog een schat aan oude boeken. Je vindt er naslagwerken over Margritte,  Knocke-sur-Mer maar ook Vlaams-nationalistische literatuur zoals 'Op zoek naar een vaderland' of 'Het Vlaamsche Volk'. Fotoboeken over Henri-Cartier Bresson (L'art sans art) staan er broederlijk naast romans van Boris Vian (Chroniques du Jazz), Fernando Pessoa, Haruki Murakami en een boek over de oude buurttram. Het is een eclectische verzameling boeken die de tijd niet alleen reflecteert maar ook negeert. Erg hoog zal de omzet van deze boekhandelaar niet zijn. Maar wie tevreden is, is goed betaald. In onze age of e-books zijn boekenwinkeltjes als La Borgne Agasse eilandjes in woelige digitale baren.  We moeten ze net als bibliotheken koesteren, deze laatste bastions van het papieren boek.

Anoulstraat, 30 
Tel. 02.511.84.42
Lees verder

De terugkeer van Ray Banana

-Ted Benoît - Ray Banana-
Liefhebbers van de klare lijn kunnen zich in de handen wrijven. De Franse tekenaar Ted Benoît, 63 jaar ondertusen, kondigde op zijn blog "les pensées improbables de Ray Banana" de terugkeer van de beroemde Ray Banana aan. Een personage dat eind jaren zeventig en in de jaren tachtig in Frankrijk furore maakte als stripheld. Het was een geslaagde pastiche op de film noir uit de jaren vijftig. Er verschenen ook twee albums in Nederlandse vertaling. Benoît tekende later ook 'De zaak Blake' uit de Blake en Mortimer serie op scenario van Jean Van Hamme. Hij stapte vervolgens ontgoocheld uit de stripwereld om als tekenaar in de reclamesector aan de slag te gaan omdat hij volgens de stripuitgevers te traag werkte. Een hoge post in de ambtenarij had dus ook gekund. Inmiddels heeft hij al drie pagina's af van de nieuwe strip, maar hij deed er naar eigen zeggen wel drie jaar over. De werktitel luidt ‘Rio de las animas’. Op zijn  grappige webblog kan je alvast de vorderingen volgen. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd.
Bron: Stripgids Jaargang 5, tweede reeks, nr. 22.
Lees verder

Spectaculaire ontsnappingen uit het Natuurhistorisch Museum


Bibman stelt met plezier twee nieuwe reeksen voor: in Museumaffiches zal ik een aantal van mijn favoriete posters van voorbije tijdelijke tentoonstellingen presenteren. In de eerste plaats zullen dat affiches van het Museum voor Natuurwetenschappen zijn. Maar het kunnen even goed posters van het Koninklijk Museum van Kunst en Geschiedenis of het Stripmuseum zijn. Over strips gesproken: nogal wat tekenaars hebben het museum als setting voor hun strip uitgekozen. Het is zeker de moeite om daar een overzicht van te geven in Museum verstript. Later meer hierover. De eerste affiche die ik vandaag voorstel is die van «Spectaculaire ontsnappingen uit het Natuurhistorisch Museum», een tijdelijke expo die liep van 28 juni tot 26 augustus 1990. De prachtige aquarel is van de hand van Marcel Siraut. Hij toonde hoe onze prehistorische museumbewoners op stap gaan langs de mooiste plekjes van Brussel. De wandeling vangt aan in het prachtige Leopoldpark, waar het verleden en het heden zo sterk met elkaar versmolten zijn.
Lees verder

Ondergrondse uren

Na de onovertroffen bestseller  No en ik dat onlangs verfilmd werd,  is de Parisienne Delphine de Vigan met Ondergrondse uren aan haar vijfde roman toe. Het is een afdaling tot de diepste krochten van de menselijke ziel. Setting is opnieuw het grootstedelijke Parijs. De twee protagonisten maken allebei een uitgebluste indruk. De veertigjarige Mathilde, moeder van drie zonen, is al tien jaar weduwe en verzeilt in een erg lastig parket op haar werk. Het kleinzielige afdelingshoofd maakt haar het leven steeds zuurder, degradeert en vernedert haar in het bijzijn van haar team. Het gaat van kwaad naar erger en het dagelijkse pendelen naar haar werk wordt steeds zwaarder om dragen. Een mentale inzinking hangt als een zwaard van Damocles boven haar hoofd. De andere protagonist vergaat het al niet veel beter. Thibault is noodhulparts en brak na lang tobben definitief met Lila, zijn vriendin. Haar afstandelijkheid en onverschilligheid kon hij niet langer verdragen. Terwijl Mathilde dagelijks ondergronds gaat om de metro te nemen, rijdt Thibault van de ene patiënt naar de andere. De neuroses en de slepende wanhoop van de anonieme stedelingen maken hem er niet vrolijker op.

Ondergrondse uren is net zoals No en ik een hoogst bevreemdende roman. De intrige is flinterdun en de monotonie verveelt aanvankelijk. Naderhand word je echter onweerstaanbaar in het lethargische, herfstige universum van Vigan gezogen. Het is alsof je de bitterheid en de melancholie van haar personages kan proeven. Hun drijfveren en onvervulbare verlangens zijn herkenbaar en universeel. Het grootstedelijke leven wordt niet bepaald bezongen. Wanhoop en eenzaamheid vormen de rode draad van deze beklemmende roman. De metro symboliseert de troosteloze koortsigheid die de dagelijkse realiteit van Metro. Boulot. Dodo zo kenmerkt. Het is zoals de protagoniste ergens opmerkt ‘happen naar zuurstof tussen mensen die gemiddeld niet meer dan anderhalf stuk zeep per jaar gebruiken’. De pendelaars zitten mekaar zo dicht op de huid dat ze het in stilte willen uitschreeuwen. Wie op zoek is naar muurzoete romantiek en escapisme is bij Delphine De Vigan duidelijk aan het verkeerde adres. Ze hekelt de onmenselijkheid van de hedendaagse bedrijfscultuur en in een adem doorprikt ze ook nog eens de clichés van de romantische literatuur. Vluchtige ontmoetingen groeien hier niet uit tot gelukkige relaties. In een atmosferisch en repetitief proza schetst Vigan de stad als ‘een oorverdovende illusie, met haar eigen ritme, haast en spitsuren’. Voor liefde en of een humoristische kwinkslag is hier geen plaats. In zo’n klimaat wenkt de afgrond al snel. Het resulteert in een onverbloemd en brutaal beeld van de dagelijkse ratrace en het onvermogen om eraan te ontsnappen. Ondergrondse uren haalde de shortlist van de Prix de Goncourt en laat de lezers verweesd en met een krop in de keel achter.

Recensie geschreven in opdracht van Vlabin-VBC en gepubliceerd in De leeswolf 2010, jaargang 16, nr 8 - november
.

Delphine De Vigan: Ondergrondse uren, Nieuw Amsterdam Amsterdam, 2010, 270 p., € 17,95
ISBN 9789046807248. Vert. van: Les heures souterraines door Djamila Bekkour
Lees verder

Uitreiking Bib Web Awards

-Photo credits: Dries De Mesel-
Vanavond werden in de bibliotheekschool van Gent de Bib Web Awards uitgereikt. In aanwezigheid van Minister van cultuur Joke Schauvliege werden er een pak prijzen uitgedeeld. Ik won de Zilveren Web Award in de categorie biblioblogs, een vervroegd kerstgeschenk is dat. Het stemresultaat werd bereikt door samenvoeging van de publiekstemmen (50%), de vakjury (25%) en die van de cursisten (25%). Dank aan iedereen die op mij gestemd heeft! Het is niet onopgemerkt gebleven. Bij de Prijs van de Vakjury - dat de tien categoriëen overlapte - werd ik eveneens de runner-up. Hier strandde Bibliothecaris in Blog op 1 punt van de uiteindelijke winnaar, de blog van de openbare bibliotheek van Kortrijk.  Dit is een mooie erkenning van een aantal vakgenoten die mij na aan het hart liggen. Winnaar bij de biblioblogs werd occamsrazorlibrary, de eigenzinnige en wondermooie blog van de mysterieuze Occy, die door ziekte jammer genoeg niet aanwezig kon zijn. BibIDee ging met de Bronzen Web Award lopen.

De gemeenschappelijke catalogus van federale bibliotheken behaalde een fraaie vijfde plaats in de categorie catalogi. Hier was de concurrentie zeer groot. Cabrio ging voor de neus van zoeken.bibliotheek.be met de gouden award lopen. Bij de bibliotheekblogs werd het een West-Vlaams onderonsje met Ieper, Kortrijk en Brugge bij de winnaars. De prijs van de Bibliotheekschool ging enigszins verrassend maar niet ten onrechte naar bezige bij en fervent twitteraar @librarian.be. Ik eindigde in dat klassement als zesde. Ook mooi was dat de Publieksprijs naar de Luisterpuntbibliotheek ging. Binnenkort verschijnt in Digitale Bibliotheek een artikel van mijn hand over deze bibliotheek die een bijzonder fraai verhaal aan het schrijven is.

Begin oktober vierde ik de vijfde verjaardag van mijn blog met het overschrijden van de drempel van een kwart miljoen bezoekers. In mijn allereerste post van 1 oktober 2005 vroeg ik mij af of bibliothecarissen een uitstervend ras waren. Vijf jaar later sta ik nog altijd achter de woorden die ik toen neerpende. Deze zilveren award is een mooie stimulans om nog enkele jaren verder te bloggen. Een dikke proficiat tenslotte aan docente Eva Simon en haar cursisten van de Gentse bibliotheekschool voor de vlekkeloze organisatie van dit event dat het kruim van de biblio web 2.0 sector en toekomstige bibliothecarissen broederlijk verenigde.

Biblioblogs top 3
occamsrazorlibrary (Occy)
Bibliothecaris in blog (Laurent Meese)
BiB IDee (Ilse Depré)

Lees verder

Eindejaarsadministratie

Het einde van het jaar komt in zicht. Tijd van vrede en kerstlichtjes, versierde bomen en vrolijke glühweingezichtjes. Maar vooral ook van de obligate controle van de uitgaven en eindafrekeningen, de finale projectrapporten en - last but not least - het koortsachtig verzamelen van kerstgeschenken.

Cartoon van Dave Walker. Bron: We Blog Cartoons.


Lees verder

Domweg gelukkig, in de Vautierstraat



De Vautierstraat in Brussel - de straat met de steile helling - is bekend van het Wiertzmuseum en vooral het KBIN. De eerste foto (postkaart) toont de straat in 1910. Ook toen had je blijkbaar wandelaars die zonder veel omkijken de straat overstaken, alleen was het risico toen net iets minder groot dan vandaag. In de verte - boven aan de helling - zie je de gevel van het toenmalige Koninklijk Natuurhistorisch Museum. De tweede foto is getrokken met mijn mobieltje op een mooie maar frisse decemberdag in 2010, dus precies een eeuw later. Links bovenaan de foto, deels verscholen achter de boomkruin,  zie je de hoogbouw uitsteken van het inmiddels tot imposant instituut uitgegroeide natuurhistorisch museum. Let ook op het grote aantal zebrapaden die de voetganger anno 2010 heelhuids naar de overkant moet brengen.
Lees verder

E-reader onder de kerstboom

Er bestaan van die ongeschreven wetten. Zo weten ervaren reizigers dat het not done is om tijdens de spitsuren links op een roltrap te gaan postvatten. Voor bibliothecarissen is er ook zo’n wet. Je mag je tijdens bijeenkomsten met vakgenoten nooit als onvoorwaardelijk voorstander van e-books uiten. Pek en veren voor de onverlaat die papieren boeken nu al definitief afzweert. Daarvoor zijn er nog teveel onzekerheden en twijfels omtrent de dragers en vooral ook over de schimmige licenties. Koop je een papieren boek, dan is het tot in de eeuwigheid jouw bezit. Je kan het doorgeven of wegschenken. Bij digitale boeken is dat allesbehalve vanzelfsprekend. Zelfs hardop lezen is door sommige uitgevers niet toegelaten. Niet dat ik daar zo’n groot fan van ben, maar voor kinderboeken kan dat wel handig zijn.


Niettemin horen we elk jaar hetzelfde refreintje, vooral als de feestdagen eraan komen en de lege plek onder de kerstboom opgevuld moet worden. Dat de doorbraak van e-books er nu echt wel snel zal aankomen en dat je niet zonder eReader door het leven kan. Ik hoor het als pionier in slow motion graag zeggen. Toen de eerste iPods en MP3-spelers al op de markt waren, liep ik nog een hele tijd met zo’n grote, onhandige discman rond. In mijn tas zeulde ik altijd een handvol cd’s mee, meestal de verkeerde. Wat was het een verademing toen ik het genot van een volwaardige elektronische muziekbibliotheek leerde kennen. Hoefde ik enkel nog boeken mee te sleuren. Nu ben ik dus van plan om opnieuw overstag te gaan en een leestoestel aan te schaffen. Ik wil met eigen ogen vaststellen hoe het met de leeskwaliteit en het leesgenot gesteld is. Rest de vraag welk type ik zal kiezen. Wekelijks komt er wel ergens een nieuw model uit. Ik heb zo’n vermoeden dat als ik maar lang genoeg treuzel, er een nog beter apparaatje op de markt zal verschijnen. Eentje met een touchscreen of met een extra kleurenscherm. Je weet maar nooit.

Het publieke domein biedt al een enorm aanbod aan gratis titels, maar hoeveel Nederlandstalige boeken zijn er elektronisch al verkrijgbaar? Op de Vlaamse website e-boek.org vind je enkele duizenden Nederlandstalige digitale boeken. Echt indrukwekkend is dat cijfer nog niet. Dat je de nieuwste Pieter Aspe kan downloaden, daar twijfel ik niet aan. Maar wat met boeken van minder bekende auteurs als L.H. Wiener? Of de cyclus “De tandeloze tijd” van A.F.Th. van der Heijden? Het lijkt mij overigens niet echt opportuun om zo’n pil digitaal te lezen. Vooral voor non-fictie biedt de eReader perspectieven, met een zoekfunctie die het mogelijk maakt om informatie op te vragen uit eerder opgeslagen artikels en boeken.

De definitieve doorbraak van e-books hoeft overigens het einde van het papieren boek niet meteen in te luiden. Beiden zullen wel nog een hele tijd samengaan. Op langere termijn is het echter duidelijk dat papier enkel nog als print on demand zal overleven. Er zijn te veel voordelen aan e-books. Mits een goede recyclebaarheid van de e-waste is de milieuvriendelijkheid de grootste troef. E-books zijn ook beduidend goedkoper in aankoop. En wat te zeggen van de plaatsbesparing? Een argument dat geen enkele bibliothecaris ongevoelig kan laten.

Er zijn echter wel enkele nadelen. Het zou doodzonde zijn om kunstboeken of fotoboeken op een klein schermpje te bekijken. En e-books zie je ook niet liggen onder de kerstboom. Verder geloof ik ook nogal sterk in het adagium 'zeg me wat je leest, en ik zal zeggen wie je bent'. Op openbare plaatsen is het altijd leuk om na te gaan wie wat aan het lezen is. Met een eReader wordt dat zonder de wet te overtreden onmogelijk. Aan creatieve geesten om daar een mouw aan te passen.


kladschrift van een museumbibliothecaris, dl.7
Oorspronkelijk gepubliceerd in het tijdschrift 'Digitale Bibliotheek' jaargang 1, nummer 7, 2009, p.9.
Lees verder

Aardige jongens

Patrick Modiano, zoon van een Antwerpse actrice en een Joods-Italiaanse zakenman,  heeft een heel coherent en bijzonder oeuvre bijeen geschreven. Van zijn grimmige debuut, De plaats van de ster, tot Hondelente  en  In het café van de verloren jeugd  vertoont iedere roman sporen van wat men la 'petite musique de Modiano' is gaan noemen: minimalistisch maar pakkend en melancholisch getint proza. In een ogenschijnlijk sobere, maar uitermate suggestieve taal confronteert hij het heden met het verleden. Schoolvoorbeeld van dit procédé is de voortreffelijke roman Aardige jongens. Een mijmerende verteller haalt herinneringen op aan zijn collegejaren in het internaat Valvert. Twintig jaar later blijkt dat bijna geen enkele oud-student het geluk gevonden heeft. Valvert had hen nauwelijks op het leven voorbereid, allen zijn ze vereenzaamd of op de dool geraakt. Bij het weerzien van die gewezen kameraden laat de verteller - een alter ego van Modiano - zijn herinneringen de vrije loop. De milde weemoed slaat uiteindelijk om in berusting. Een terugkeer naar het geluk van weleer is uitgesloten. In april 2011 geeft Em. Querido  met  'De horizon' een nieuwe Nederlandse vertaling van een roman van Modiano uit,  in een vertaling van Maarten Elzinga. Een uitgave om naar uit te kijken.

Update van een recensie oorspronkelijk gepubliceerd in het maandblad Leesidee.

Patrick Modiano: Aardige jongens
Oorspronkelijke titel: De si braves garçons
Manteau, 1996
ISBN: 90-223-1405-7
Lees verder

Geschiedenis van een Belgische wereldomroep

In 1995 vierde Radio Vlaanderen Internationaal haar vijftigste verjaardag. Toenmalig directeur Jacques Vandersichelen schreef toen met '50 jaar vriendschapsbode' het verhaal van deze Belgische wereldomroep. Tien jaar later, in 2005, kreeg RVi met VRT-Internationaal en nieuwe naam en werd de uitzendpolitiek grondig herbekeken. Uitzendingen in het Frans, Duits en Engels werden geschrapt. De Nederlandstalige uitzendingen werden grotendeels overgenomen van de binnenlandse radionetten. VRT-Internationaal begon net als vele andere publieke omroepen zoals RTBf, ORF en SSR SRG Idée Suise de internationale uitzendingen te vervangen door nationale uitzendingen op satelliet al dan niet aangevuld met kortegolf voor bepaalde Zuid-Europese regio's. In zijn kroniek verhaalt Jacques Vandersichelen de geschiedenis van het kleine broertje van de toenmalige BRTN, opgericht na de bevrijding en toen nog Werelddienst genoemd. De dienst was verantwoordelijk voor de verbinding van België met Belgisch Kongo. Ook na de onafhankelijkheid van Kongo behield de wereldomroep haar nut voor de BRTN, al was het maar om het spel der benoemingen en bevorderingen te spelen. Het bleef een relatief kleine wereldomroep, met weinig aanzien in de internationale radiowereld, vooral bedoeld voor de zeelieden en de paters en de zusters in de missies. Programma's als 'groetjes voor onze zeevarenden' en de 'ligging van de Belgische zeeschepen' waren heel belangrijk in een satelliet en internetloze tijd. Met de naamsverandering en de nieuwe uitzendstructuur gaf de RVi zich in 2005 een broodnodig nieuw elan. '50 jaar vriendschapsbode' is een sec maar vlot leesbaar chronologisch relaas van een woelige radiogeschiedenis waarin Vandersichelen aantoont hoe moeilijk de vroegere Vriendschapsbode het had om het hoofd boven water te houden door financiële moeilijkheden en besparingen. De missie bleef echter steeds onveranderd: Vlamingen buiten de grenzen informeren en Vlaanderen in de wereld bekend maken met uitzendingen in andere talen.

Update van een artikel dat in opdracht van Vlabin geschreven werd, oorspronkelijk gepubliceerd in het maandblad Leesidee.

Jacques Vandersichelen
50 jaar vriendschapsbode: het verhaal van de Belgische wereldomroep 1945-1995
120 p, ill.
ISBN: 90-5312-045-9
Lees verder

Aantrekkelijkste stripheldinnnen

Bron: Stripspeciaalzaak.be

In de reeks listmania: een overzicht van de aantrekkelijkste stripheldinnnen uit Belgische en internationale strips, graphic novels en cartoons. Het is uitgegroeid tot een top 540 vol prachtig getekende heldinnen en de ontknoping moet nog volgen. Maandag volgt op de website van de Stripspeciaalzaak de ultieme top 50. Ik tip alvast op Isabelle Avondrood en Duifje Vleugelslag.
Lees verder

Life in the Antarctic

Life in the Antarctic.
London : Gowans & Gray, 1907. - 67 p. : ill.
Gowan's Nature Books.

Digitale versies: Open Library - Biodiversity Heritage Library
Lees verder

As times goes by

"I love the rain - it washes memories off the sidewalk of life."  Woody Allen viert vandaag zijn 75ste verjaardag. Een van zijn glansrollen als acteur was in Play it again, Sam, een Amerikaanse filmkomedie uit 1972, geregisseerd door Herbert Ross. Woody Allen schreef het scenario en speelde met brio de hoofdrol. De oorspronkelijke titel was overigens ‘Aspirins for Three’. Het is een prachtige ode aan de filmklassieker Casablanca met Humphrey Bogart en Ingrid Bergman. De titel is ontleend aan de beroemde scène waarin Ingrid Bergman aan de pianist vraagt nog eens ‘As times goes by’ te spelen: "Play it again, Sam, for old times' sake." Het is het verhaal van de sullige en neurotische filmcriticus Allan die advies krijgt van Humphrey Bogart. By day he is Woody Allen. But When Night Falls And The Moon Rises, Humphrey Bogart Strikes Again.
Lees verder

In Memoriam Leslie Nielsen (1926-2010)

Acteur Leslie Nielsen overleed eergisteren op 84-jarige leeftijd aan een longontsteking. Ik was vroeger gek op een aantal van zijn kaskrakers zoals Airplane! en de overbekende Naked Gun films, een voortzetting van de legendarische politieserie Police Squad! Voor velen - ook in mijn naaste omgeving - was deze slapstick en aaneenrijging van dolkomische en absurde situaties smakeloos en quasi ongenietbaar. Maar eigenlijk bracht Leslie Nielsen  samen met de gebroeders Zucker  de slapstick van de allereerste komische films - genre Laurel en Hardy - over naar de jaren tachtig en negentig van de 20ste eeuw. Onnavolgbaar hoe hij te midden van de meest gekke situaties altijd zijn cool bewaarde en met uitgestreken gezicht een laconieke  of stompzinnige repliek afvuurde. Zijn grijze haartooi en strakke mimiek gaven hem een serieux die het contrast met de knotsgekke situaties alleen maar groter maakte. Hij was in zijn rol van klungelende rechercheur Frank Drebinde de perfecte personificatie van 'the straight man' in  al die 'over-the-top plots'. Dat er in zijn omvangrijke carrière ook een aantal commerciële en artistieke miskleunen gemaakt werden en het recept van  filmparodieën  tot de laatste druppel uitgemolken werd, bedek ik graag met de mantel der liefde. Zelfs in die zogezegde B-films waren er altijd minstens een handvol scènes en dialogen die je een lachstuip van jewelste konden bezorgen. Het belang van humor wordt al te vaak onderschat. Rest in peace Leslie Nielsen, we won't call you Shirley.


Lees verder