Na de goed onthaalde thriller Requiem voor een viszijn de verwachtingen voor nieuw werk van Christine Adamo telkens hoog gespannen. Met Australisch zwart tracht de Franse schrijfster - biologe van beroep - de beloftes waar te maken. De roman opent met een evocatie van de geschiedenis van de Australische Aboriginals aan de hand van een familiestamboom die in 70.000 v.Chr. begint. De tweede verhaallijn speelt zich in het heden af. 

Hoofdpersoon is de Australische Liz. Ze besluit om haar appartement in Sydney van de hand te doen en naar Frankrijk te emigreren. Dat doet ze niet zomaar, ze wil op het platteland van de Provence het verleden van haar moeder ontrafelen. Waarom trok haar inmiddels overleden moeder destijds naar Australië? Liz legt vlot contacten met de lokale bewoners en krijgt via oude brieven inzicht in het leven van haar grootmoeder en moeder. Ze raakt steeds meer in de ban van haar onderzoek naar haar eigen familiegeschiedenis, die overigens nauw verweven blijkt te zijn geschiedenis van de Australische aboriginals. Haar onderzoek stokt echter als er allerhande geheimzinnige en angstaanjagende gebeurtenissen plaats vinden. Er wordt ingebroken in haar boerderij en ze vindt ook een lijk op haar erf. Klapstuk is een poging om haar te verdrinken. Wie wil er beletten dat de waarheid aan het licht komt?

Wie graag zijn tanden zet in een thriller die fundamentele wetenschappelijke vragen, evolutieleer en entertainment samenbrengt, is bij Christine Adamo aan het juiste adres. Net als ‘Requiem voor een vis’ biedt ‘Australisch zwart’een mix van wetenschap en politiek verweven met moord en misdaad. De roman is knap geconstrueerd met een cross-over tussen heden en verleden. Maar deze ietwat gezochte compositie duwt tevens de angel uit het thrillerverhaal. Het lijkt alsof Christine Adamo voortdurend op twee gedachten hinkt. Door de geschiedenis van Australische Aboriginals met een spannend verhaal te willen combineren, overspeelt ze uiteindelijk haar hand. De suspense verliest aan kracht door deze uitvoerige toelichting van het verfoeilijke assimilatiebeleid. ‘Australisch zwart’ is politiek correct maar balanceert als thriller op een slap koord.

Christine Adamo: Australisch zwart (De Geus, 2014) Vert. van: Noir austral; vertaler: Riek Bredman. Paperback, ook beschikbaar als e-boo.
Met deze montage-instructies loopt het op wieltjes.
Van een boekenkast tot een kamerbrede bibliotheek:  het BILLY boekenkastsysteem kan het allemaal. De montage is echt kinderspel. En als het toch niet lukt, kan je altijd bovenstaande instructies lezen. 
Economics After Capitalism (Pluto Press, 2015)
This will be a long fight and anti-capitalism may fail. Nevertheless, at the very worst, even in failure we might succeed in bearing witness to the pathological absurdities of a world where money makes human beings and the rest of nature a means rather than an end. - Wall, Derek.
Schrijver in vertwijfeling. Illustration source: Movie Quote.

Zelfs de meest integere ziel staat soms in de verleiding om alle middelen te gebruiken om succes te boeken. In de Amerikaanse speelfilm The Words (2012) vindt een weinig succesvol schrijver een manuscript in een oude aktentas. Zijn writer's block is ten einde want hij schrijft het oude manuscript klakkeloos over en publiceert het onder eigen naam. Het wordt een groot succes, maar de prijs die hij hiervoor moet betalen blijkt hoog.

'The Words' is een fascinerend drieluik over schrijverschap, ambitie en integriteit met een schitterende cast. De grenzen tussen realiteit, droom en fictie worden in drie verschillende verhaallijnen zorgvuldig afgetast. Wat zijn de gevolgen als je andermans woorden steelt? Neem je dan diens leven over? 'Eventjes had ik het gevoel dat ik het zelf geschreven had,' laat de protagonist zich op een bepaald moment ontvallen. Het geloof in de eigen gecreëerde mythe belemmert de morele integriteit. 

De echte schrijver van het manuscript – inmiddels stokoud – lijdt en bekent aan zijn epigoon dat hij in zijn leven de verkeerde keuzes maakte. Zijn tragedie was dat hij meer van zijn woorden dan van zijn vrouw hield. En de would-be schrijver lijdt evenzeer en doceert mismoedig dat je op een bepaald moment de keuze moet maken tussen fictie en leven. In de prangende slotscène van verleiding en afstoting met de knappe literatuurstudente Daniella wordt finaal duidelijk tot welk onheil foute keuzes leiden. Eerst het plagiaat, dan het ongeluk. 

De scenaristen van 'The Words' kregen op hun beurt beschuldigingen van plagiaat te horen. Een Duits schrijver had een gelijkaardig verhaal ook al neergepend in zijn boek Lila, Lila. Zo werd het ongewild een grensoverschrijdend vierluik. Fictie is een slang die in haar eigen staart bijt. 

The Words (USA, 2012) Regie en scenario: Brian Klugman, Lee Sternthal. Cast: Olivia Wilde, Zoe Saldana, Bradley Cooper, Jeremy Irons, Dennis Quaid, Ben Barnes. Speelduur: 98 minuten 


Als onvermoeibare wandelaar ziet kunstfotograaf Marcel Bovis (1904-1997) zijn geliefde stad Parijs met andere ogen. Bekende plekken les fêtes foraines, le cirque maar ook de nachtstad, met aandacht voor elk detail en een groot gevoel voor compositie. De foto's in dit boek dateren uit de periode 1930 – 1970. Iedereen die van Paijs houdt – en wie doet dat niet? – kan opleven bij deze foto's die niet enkel het dagelijks leven van de Parijzenaars belichten maar ook de romantiek van wijken zoals Montmartre, Saint-Germain-des-Prés en de Seine doen opleven. Parijs blijft een feest, tot spijt van wie het benijdt.
Marcel Bovis, A Hauteur de Paris, Editions de la Martinière (2011)


Het was vallen en opstaan in de Bossen van Vlaanderen Radio Trail.  De kunst van het trailrunnen heb ik nog niet volledig onder de knie. Ik had ook niet het aangepaste schoeisel aan. Al weet ik niet of dat echt had geholpen in de modder. Trailrunnen is niettemin een heerlijke sport, je bent in de natuur, je mag over boomstammen en beken springen en voor een trailwedstrijd als deze worden zelfs enkele privaatdomeinen weer opengesteld. Want dat is vaak het probleem in ons landje, wat nog rest aan natuurgebiedjes is enorm versnipperd en ingesloten tussen autowegen en privé-domeinen van grootgrondbezitters met bombastische villa's in neo-fermette stijl.  

De wedstrijd dan, ruim 26 km voor mij, want verkeerd gelopen, in een beek beland, glijdend in de modderstroken van de Vorte Bossen en Gulke Putten. Ik liep lange tijd in zevende positie tot een groepje van vier - met onder andere Frank Lannoo- kwam aansluiten. Tot aan de bevoorrading halverwege bleven we samen. 

Na een nieuwe valpartij over een boomstronk op een mountainbike parcours dacht ik het ergste gehad te hebben. Vallen is niet erg, als je maar weer opstaat. Er volgde nog een fikse hagelbui en een memorabele passage in een verzopen maisveld. Er was bijna geen doorkomen aan. Al ploeterend in de modder ben ik uiteindelijk op een 8ste plaats op 292 deelnemers gestrand in precies twee uur. Het loopjaar 2016  is prima begonnen. Een week eerder was ik ook al tiende in de 5K Nieuwjaarscorrida van Lombardsijde. Ik zal zeker nog trails lopen, het is in alle opzichten veel avontuurlijker dan een wegwedstrijd.



De queeste en de obsessieve drang iets onmogelijks te verrichten zijn de constanten in het oeuvre van Kees 't Hart. In de speelse roman De krokodil van Manhattan is de protagonist hardnekkig op zoek naar kennis en waarheid. Maar zijn pad gaat niet altijd over rozen. 

De ik-verteller heet  gewoon Kees 't Hart, maar is geen alter ego van de auteur. Als beleidsmedewerker van de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden reist hij af naar de befaamde Juilliard School in New York. Daar wil hij de kennis over hun doelstellingen en organisatieleer verzamelen om een beleidsplan voor een nieuw leerplan in Nederland te kunnen neerpennen. Hij huurt een appartement op Broadway bij Theo Xoranvitis, een zonderlinge antiekhandelaar wiens bijnaam de krokodil van Manhattan is. Zijn flat staat volgestouwd met antiek, ontelbare beelden, schilderijen, meubels en vazen. Aanvankelijk krijgt Kees 't Hart kop noch staart van zijn verhuurder, die hem om steeds meer gunsten begint te vragen; van onschuldige zaken zoals het uitlaten van zijn hondje tot het afleveren van vreemde pakjes in de stad of gekoppeld worden aan zijn zus. Het gedrag van de antiekhandelaar en het hectische leven in de Big Apple brengen hem in opperste verwarring. Met zijn Hollands aandoende Engels tracht hij overigens, zonder noemenswaardig succes, binnen te geraken in de hippe New Yorkse toneelwereld. Zijn grote leermeester blijkt Mark Twain te zijn. Te pas en te onpas citeert hij diens theateropvattingen tegen de vrienden van Xoranvitis, die grote literatoren blijken te zijn. Zijn grote hoop rust op de dansdocent Benjamin Harkarvy, die tot de oprichters van het Nederlands Danstheater hoort. Maar ook dat lijkt met een sisser af te lopen.  

De krokodil van Manhattan is een  tragikomedie waarin de verwarring en wereldvreemdheid van de protagonist aanstekelijk werken. Voor je het in de smiezen hebt, ben je als lezer ook onderhevig aan grote twijfel. Dat 'fictieve' figuren die echt bestaande gedichten declameren de revue passeren, maakt het er niet makkelijker op. De obsessieve zoektocht van de hoofdpersoon wordt steeds intenser. Hij dweept met rituelen en grote gebaren, die hij in navolging van Mark Twain ontbloting en intimiteit noemt. Een van de sleutelmomenten in de roman is als de zus van Theo Xoranvitis zich voor de halfslapende Kees 't Hart langzaam ontkleedt. Is hij aan het dromen, gebeurt dit echt? Deze dromerige, surreële passages zijn de hoogtepunten in de roman, die verder nogal wisselvallig van karakter is. De eentonigheid van het beleidsjargon waarmee de protagonist uitpakt en het repetitieve karakter van het verhaal, dat als een slang in zijn eigen staart bijt, vergen enig doorzettingsvermogen. Lezers die graag een eenduidig, klassiek verhaal met een duidelijke plot lezen, laten dit boek van 't Hart best links liggen. Maar wie bereid is mee te gaan in zijn vreemde universum, krijgt in een bizarre cocktail van Engels en Nederlands een wonderlijk portret van een verwarde geest voorgeschoteld.
Kees 't Hart: De krokodil van Manhattan, Querido Amsterdam, 2006, 252 p., € 17,95. ISBN 90-214-6754-2. Distributie: WPG Uitgevers - e- book
The stars look very different today. Cartoon credits: Charles M. Schulz.
De muzikale iconen uit de twintigste eeuw vallen bij bosjes. Lou Reed en Johnny Cash waren al naar de eeuwige jachtvelden vertrokken en nu kan ook David Bowie aan dat lijstje toegevoegd worden. Nog een pop 'n rock - icoon die veel te vroeg heen gegaan is. "Als je de zestig nadert, wordt het bestaan herleid tot twee vragen: 'Hoe lang heb ik nog?' en 'Hoe kan ik die korte tijd het beste besteden?' liet David Bowie zich ooit in een interview ontvallen. Hij wist dat zijn einde gekomen was, vierde nog net zijn 69ste verjaardag en de release van Blackstar. Daarin een aankondiging van zijn nakende dood. De beginregels van de song Lazarus maakten duidelijk dat hij al op doorreis was: 'Look up here, I'm in heaven. Look up here, I'm in danger. In de metro werd vanavond Let's Dance gespeeld en iemand had bloemen gelegd bij een billboard van zijn laatste album. Legendes sterven niet. Er is een ster bij, daar hoog aan het firmament.
"Nothing will keep us together / We can beat them for ever and ever / We can be heroes, just for one day" - David Bowie, Heroes (1977)