De traagste computer ter wereld? Vroeger stond die vast en zeker in onze leeszaal. Als je het toestel bij het binnenkomen aanzette, kon je er tegen de middag mee beginnen werken. Het was het tijdperk van Netscape, Wordperfect en allerhande diskettes als opslagmedia. Nadien werden floppydisks enkel nog als onderleggers gebruikt: recyclage avant la lettre. Ondertussen zijn we 2016 en zijn het de klassieke computers die plaats moeten ruimen voor snellere apparaten.

De klok stopt nooit. Sneller, steeds sneller lijkt het te gaan. Maar is snelheid altijd wel beter? Toestellen zijn na installatie al bijna weer verouderd. Om de strijd tegen deze allesverterende vluchtigheid aan te gaan,richtte de Amerikaanse computerwetenschapper en uitvinder William Daniel Hillis in 1996 de Long Now Foundation op. Hillis wil met zijn stichting een tegengewicht vormen voor het heersende kortetermijndenken dat focust op snelheid en winst. Via allerlei bibliotheek gerelateerde projecten zoals Rosetta, een digitaal archief van menselijke talen, wil hij duurzaamheid en langetermijnvisie propageren. 

Een groots project waar de Long Now Foundation mee uitpakt, is de creatie van ‘The Clock of the Long Now’ onder de bergrug Sierra Diablo in Texas. Daar zal de klok beschermd zijn tegen oorlog, plundering of meteorietinslagen. Het is een 60 meter hoge mechanische klok die tienduizend jaar lang moet tikken. Het hele mechanisme is zo ontworpen dat het gemakkelijk door toekomstige generaties onderhouden of gerepareerd kan worden, wars van enige heersende technologische kennis. Ze wordt aangedreven door de temperatuurwisselingen van de seizoenen en slaat eens per eeuw. Op het naar buiten komen van de koekoek moet je wat langer wachten: die komt eens in het millennium naar buiten.

Het lijkt pure Amerikaanse blufpoker, deze megalomane Stone Henge symboliek in Texas, maar ik houd er wel van. Is het overigens niet ironisch dat het net de pionier van supersnelle computers is die een machine bouwt die geregeerd wordt door de esthetiek van de traagheid. Een klok die tienduizend jaar meegaat, het iseens wat anders dan mijn polshorloge dat al na zes maanden er de brui aan gaf. Had ik maar een degelijk analoog horloge moeten kopen. Maar dan had ik nu geen goed excuus als ik ergens te laat kom. Tijd is relatief.
Column geschreven in opdracht van VVBAD en oorspronkelijk gepubliceerd in META: Tijdschrift voor Bibliotheek & Archief, 2016 (2)

Sleeveface 'Dylanesque' met Greatest Hits (1967)

Dylan is overal, ook op gezegende leeftijd. Ook dit jaar blijf ik naar plaatjes als Blonde on Blonde of Blood On The Tracks luisteren. 75 jaar is Robert Allen Zimmerman vandaag geworden. David Bowie, Prince, Amy Winehouse, Kurt Cobain, Roy Orbinson, Bob Marley,  Elvis Presley, Jacques Brel, Jim Morrison, Joe Meek,... allen hebben ze het tijdelijke voor het eeuwige ingewisseld. Gevallen idolen. Hopelijk wordt Bob Dylan wel stokoud en neemt hij nog veel ouderwets klinkende plaatjes op met standards, muzikale zekerheden in onzekere tijden..day and night.. 

Ik hoor op moderne platen alleen maar plastic en elektriciteit. Ik hoor nooit een zanger ademen, zweten of bloeden. Het is alsof het hart en de ziel van die popzanger chirurgisch worden verwijderd als ze hun contract tekenen. – Bob Dylan
Met een boek ben je altijd in goed gezelschap.
The Outside Lands is de veelbelovende debutroman van de Britse Hannah Kohler, over opgroeien in de jaren zestig in Californië, terwijl de Vietnam-oorlog volop aan de gang is. Protagonisten zijn Jeannie, en haar jongere Kip, opgeroepen om te gaan strijden. Een fragment kan je hier lezen.

Hannah Kohler: The Outside Lands, Cabin London (Picador, mei 2016)
Opgelet, doorrijdende stoomtrein in aantocht...


K.I.S.S.

Ook bibliothecarissen ontsnappen tegenwoordig niet meer aan die tijdrovende vergadercultuur. “Voel je je alleen? Heb je geen zin om te werken? Verveel je je? Durf je geen beslissingen te nemen? Organiseer een vergadering; het praktische alternatief voor werk! Je kunt indruk maken op collega’s, beslissingen uitstellen en werk van je afschuiven”. Vroeger vond ik dat best een grappig en relativerend citaat, nu vind ik het een dooddoener van jewelste. Het moet niet veel gekker worden. Er rest ons amper nog tijd om een handboek over timemanagement te lezen.

Een bibliothecaris of informatieprofessional die niet meer aan lezen toekomt, verliest al gauw zijn schranderheid en scherpte. Soms ben ik tijdens een vergadering zo versuft dat ik aan een leeg kopje koffie nip. De koffiekop is overigens een perfecte voortgangsindicator. Is je koffie koud geworden, dan is de kans groot dat het een erg vlotte en productieve vergadering is. Of wel ben je te veel aan het woord geweest, dat kan uiteraard ook. Maar niet getreurd, de troostbrengende koffietafel is nooit ver uit de buurt.

Ondertussen gaat het digitale sprookje vrolijk verder. Ook in tijden van besparingen. Het uitbreiden van de digitaliseringsprojecten betekent echter ook nog meer netwerkvergaderingen, adviesraden, commissievergaderingen, expertcomités, noem maar op. En ook meer administratief werk, met die steeds terugkerende projectmotiveringen en rapporteringen. 

Ik voorspel dat niet e-congé maar K.I.S.S. furore zal maken: Keep it simple and stupid. Waarom zou je te veel tijd steken in aanvangsrapporten, activiteitenresumés en tussentijdse projectverslagen? Al wat je rapporteert, moet je uitvoeren en vervolgens opnieuw motiveren. We roepen om het hardst dat de inhoud primeert, K.I.S.S. is de perfecte manier om dat ook waar te maken. Deze milde vorm van administratieve ongehoorzaamheid is een grote stap in de goede richting. Het brengt een hele reeks aan administratieve vereenvoudigingen op gang. Ook subsidiërende overheden en leden van de opvolgingscomités zullen delen in de tijdswinst.

Tegendraadsheid is een teken van intelligentie. Bas Haring hield enkele jaren geleden een pleidooi voor pile, not file als nieuwe manier om met informatie om te gaan. In deze originele Japanse opslagmethode maak je grote en willekeurig geordende stapels van alle documenten. Zo verlies je geen tijd met het ordentelijk klasseren van alle documenten. Uiteindelijk blijk je toch maar vijf procent van alle informatie te gebruiken. Die documenten komen dan bovenaan te liggen. Als ik naar de vele stapels op mijn eigen bureau kijk, pas ik die Japanse methode onbewust al een tijdje toe. Clean desks zijn aan mij niet besteed. Orde komt uit chaos. Of was het omgekeerd?
Herwerkte aflevering uit 'kladschrift van een museumbibliothecaris', oorspronkelijk in langere versie gepubliceerd als column in Digitale Bibliotheek (Essentials, 2010).
Photo Credits: Ats-Run.
Onder een ladder loop ik liever niet en een zwarte kat mag mijn pad evenmin kruisen maar bijgelovig ben ik niet. Op een vrijdag de dertiende ben ik er zelfs van overtuigd een goede wedstrijd te zullen lopen. 

Veel wind in Aalter, maar al tijdens de opwarming op de atletiekpiste voelde ik dat ik goede benen had. Je kon je inschrijven voor 1, 2 of 4 ronden van 4 km. In functie van mijn marathonvoorbereiding koos ik voor de langste afstand. Vlak voor de start maakte ik nog een praatje met de sympathieke Frederik De Backer, vorig jaar nog tweede op de korte afstand, maar nu sukkelend met een hardnekkige achilespeesblessure. 

Ik startte goed en nam het peleton enige tijd op sleeptouw. Nadien sloot ik aan bij een vijfkoppig groepje, maar driewerf helaas het waren allen 8K-lopers zodat ik de resterende twee ronden alleen moest afleggen. Bruggen op en af en weinig beschutting tegen de wind. Van een seingever vernam ik dat ik in veertiende positie liep. In de slotronde kon ik nog twee plaatsen opschuiven: 12de plaats in 1u01'37". Overtuigend winnaar werd Bart Bleyaert. Gwendolyn De Deyne finishte knap als 16de algemeen en werd zo eerste dame. 

Uitslagen jogging Aalter 13.05.16: 4k, 8K, Ten Miles
Cartoon credits: William Haefeli (via)

Dan Ariely: Ariely weet raad: psychologische inzichten in de leukste dagelijkse dilemma's (Maven Publishing, 2015), in samenwerking met New-Yorker catoonist William Haefeli.
Een Proefhoofdstuk kan je hier downloaden.
Henry Fielding, The History of Tom Jones, a Foundling, 1749

Op tien mei 1749 - voor de niet snelle rekenaars: precies 267 jaar geleden - werd het slotdeel van Henry Fielding’s beroemde satirische roman Tom Jones gedrukt. Vijf citaten om Henry Fielding te herdenken en te beseffen dat literaire spitsvondigheid tijdloos is. Deze klassieker staat trouwens op vijf in de lijst van 100 beste romans aller tijden van The Guardian.
  1. Bij elk getrouwd paar is tenminste één dwaas. 
  2. Bijna iedere dokter heeft zijn favoriete kwaal.  
  3. Geld kan in één seconde meer zeggen dan de welsprekendste minnaar in jaren. 
  4. Elke krant bestaat uit even veel woorden, of er nu nieuws is of niet.
  5. Als kinderen niets doen, doen ze kattenkwaad.