Dodo, schilderij van Ustad Mansur (1625), bron: Natuurinformatie.nl
Een vijfde van alle vogelsoorten is volgens BirdLife International met uitsterven bedreigd. De lijst van uitgestorven vogels is ondertussen al oplopen tot meer dan 130! In ons land behoren de roodhalsgans en de witkopeend tot de bedreigde soorten. Kwetsbaar zijn de waterrietzanger (doortrekker), de dwerggans (wintergast) en de grote trap (dwaalgast). Wereldwijd is de Madagaskardodaars – een kleine futensoort – inmiddels uitgestorven door de menselijke ingrepen in kwetsbare ecosystemen zoals waterrijke gebieden. Op Europees niveau zijn de dunbekwulp, de vale pijlstormvogel, de kaalkopibis, steppenkievit en Azorengoudvink met uitsterven bedreigd. De oorzaken voor het uitsterven zijn duidelijk: vervuiling, ontbossing en overbegrazing leiden tot een onherroepelijk verlies van habitat. 

Meer lezen:  List of recently extinct birds

De druilerigste regen ter wereld, een zoveelste kop koffie en nieuwsberichtjes in de marge die me doen opschrikken. Rif-Raf, het muziekblad is niet meer. Ik las dat blad trouw elke maand sinds 1989. Dingen waarmee ik ben opgegroeid verdwijnen een voor een. Gelukkig is er een verse lading muziek met nieuwe plaatjes van Red Hot Chili Peppers, P..J. Harvey, Radiohead, Bonnie Prince Billy en Spain. Ook krasse oudjes als Iggy Pop, Paul Simon en Bob Dylan geven geen krimp en blijven productief. Een fascinerend debuut ook van Minor Victories, nieuwe supergroep met leden van Slowdive, Editors en Mogwai. Maar de release die me het meest pleziert komt van die andere popveteraan: Bill Pritchard. Een muzikale vriend voor het leven sinds de dag dat ik 'Angélique' voor het eerst op de radio hoorde, in het 'Orgeltje van Yesterday', een radioprogramma uit de tijd dat presentators nog zelf hun playlist mochten samenstellen. 

Bill Pritchard maakte in 2014 een verrassende maar geslaagde come-back met A Trip To The Coast . Ook de pas verschenen opvolger Mother Town Hall biedt fraaie, verhalende popsongs vol knipoogjes naar zijn eigen muzikale verleden. De sprankelende openingstrack Saturn and Co wekt herinneringen op aan Tommy&Co, het yé-yé-achtige duet met idool Françoise Hardy. Ook de andere elf tracks zijn vintage Pritchard: sprankelende gitaren, meezingbare refreinen en majestueuze ballades in een glasheldere productie van Tim Bradshaw. De klok terugdraaien kan niet maar het blijft heerlijk flaneren in de déjâ-vu boutique van deze immer mijmerende Francofiele Brit. 

  Bill Pritchard, Mother Town Hall (2016), Tapete Records

Sleeprunning. Photo credits: Nico Saevels.
Een vrijdagavond in juni, vele mensen staarden naar het EK Voetbal op grote schermen of goten zich vol op een festivalweide. De lopers en wanderaars trokken zich daar niks van aan en verzamelden naar goede traditie in Torhout voor de Nacht van Vlaanderen. Startnummer 135 had ik voor de marathon en ik wilde vooral niet te snel starten dit jaar. Het ging lange tijd goed, ook een regenbui kon me niet deren. Halfweg kwam ik in 1:33:28 min door. Vorig jaar kreeg ik in de Nacht een hongerklop en daarom liep ik nu voor het eerst met wat ze in het Engels een 'energy belt' noemen. Ik kon kiezen tussen energy gels met konfituur of chocolade smaak. Biefstuk-friet hadden ze helaas niet. Eén keer uitgeprobeerd op training tijdens mijn langste duurloop en geen last gekregen van maag en darmen. Maar de condities waren toen helemaal anders. Toen liep ik 's namiddags in het zonnetje in een 'easy' tempo en nu was ik doorweekt en liep ik heel lange tijd behoorlijk snel. De combinatie met het drinken van koud water zorgde voor spijsverteringsproblemen. Buikkrampen en drie sanitaire stops kostten me veel tijd. Maar het goede nieuws was dat ik deze keer geen spierkrampen kreeg. Luid aangemoedigd finishte ik als 38ste in 3:16:38. Goed voor een 8ste plaats in mijn leeftijdscategorie. De organisatie was top en ook de solidariteit onder de marathonlopers was groot in het niemandsland na km 32. Het maakt van deze avondmarathon zo'n speciale wedstrijd.

Uitslagen Nacht van Vlaanderen 2016 via Chronorace

“Gone are the days when academic libraries were simply repositories of books and other materials, set off to the side and not actively serving the missions of their universities, What’s needed today is a commitment by university administrators, faculty, students and librarians to reinvent the whole concept of academic libraries.”
- R. David Lankes, The New Librarianship Field Guide (MIT Press, 2016)
Waar is Wally? Photo Credits: Vincent Danneel, OLC.
Op het eind van mijn duurloopje op donderdagavond riep een dame vanop haar elektrische fiets 'Ze hebben hem al!' Waar is Wally als je hem nodig hebt. Een enkele keer vroeg er zelfs iemand of ik geen vuurtje had. Ik was op een drafje aan het uitlopen en verbaasd keek ik op. 'Neen verzekers', hoorde ik de brave man nog zeggen. Stoep-rokers en lopers hebben enkel de straat gemeen. Trainingen en wedstrijden lossen mekaar ondertussen snel af. Na de Midsummer Run was het nu tijd voor de Vuurtorenloop met drie rondes van circa 4 kilometer rond de Spuikom. Precies één week voor mijn marathon wou ik niet te snel starten en – als het even kon – de kat uit de boom kijken. Na het startschot zag ik in een stofwolk zeker 25 lopers voor me de longen uit het lijf rennen. Een heel ander perspectief als je zelf niet aan maximale snelheid uit de startblokken komt. Maar na pakweg anderhalve kilometer kon ik het niet laten om zelf ook te versnellen. Nooit eerder liep ik solo tempovaster. Ik haalde de ene loper na de andere in om alsnog als zestiende te eindigen in 45'27”.

Mythische steden als Carthago, Masada, Pompeï en Angkor blijven tot de verbeelding spreken en duiken nog steeds op in boeken en films. Beschavingen en steden die verwoest werden door natuurrampen, overstromingen, brand, aardverschuivingen en menselijk gedrag. Denk maar aan economisch verval, politiek opzet of de huidige, uitzichtloze conflicten in het Midden-Oosten. De lijn tussen beschaving en barbarendom is flinterdun. Onder het plaveisel lonkt het moeras en een radioactief wasteland (Hiroshima, Tsjernobyl). 

Aude de Tocqueville bundelt in haar "Atlas of Lost Cities, A Travel Guide to Abandoned and Forsaken Destinations" het lot van veertig dergelijke steden en plaatsen. Bij Lannoo verscheen ondertussen een erg verzorgd uitgegeven Nederlandse vertaling die elke geschiedenis-liefhebber met een voorliefde voor kaarten zal boeien.
Aude De Tocqueville, Atlas van verdwenen steden, (Lannoo, 2015), 144 p., €24,95.

Bijna halfweg 2016. Ja, de tijd vliegt weer voorbij. Douwe Draaisma, schrijver en hoogleraar geschiedenis van de psychologie, duidt dit fenomeen aan de hand van de tientallen fysiologische klokken die in ons lichaam tikken:
"Ademhaling, bloeddruk, hartslag, hormoonafgifte, celdeling, slaap, stofwisseling, temperatuur – al deze processen hebben hun eigen cyclus en geven op hun beurt ons leven ritme en cadans. Daarmee is in feite niets anders gezegd dan dat allerhande fysiologische processen een karakteristieke periodiciteit vertonen.’
Maar daarmee is nog niet verklaard waarom de tijd steeds sneller lijkt te gaan. Omdat je minder nieuwe indrukken opdoet en steeds meer in routine en herhaling vervalt? Een mooi panta rhei getint beeld komt van de Franse bioloog Alexis Carrel (1873 – 1944):
"De objectieve tijd, die van de klok, glijdt in een gelijkmatig tempo voort, als een rivier door laagland. Aan het begin van zijn leven rent de mens nog kwiek langs de oever, sneller dan de stroom. Rond het middaguur is zijn tempo al wat lager en loopt hij gelijk op met de rivier. Tegen de avond, als hij vermoeid raakt, versnelt de stroom en raakt hij achter. Ten slotte blijft hij stilstaan en gaat liggen, naast de rivier die zijn verloop vervolgt in hetzelfde onverstoorbare tempo waarin hij de hele dag al heeft gestroomd"’
Douwe Draaisma, Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt: over het autobiografische geheugen (Historische Uitgeverij) 288 p. Ook verschenen als Rainbow Pocket (2007).

Precies veertien dagen voor mijn zesde marathon kon ik het niet laten om deel te nemen aan de gezellige Midzomer Run van Brugge. Goede herinneringen te over. In mijn eerste deelname in 2014 kon ik op de korte afstand zegevieren. Het regende en waaide toen hard begin juli. Nu is de wedstrijd een maand vroeger op de kalender gezet. Als snelheidsprikkel koos ik opnieuw voor de 6 km. Het regende zachtjes, een schier eindeloze motregen maar er was veel zuurstof in de lucht en ik had geen last van mijn hooikoorts. Ik startte als een bliksemschicht en liep lange tijd in vierde positie. De passage doorheen het bloedhete Olympia zwembad kostte me echter een plaatsje. Na de doortocht in het Jan Breydel-stadium finishte ik als vijfde in een tijd van 20'17”. Winnaar werd 'Speedy' Davy Stieperaere voor de al bijna even snelle Van Belleghem. Op het podium kreeg ik een handvol leuke natura prijzen overhandigd. Mijn kleerkast bevat ondertussen bijna meer loopkleren en t-shirts dan gewone kleren.